Schlebia mi pogląd Rosjanina intelektualisty, politycznego pisarza Wiktora Jorofiejewa, autora min. książek, „Encyklopedia duszy ludzkiej” i „Dobrego Stalina”, dlatego, że w niemoralnym i łajdackim postępowaniu polityków - narodowych wodzów - upatruje on (tak jak ja) źródło ich postaw w postawach społecznych.
W notce z dn. 4.06.2014 r. pod tytułem „Ludzie diabła warci, a może i gorsi?” napisałem min.:
„W świetle …. obserwacji dochodzę do wniosku, że ludzie w dużej części są diabła warci, bo z ich powodu świat cierpi na wszelkiego rodzaju kłopoty i nieszczęścia, które bez racjonalnej przyczyny są wywoływane i powodowane złą wolą i obłąkańczą żądzą panowania nad innymi. Spośród takich społeczeństw wywodzą się politycy i inni liderzy, którzy są krew z krwi i kość z kości wytworem ludu. Na przykład Putin jest z narodem rosyjskim, a nie jak się powszechnie mówi, że naród rosyjski jest z Putinem. Putin doskonale wyczuwa nastroje i oczekiwanie społeczne Rosjan, więc wychodzi im naprzeciw uzyskując powszechny aplauz współobywateli. Widzieliśmy to po aneksji Krymu. Ten ogólnonarodowy zachwyt, że ich przywódca spełnił ich marzenie o podboju terytorium sąsiedniego państwa w imię narodowej dumy Rosjan.”
A tak na tle obecnej polityki putinowskiej popieranej przez naród rosyjski przy bierności inteligencji wypowiada się Wiktor Jarofiejew (GW 6-7 września) w artykule pt. „I jak tu dalej żyć w Rosji”:
„Inteligencja powtarza stare błędy. Obwinia władzę, a nie lud. Ale jak winić lud? Za co? Za to, że jest ludem? Klasy oświecone widzą w nim ogłupiany przedmiot historii, a nie podmiot, byt sam w sobie.
Myśleliśmy, że lud to szkatułka ze skarbem. Kazali nam tak myśleć XIX-wieczni geniusze, Dostojewski i Tołstoj. Tak myśleli niemal wszyscy nasi pisarze, twórcy radzieckiej literatury wiejskiej, Sołżenicyn...
Okazało się, że to grób z gnijącym truchłem. W 2014 r. otwarto go i rozszedł się smród.”
Mocno zbieżne z moimi są też oceny uległych wobec Putnie postaw przywódców Zachodu. Tak to ujmujeJarofiejew :
„Płacimy za dziecinne kompleksy i zadawnione urazy Tego Człowieka [Putina]. Płacimy za słabość dzisiejszego Zachodu. Płacimy za to, że w relacjach z Tym Człowiekiem wyszedł w jego oczach na partnera sprzedajnego (Schröder) i niemoralnego (Berlusconi). Taki Zachód budzi - jak człowiek, który rzyga - wyłącznie politowanie. Taki Zachód można obalić jednym palcem. Czyja wina, że nie pokazano jemu innego Zachodu? Czyja wina, że nie jest oczytany? Może czyta, ale co innego.
To rozwód po rosyjsku. Czeka nas najdłuższa w świecie agonia, ustanowimy kolejny rekord Guinnessa. Jak przyjemnie, jakże "po naszemu", kiedy Ten Człowiek wraz z wąskim kręgiem najwierniejszych przyjaciół, towarzyszy broni, co z niejednego pieca jedli, umie przestraszyć całą Europę, ba, cały świat!
Oni w tej swojej zasranej Europie denerwują się, wydzwaniają do siebie, nawet do niego dzwonią - do Tego Człowieka, namawiają go, przymilają się, łagodzą... On wie, że go nie lubią, ale boją się, i dobrze. Wierni towarzysze zaśmiewają się radosnym śmiechem, wprost pękają ze śmiechu i plują na głupie sankcje, bo widzą, jak bardzo wszyscy boją się jego i całej ekipy.
A trupy? Trupy ukryjcie! To taka nasza wojenna sztuczka. Na której wojnie nie ma trupów? I co znaczą te trupy? W Europie tak nie powiedzą i na tym polega ich słabość.
Nowością 2014 r., starą jak "rosyjski świat", jest to, że nie jesteśmy już Europejczykami! Więcej, nigdy nimi nie będziemy i jesteśmy z tego dumni!
Kim więc jesteśmy?
Jesteśmy matrioszkami w wojennym kamuflażu. Rosyjski świat nie zna granic, wszyscy jesteśmy nim skażeni.”
Właściwą postawę Rosji wobec świata pisarz przedstawia zgoła nieparlamentarnie, ale jakże obrazowo trafnie :
„Po upadku ZSRR władza zwróciła się ku Zachodowi, kryjąc się za maskami Gajdara i Czubajsa [politycy reformatorzy], a na świadka wzięła Sacharowa [zmarłego w 1989 r.]. Ale to były maski. Czas odwrócić się od Zachodu, pokazać mu prawdziwą twarz, jej lustrzane odbicie, czyli d….”
Jak widać w oczach tego Rosjanina ogląd upadku Rosji i beznadziejnej wobec niej uległości Zachodu jest dramatycznie prawdziwy. Zło polityki nie wynika z niegodziwości polityków, lecz jest pochodną złych nastrojów i zachowań zakorzenionych w narodach, spośród których politycy się wywodzą i są wynajmowani do realizowania owego, tkwiącego w narodach zła.
Teza Jarofiejewa brzmi: naprawę świata - kochany ludu - należy zacząć od siebie.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)