Jest ich 2,5 miliona. To potężna armia obywateli myślących kategoriami wolnorynkowymi i odporna na demagogię polityków-populistów podporządkowanych roszczeniowej mniejszości socjalnej przeciwnej wszystkiemu co nawiązuje do efektywności indywidualnej pracy.
Przykładem niech będzie krzyk oburzenia na plotkę, że PO chce znieść wolne soboty, a to przecież „socjalna zdobycz” wywalczona przez świat pracy. Co innego kiedy pracujemy u siebie wtedy nawet święty dzień niedziela nie przeszkadza oburzonym wykonywać ciężkiej pracy. Doszło do tego, że strach przed pracą miesza w głowach różnym komentatorom. Na przykład autor artykułu „Straszenie sobotą” (GW z 14.10.2014 r.) p. Artur Kiełbasiński zagrożenie pracą w sobotę tak skomentował:
„Może więc faktycznie pojawić się (uwaga, uwaga) patologia w postaci pracy 6 dni w tygodniu”.
Dobrze przeczytaliście - pracować 6 dni w tygodniu - to wg autora patologia!
Do takiego absurdalnego braku rozumienia związku pracy z efektywnością gospodarczą przyczyniają się najważniejsze obozy polityczne w Polsce, czyli PIS i PO. Witold Gadomski dał krótką charakterystykę polityczną tej sytuacji pisząc w GW (14.10.2014 r.:
„Platforma Obywatelska zmieniła tę [wolnorynkową] logikę. Stwierdziła, że nie ma potrzeby dalej prowadzić reform (ważny wyjątek - zdecydowała się na podniesienie wieku emerytalnego), a z niektórych można się wycofać, przerzucając koszty na przyszłe pokolenia”.
Diagnoza Gadomskiego potwierdza się w zachowaniach b. liberałów jak na przykład Jan Krzysztof Bielecki, który nie kryje zmiany poglądów (GW z 15 października) w imię popularności. Zarzut o odejściu od reguł gospodarki rynkowej tak odpiera:
„postawiliśmy na patriotyzm, profesjonalizm i postawiliśmy na pragmatyzm”.
A pragmatyzm tak obecnie rozumie p. Bielecki:
„Ci, którzy mają usta pełne frazesów o tym, jak to Platforma zdradziła liberalne ideały, nie mają pojęcia o realnej polityce”)
Zaś o przywilejach emerytalnych mówi krótko:
„Jest to wynik pewnej umowy społecznej i na takiej samej zasadzie akceptuje się odrębny system emerytalny policjantów i mundurowych”.
A tak W. Gadomski scharakteryzował główny polityczny nurt przeciwników gospodarki rynkowej:
„Główne partie polityczne nie spierają się dziś o politykę gospodarczą. To jest sytuacja inna niż w latach 1990--2005, gdy istotny podział sceny politycznej wynikał ze stosunku do reform. Unia Demokratyczna, potem Unia Wolności i Platforma Obywatelska wzywały: dać gospodarce więcej wolności, szybciej prywatyzować, przyciągać inwestycje zagraniczne, trzymać zrównoważony budżet, dbać o rynek kapitałowy. W tych sprawach spierały się z SLD, PSL, częścią AWS, Samoobroną, PiS. Teraz między PO i PiS nie ma sporu o tempo reform czy prywatyzację. W gruncie rzeczy pomysły PiS na to, co zrobić z OFE, były mniej radykalne niż to, co faktycznie zrobił rząd Tuska”.
No i dochodzimy do zasadniczego sedna sprawy. Populizm polityczny częściowo wymuszony przez opozycję, któremu uległa PO (w obronie notowań swojej popularności) spowodował kolosalny wzrost budżetowych wydatków socjalnych kosztem gigantycznego długu publicznego, tak gigantycznego, że grożącego destabilizacją finansów publicznych. Wtedy to PO wykonała ów desperacki krok nacjonalizacji obywatelskich oszczędności gromadzony w OFE pokrętnie tłumacząc, że to one (Fundusze) przyczyniają się do tego długu poprzez inwestowanie oszczędności emerytalnych w obligacje państwowe. Kuriozum tego zarzutu polega na tym, że min. Rostowski emitował dłużne obligacje skarbu państwa przeznaczone do obrotu publicznego, a wspierającego ten budżet nabywcę obligacji OFE winił za to, że je kupują.
Tej polityce wyraźne wotum nieufności udzieliło 2,5 miliona obywateli pozostających w OFE, mimo karkołomnych mechanizmów utrudniających obywatelom taką decyzję. To są ci obywatele, którzy chcą Polski wolnorynkowej, wolnej od nadmiernego interwencjonizmu państwa i jego socjalnej rozrzutności wymuszanej przez związki zawodowe.
Wspomniane związki zawodowe uzurpujące sobie prawa do współrządzenia w państwie, choć ilościowo liczą tylu mniej więcej członków ilu obywateli należy do OFE. Ta ilościowa równowaga jest wymowna, bo uzmysławia jak bardzo mogłaby ulec zmianie sytuacja polityczna w Polsce gdyby owe 2,5 mln członków OFE było zrzeszonych, np. w partii politycznej. To byłaby siła większa od wszystkich obecnie partii politycznych, które razem zrzeszają nieco ponad 300 tys. członków.
Partie polityczne wydają miliony złotych na własne sondaże opinii publicznej. Na ich miejscu zamówiłbym solidną analizę socjologiczną 2,5 milionów Polaków, którzy zdecydowali się pozostać w otwartych funduszach emerytalnych. Mogą oni stanowić poważny potencjał polityczny pod warunkiem, że znajdzie się ktoś, kto go wykorzysta - pisze Gadomski. I ma rację. Smutna to jednak racja, która uzmysławia nam brak skutecznego obywatelskiego zaangażowania w narodzie, który nie może wyłonić lidera-wizjonera (zespół), zdolnego stworzyć polityczną strukturę zagospodarowującą ów obywatelski potencjał obecny swoim zacięciem w wolnorynkowej wolności pozostający w OFE wbrew zniechęcającej propagandzie i rządowym populistom.
Gadomski konkluduje:
„Problem w tym, że ci, którzy potrafią w Polsce uprawiać profesjonalną politykę (to znaczy zdobywać głosy wyborców), są zainteresowani niemal wyłącznie utrzymaniem lub wzmocnieniem własnych pozycji. A ci, którzy mają pomysły na Polskę, zwykle są zbyt zajęci, by stworzyć partię, która wygra i umożliwi w Polsce zmiany.
Polityka obywatelskiego zaangażowanie wymaga odrobiny idealizmu, a apeluje on do ludzi praktycznych, którzy zdają sobie sprawę, że nowe przedsięwzięcia rzadko kiedy się udają. Pozostali w OFE, bo obliczyli, że się to opłaca. Czy potrafią się zaangażować w sprawy publiczne z równym talentem jak w swoje osobiste rachunki?”
Głosy podnoszone w tej sprawie dowodzą, że nadchodzi czas, iż ludzie skutecznie radzący sobie z gospodarowaniem własnymi finansami powinni się zaangażować w sprawy publiczne dla demokratycznego przeciwstawienia się zgubnego populizmu hamującego rozwój Polski, populizmu rozpowszechniającego się niczym polityczna ebola.
Tę ebolę czas zatrzymać!


Komentarze
Pokaż komentarze (33)