„Duży Format” z 3 lipca 2014 opisuje perypetie Jana Klaty - dyrektora Teatru Starego im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie na tle jego artystycznej wizji sztuki teatralnej przedstawianej w wersji bulwersującej Krakowian.
W przedstawieniach Klata zrywa z teatralną tradycją pamiętaną w Krakowie z czasów - między innymi - reżyserskiej działalności wielkich teatralnych ikon jak np. Konrad Swinarski, który zapisał się w pamięci Krakowian takimi wybitnymi spektaklami jak „Dziady” Adama Mickiewicza, czy „Wyzwolenie” Stanisława Wyspiańskiego”.
Opisany przez „Duży Format” konflikt Klaty z krakowską tradycją polega na przeciwstawianiu się tej tradycji wszechogarniającą współczesny teatr modą przedstawień akcentujących dosłowność wyrazu artystycznego obrazami ciała bez etycznego i estetycznego skrępowanie - na przykład aktu seksualnego. To bulwersuje krakowskich koneserów teatru do tego stopnia, że organizują publicznie sprzeciw z wnioskiem o odebranie Klacie kierownictwa Teatru.
Jestem daleko od Krakowa i jeszcze dalej mi do teatralnych eksperymentów Jana Klaty czy Ewy Wójciak z Teatru Ósmego Dnia w Poznaniu, dlatego nie podzielam stanowiska obrońców tych teatralnych ekscentryków obyczaju zrywających z teatrem Swinarskiego i „unowocześnianych” na wzór „Golgota Picnik” Garcii czy „Do Damaszku” Klaty. Klata też ma sporo obrońców, tylko, że to są dużo mniejsze autorytety od takich krytyków Klaty jak prof. Józef Opalski prodziekan Wydziału Reżyserii PWST.
Spektakle Klaty to degrengolada scenografii. Jeden z widzów mówi: Idę na Króla Edypa Klaty i co widzę? Zamiast ról deklamowanych - śpiew. Zamiast tradycyjnej muzyki - miks opery i elektro. Zamiast tradycyjnych foteli - materace i poduszki. Zamiast sceny wybieg dla modelek w kształcie litery Y.
Degrengolada polega na adaptacyjnej przeróbce klasyki teatru w prostackie przekształcenia scenografii na modłę ferajny z przedmieść oddalone od oryginału tak daleko, że to już nie Edyp. Wszystko w imię wolności słowa i interpretacji. Ot i cała „nowoczesność”.
Nowoczesność ową tak spointował ks. Andrzej Draguła (TP z 6 lipca): „Wolność słowa i ekspresji artystycznej bywa wręcz absolutyzowana, przy jednoczesnym ignorowaniu jakichkolwiek innych wolności.”
Taką postawę prezentuje wielu współczesnych twórców teatru.
Ekstrawagancja Klaty dotyczy także jego ubioru tak opisanego: Klata nie boi się wyzwań. Na premierze „Edwarda II” ma marynarkę w panterkę w kolorze starego złota i takież buty, do tego czarne spodnie. Na dzień lubi nosić marynarki z pagonami, pod spodem koszulki wotywne z nadrukiem czaszek i piszczeli.
Demonstrując w ubiorze czaszki i piszczele p. Klata nie powinien się obruszać, że Krakowianie nie chcą, aby ich szacowny Teatr Stary imienia Heleny Modrzejewskiej reprezentował klaun z wizerunkiem czaszek ludzkich na piersi. Pan Klata jednak uważa to za nowoczesną postępowość. Wolno mu, ale wolno też innym tego nie akceptować. Reporter DF cytuje powiedzenie: „że nie szata zbobi człowieka”. Prawda. Ale jest takie: „jak cię widzą tak cię piszą”. A Klatę tak widzą jak się ubiera.
Oto jak inni prezentują „nowoczesność” wyrażania słowa pisanego:
„Dojadę swoją poezją w każdy mroczny zaułek tematyki religijnej. Chodzi o to, żeby miłość do Boga była tak intensywna jak z kobietą. To ma być orgazm z Bogiem.”
Mariusz Szczygieł w felietonie „Druciane skarpetki” (DF z 18 czerwca).
„Owszem są gry i zabawy (to o wieczorach panieńskich) alkohol. I tort ze słodkim penisem. - Cukiernicy dopytują tylko, czy ma być jasny, czy czekoladowy. Ba jak czekoladowy, to większy.”
Lidia Ostałowska w felietonie „Tęczowy tort z penisem” (DF z 18 czerwca).
Dość cytatów. Pokazuję je po to, żeby zobrazować beznadziejność intelektualną niektórych współczesnych twórców ośmieszających się do granic absurdu, byle tylko uzyskać poklask środowisk przeciwnych kulturze chrześcijańskiej - emitentów poglądów, że wszystko, co jej przeciwne jest nowoczesne i postępowe. Nic to, że byle jakie i głupie! Dla nich nie jest ważne jak ich pokazują byle często ich nazwiska trafiały na szpalty gazet. No i trafiają!
O światopoglądowo-ideowych przyczynach frontalnego ataku na kulturę chrześcijańską pisałem w notce z dnia 29 czerwca pt. „Dlaczego protestuję przeciwko sztuce Garcii” uzasadniając frustracyjne powody atakujących. Atak trwa!
Ot i cała ideologia postępowości w kulturze.


Komentarze
Pokaż komentarze (24)