„Nie to, co piękne, a to, co się podoba” mówi polskie przysłowie o upodobaniach i gustach. Inne zaś potwierdza, że „o gustach się nie dyskutuje”!
Widać Polacy dostosowali się do owych przysłowiowych mądrości i powszechnie tolerują u twórców polskiej kultury i ich handlowych dystrybutorów gigantyczne pokłady brzydoty na każdym kroku do tego stopnia, że praktycznie piękno zostało wyeliminowane od góry do dołu, czyli od bajek dobranockowych dla dzieci po estrady rozrywki powszechnej.
Promowanie brzydoty „opętało” wszystkie dziedziny współczesnej twórczości artystycznej wypełnionej głównie karykaturalnymi obrazami życia obecnego wśród nas pod postacią różnorakiej brzydoty sadowionej przez twórców wysoko nad pięknem bezceremonialnie wypieranym do prawie niewidocznego minimum.
Pokazy kulturowej brzydoty na festiwalach piosenek od Eurowizji po Opole, a także przeglądy teatralne w miastach - ostatnio w Poznaniu, który słynie w Polsce także z Teatru Ósmego Dnia kierowanego przez najbardziej wulgarną dyrektorkę Ewę Wójcik znaną z obrażania papieża Franciszka wulgarnym epitetem.
Wszystko to jest jednym wielkim obrzydlistwem promowanym pod postacią kultury. Ewie Wójcik wulgaryzmami dorównuje tylko reżyser Kazimierz Kutz - oboje przegrani w ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego. Może to jakiś wymowny symptom społecznego zwrotu ku pięknu?
Skoro już zahaczyłem o politykę to warto obnażyć rażącą szpetotę kultury politycznej naszych parlamentarzystów przy okazji poselskiej debaty nad pozbawieniem poselskiego immunitetu Mariusza Kamińskiego.
Szpetne zachowanie posłów PO I PSL wynika nie z powodu samego głosowania, lecz z pokrętnego tłumaczenia się, że „nie byli zorientowani o przedmiocie sprawy”? Toć to jest tak karkołomna, brzydka postawa, dokumentnie dyskwalifikująca owych posłów w ich parlamentarnej roli. To żałosne manekiny!
Brzydotę emitują także ruchy społeczne promujące homoseksualizm, który sam w sobie stanowi monstrum etyczno-obyczajowej szpetoty. Przy okazji planowanego na jutro w Warszawie kolejnego „marszu równości” ruchu LGBT, ukazują się publikacje wmawiające czytelnikom piękno związków homoseksualnych metodą obrzydliwej indoktrynacji. Jest nią zapewne list ambasadora Szwecji w Polsce p. Stefana Herrstrőma, który w opublikowanej na łamach GW ( 13 czerwiec) „odezwie” pod tytułem „ Idę na paradę równości” popularyzuje homoseksualizm chwaląc książkę szwedzkiego pisarza Jonasa Gardella pt. „Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek”.
Krótka recenzja tej książki przez Katarzynę Tubylewicz przedstawia czytelnie obraz tego „dzieła” jako rzekomo pouczającej lektury o tolerancji
(http://www.katarzynatubylewicz.pl/jonas-gardell-nigdy-nie-ocieraj-lez-bez-rekawiczek/):
„Doskonały portret Szwecji lat 80. oraz przejmujący opis początków walki o równouprawnienie osób LGBT. Pochodzący z małej miejscowości Rasmus przyjeżdża do Sztokholmu pod pretekstem rozpoczęcia studiów, ale w rzeczywistości chce odkryć swoją seksualność. Jego zastępczą rodziną w wielkim mieście staje się barwna grupa homoseksualnych przyjaciół. Któregoś dnia Rasmus spotyka Benjamina, pochodzącego z ortodoksyjnie religijnej rodziny świadków Jehowy. Tymczasem do Szwecji dociera epidemia AIDS…”
Kolejnym obrzydlistwem jest sponsorowanie parady równości w Warszawie przez norweskich homoseksualistów (GW z 13 czerwca), co dowodzi o istnieniu międzynarodówki homoseksualnej, jako ruchu politycznego o podłożu światopoglądowym, który tak zacięcie zwalcza podobne ruchy inicjowane światopoglądami religijnymi, co w kontekście powyższego jest czytelnym zwalczaniem światopoglądowej konkurencji.
Czyli to nie jest parada równości nazywana „wspólna sprawa - równe prawa” tylko demonstracja w imię walki o rząd dusz na rzecz przyszłych zwycięstw politycznych i to finansowana ze Skandynawii. Nowy potop szwedzki w imię interesu rozrastającej się obrzydliwej nowej klasy LGBT.
Nie od rzeczy jest dodać, że wspomniane wyżej szpetoty kulturalne tak harmonijnie współgrają z międzynarodówką LGBT, co łatwo spointować także polskim powiedzeniem „wart pałac Paca a Pac pałaca”.
Powinniśmy także brzydzić się postawami polityków Zachodu, którzy wbrew wcześniejszym deklaracjom, że nie podadzą ręką prezydentowi Putinowi na uroczystości 70-tej rocznicy lądowania Aliantów z Normandii obietnic nie dotrzymali (poza Cameronem) przez to, że nie tylko rękę mu podawali, ale i gościli wystawną kolacją (prezydent Francji Hollande). Putin nie dość, że zaanektował Krym to bezczelnie śle na Ukrainę wschodnią czołgi z symbolami rosyjskiej armii twierdząc z uśmiechem idioty, że te czołgi nie są rosyjskie. Obrzydliwość takiego zachowania została zaakceptowana przez obrzydliwców polityków jemu podobnych. Szkarada!
Ponieważ żyjemy tu i teraz, czyli w rzeczywistości o przewadze piękna nad szpetotą i dobra nad złem nie dajmy się zdominować ambasadorom wszelakiej szpetoty nawet, jeśli pochodzi ona od ambasadora Szwecji.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)