Siedmiogrodzkie przemówienie Orbána z 27 lipca br. zaniepokoiło dygnitarzy Unii Europejskiej jego stwierdzeniem, o zbliżającym się koncu liberalnej demokracji i zachwalaniem azjatyckich półdemokratycznych, miękkich totalitaryzmów oraz Rosji.
W ocenie analityków politycznych Orbán jest pragmatykiem dokładnie wyczuwającym oczekiwania społeczne Węgrów i skutecznie wychodzącym im naprzeciw. Dwukrotne zwycięstwo wyborcze to wynik tej taktyki, która - mówiąc przekornie - jest dobrze wykorzystaną lekcją europejskiej polityki socjalnej opartej na doktrynie „wsłuchiwania się” w głos społeczeństwa i „wychodzenie naprzeciw” społecznym oczekiwaniom.
Przecież głosy o schyłku rynkowej gospodarki kapitalistycznej są także popularne w krajach UE i Polsce, więc stanowisko Orbána nie jest znowu jakimś szokującym wyjątkiem.
Niepokój UE wzbudza przede wszystkim program Orbána w kwestiach obyczajów społecznych, zdecydowanie negujących (w ślad za Rosją, Chinami czy Turcją) zachodnią modę dezawuowania tradycyjnej europejskiej rodziny opartej na związku małżeńskim kobiety i mężczyzny i nachalne promowanie związków gejowskich i lesbijskich jako równoprawnych małżeństwom tradycyjnym. Kraje przeciwne tym obyczajom prezentują po prostu tradycyjny obyczaj i kulturę swoich narodów, co politykom Zachodu przeszkadza.
W sferze gospodarczej logika wywodu Orbána jest przedstawiona następująco:
„Dzisiaj kluczowe jest zrozumienie systemów, które nie są zachodnie, liberalne, może nawet nie są demokracjami, a mimo to ich narody cieszą się sukcesem. Dzisiejszymi gwiazdami międzynarodowych analiz są Singapur, Chiny, Indie, Turcja i Rosja. I wierzę w to, że udało nam się prawidłowo przewidzieć to wyzwani jakie przed nami stoi.”
To są przecież prawdziwe słowa. Wystarczy przeanalizować piramidalne zadłużenie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w Chinach, którym do demokracji amerykańskiej jest porównywalnie tak samo daleko jak do odległości geograficznej, co jednak nie hamuje współpracy. Skąd więc to oburzenie Zachodu? Znając stosunki gospodarcze krajów członkowskich UE z Chinami i Rosją, to oburzenie na Orbána można nazwać obłudnym.
Chodzi więc o demokrację zachodniego wzoru, demokrację pełnego luzu obyczajowego kwalifikowanego przez Zachód jako wzorzec swobód obywatelskich, co Orbán bezbłędnie rozszyfrował i zdemaskował i zgodnie z wolą swoich wyborców stawia tamę przed taką obyczajowością.
Zachodnich emisariuszy takiej demokracji Orbán określił bardzo ostrymi słowami:
„Mamy do czynienia z politycznymi aktywistami opłacanymi przez cudzoziemców z określonych politycznych kręgów i grup interesów. Trudno sobie wyobrazić, że maja oni jakiekolwiek cele społeczne. Bardziej prawdopodobne jest to, ze chcą przez rozmaite instrumenty wpłynąć na życie publiczne na Węgrzech. Dlatego jeżeli będziemy chcieli zmienić państwo liberalne na rzecz państwa narodowego, musimy sobie jasno powiedzieć, że to nie obywatele będą się temu opierać, lecz właśnie polityczni aktywiści próbujący promować interesy zagranicy.”
I znowu ma rację. Na przykładzie Polski jest podobnie. Zawsze słyszymy głosy takich jak na Węgrzech aktywistów politycznych powołujących się na prawo, różne dyrektywy, lub wytyczne UE, np. w zakresie związków homoseksualnych lub gender, przedstawiane, jako wzorowy element demokracji Zachodu, przy jednoczesnym dezawuowaniu poglądów przeciwnych określanych „zacofanymi”, „małomiasteczkowymi”, „klerykalnymi”, próbując tymi deprymującymi epitetami odstraszyć obrońców odwiecznej, polskiej tradycji kulturowej w pojmowaniu rodziny i jej wartości, i skłonić ich do milczenia.
Tak doszedłem do miejsca gdzie czas na pointę i szerszą refleksję polityczną do postaw Orbána w odniesieniu do Polski w zakresie agresywnej ofensywy ruchów LGBT i wojującego feminizmu prezentujących swoją obyczajowość, jako nieodzowny składnik demokracji Zachodu. Prawdą jest - niestety -, że Zachód promuje tę obyczajność, jako ważną wartość demokratyczną, co jest niekonsekwencję zachodniej polityki, bo demokracja rządzi się wolą większości, a większość zarówno na Węgrzech jak i w Polsce nie akceptuje rodzinnej polityki równościowej z homoseksualizmem promowanej przez LGBT i feminizm.
Orbán wskazuje, że transformowanie w takiej postaci zachodniej demokracji do krajów o utrwalonej chrześcijańskiej kulturze jest przyczyną niechęci do Zachodu, co objawia się poszukiwaniem reprezentacji politycznych wspierających te postawy. A do nich należą partie i ruchy narodowe, które nie kamuflują postaw politycznych i jednoznacznie sprzeciwiają się nihizmowi obyczajowemu zachodniej demokracji. Dlatego dygnitarze UE oraz nasze środowiska liberalno - wolnomularskie tak zacięcie Orbána krytykują.
Choć nie podzielam nacjonalistycznych poglądów premiera Węgier ani jego polityki kokietowania Rosji i antagonizowania sąsiedzkich stosunków z Ukrainą i innymi krajami, to uważam, że jego ocena w sferze tzw. Demokracji Zachodniej jest trafna, bo wyraźnie dostrzega w niej tendencje zastępowania parlamentarnej demokracji większościowej demokracją socjalną, uprzywilejowującą wszelkie mniejszości czasami nawet do granic bezczelnego terroryzowania większości.
Myślę, że w kontekście politycznego sukcesu Orbána i rosnącego poparcia w Polsce dla skrajnych ruchów narodowych jak np. Nowej Prawicy Janusza Korwina-Mikke nadszedł czas zaniechania ataku na kulturę chrześcijańską i demokratycznemu podporządkowaniu się różnych mniejszości - w tym mniejszości seksualnych - polskiemu prawu i zaprzestania obrażania większości społecznej z powodu ich konserwatywnego przywiązania do swojej kultury, kultury chrześcijańskiej.
To jest nie tylko prawo większości, to przede wszystkim troska rządzących o demokratyczny ład w państwie.


Komentarze
Pokaż komentarze (15)