Tegoroczne, 25-te jubileuszowe obchody rocznicowe wyborów czerwcowych 1989 r. były tak doniosłe, że mówiono o nich nawet na Antypodach.
Po pierwsze: uczestniczyło w nich 50-ciu reprezentantów państw świata w tym koronowane głowy i prezydent USA.
Po drugie: laureatem Nagrody Solidarności (w wysokości 1 miliona euro) został ukraiński polityk i lider tatarów krymskich Mustafa Dżemilew, który dziękując powiedział, że to ogromne wsparcie zarówno dla Ukrainy, jak i narodu tatarskiego.
Po trzecie: mocne historyczne przemówienie Baracka Obamy akcentujące naszą, pierwszorzędną role w obaleniu komunizmu i wspierające Polskę w jej polityce zagranicznej i obronnej.
Polacy ocenili obchody z aplauzem, choć nie bez zgrzytów ze strony - jak zawsze - Prawa i Sprawiedliwości, którego prezes udał się na „emigrację wewnętrzną” odczytaną, jako bojkot tego święta współgrający z niechęcią do niego Kremla.
Także media prześcigają się w ocenie uroczystości wg politycznego podziału zgodnego z wynikami finału wyborczego do PE czyli, usatysfakcjonowanego elektoratu koalicji rządzącej (PO - PSL) i niemiłosiernie krytycznego PIS-u.
Ten pokraczny polski syndrom polityczny tak skomentował Jarosław Kurski (GW z 7-8 czerwca).:
„Warszawa na dwa dni stała się stolicą świata. Międzynarodowe media pełne były peanów o wielkim śnie, który ziścił się nad Wisłą.
Sukces potwierdzają chłodne statystyki jakości życia, standardów demokratycznych i swobód obywatelskich. Swobód idących tak daleko, że fakty oczywiste dla świata można w Polsce do woli negować, a nawet je obśmiewać. Wolno przywódcy związku zawodowego stroić fochy, że zaproszenie zaadresowane było nie tak. Wolno liderowi największej opozycyjnej partii nie dźwigać chwały własnego kraju i w najważniejszej chwili 25-lecia leczyć alergię. (Na co, a raczej na kogo?). Wolno żyć w świecie równoległym, w Polsce "agentów" i "szarej sieci" w "Rywinlandzie" i "kondominium rosyjsko-niemieckim". Każdy robi taki użytek ze swej wolności, na jaki go stać.”
( http://wyborcza.pl/1,75968,16111946,Wolnosc_zobowiazuje.html#ixzz33x4ffbTs)
Ta refleksja w pełni oddaje obraz polskiej polityki historycznej, której nie umiemy solidarnie wykorzystać do społecznej edukacji obywatelskiej tak bardzo zaniedbywanej przez elity polityczne (a może tylko partyjne), których prominentni liderzy za nic na świecie nie potrafią unieść się ponad wzajemną do siebie niechęć i stanąć ramię w ramię w jednym szeregu w imię uznania, szacunku i pamięci dla bohaterów tamtych walk o Polskę wolną i demokratyczną.
Kto jest temu winien? moim zdaniem obywatelsko kiepsko wyedukowane społeczeństwo, które nie wyzwoliło się jeszcze z socjalistycznych okopów obojętności wobec własnego państwa, traktując je nadal po socjalistycznemu jako „ONI” (władza) i „MY” (bezwolni i krzywdzeni).
Podsumowując brak tego obywatelskiego poczucia Polaków przytoczę opinie p.Kayah, która pytana w tej materii tak odpowiada:
Jest pani rozczarowana wolną Polską?
„Rozczarowana i oczarowana. Fajnie się żyje w kraju, w którym wreszcie mamy paszporty, w którym się buduje, a i posprzeczać się można bez ukrzyżowania. Ale nie całkiem umiemy jeszcze korzystać z wolności. Najpóźniej przyjdą zmiany mentalne, które pozwolą się nam wyrwać z zakompleksienia. Kiedy nie znamy, nie rozumiemy. Kiedy nie rozumiemy, boimy się. A kiedy się boimy, widzimy wszystko w krzywym zwierciadle albo atakujemy na oślep.”
Chodzi pani na wybory?
„Oczywiście! Złych polityków wybierają dobrzy ludzie, którzy nie głosują. W wyborach do europarlamentu głosowałam w Izraelu, bo graliśmy tam z Transoriental Orchestra. Zadbałam przed wyjazdem, by się zarejestrować.”
Kiedy się pani wstydzi?
„Kiedy jestem świadkiem zamkniętości, wrogości bez powodu, braku tolerancji, zaściankowości i mesjanistycznej megalomanii. Kiedy palą tęczę na placu Zbawiciela albo jak krzyczą, że ''Pokłosie'' to film antypolski. I po tych niby-patriotycznych marszach 11 listopada.
Mnie to przeraża, bo to tępota, fanatyzm i chamstwo. Moja ciekawość i miłość do człowieka nie ma określonego kształtu czy koloru, bo moja muzyka nie zna granic. W moim zespole grają ludzie z Bułgarii, Ukrainy, a nawet z Iranu. Obce są mi wszelkie ksenofobiczne strachy.”
(http://wyborcza.pl/magazyn/1,138949,16112064,Kayah_Kocham_Polske_i_nienawidze_jej_kochac.html)
Pani Kayah trafnie wyłożyła obywatelskie braki Polaków, którzy ze zwykłego wygodnictwa (lenistwa) w dużej części nie zastanawiają się w nad historycznym znaczeniem naszego wiekopomnego dokonania w 1989 r.
Wielu z nas powinno się wstydzić, że uznawaną przez cały świat historyczną wielkość 1989 r umniejszają spiskową teorią dziejów przypisującą niepodległościowe przemiany genialną reżyserią ciemnych sił komunistycznej policji politycznej. To jest niemały kłopot!
Kończąc powyższą reminiscencję warto przytoczyć za Markiem Konratem, że nie trzeba być „menelem” trzeba być obywatelem!


Komentarze
Pokaż komentarze (51)