Skandal obyczajowo-etyczny posłów PIS pp. Hofmana, Kamińskiego i Rogackiego, a także skandaliczne rozróby 11 listopada w Warszawie skłaniają do zadumy, jakie jest polskie społeczeństwo
Wyżej wymienione znamiona zachowań są społecznie tak często widoczne, że same włażą w oczy bez najmniejszego wysiłku ich wypatrywania.
Oszustwa delegacyjne to przecież dość powszechna polska praktyka, która razem z wybrańcami ludu trafiła do sejmu i na szczyty władzy.
Burdy stadionowe i uliczne bywalców aren sportowych zaczynają się od III ligi piłkarskiej a kończą na uroczystościach państwowych przy bezczynnym przyzwoleniu społeczeństwa i władzy (nie licząc paplaniny).
Gorszące sceny w samolocie z udziałem żon w/w posłów PIS-u są żywcem przetransferowane z imprez ludowych i dyskotek. Nihil nowi!
Jaki naród tacy wybrańcy!
Niby jasne, ale? To, „ale” dotyczy środowisk polskiej publicystyki skwapliwie odwołujących się do swojej społecznej misji (media) upowszechniania wiedzy i kultury, a mnogością i narracją przekazów praktycznie popularyzujących zjawiska naganne często wręcz patologiczne. Nie ma potrzeby tego uzasadniać - każdy to czyta, słyszy i ogląda.
Brakiem zrozumienia przyczyn tych zjawisk publicystyka nasza na okrągło powtarza banały na przykład typu:
„Gdyby w Polsce oprócz wiary religijnej istniała wiara w to, że standardów etycznych można się nauczyć (na przykład na zajęciach z etyki, co chętnę zorganizuję na kursach etyki zawodowej dla polityków) to myślę, że poziom grzeszności polskich polityków nieco by się obniżył” (Magdalena Środa - GW z 12 listopada).
Oto przykład polskiej logiki wychowawczej - „kursy nauki etyki dla polityków!” To nie jest zabawne, kiedy profesorka etyki i filozofii nie widzi przyczyn braku etycznych postaw ludzi w nędznym poziomie polskiej oświaty szkolnej, gdzie nie prezentuje się przykładów etyki zachowań, a jedynym elementem przestrzegania szkolnej dyscypliny są kamery - co znaczy, że przyzwoitość już do cna „wyparowała” z myślenia o „młodzieży naszej chowaniu”.
Inny cytat:
„Podoba mi się pomysł Janusza Palikowa, żeby posłów było mniej, ale za to, by zarabiali godziwie - żeby było ich stać na drinka dla ukochanej kobiety w samolocie. Bo myślę, że panów zgubiła chciwość i brak kasy” (Katarzyna Kolenda-Zaleska GW a 12 listopada).
Ten cytat to także przykład zupełnego niezrozumienia problemu, bo sugerującego małe zarobki parlamentarzystów. Wszak jest akurat odwrotnie. To są zarobki mocno zawyżone w porównaniu z ich zaangażowaniem parlamentarnym (absencja na ważnych posiedzeniach izby) i średnią płacą w Polsce. Pani Kolenda paple bez zastanowienia. Zamiast kwestii liczebności posłów w sejmie należy zlikwidować zawodowstwo parlamentarzystów, ich kosztowne „biura poselskie” w większości figuranckie, bo ciągle zamknięte (sprawdziłem). Prawdziwie zaangażowany parlamentarzysta może korzystać z lokali samorządu terytorialnego - bez najmniejszych przeszkód.
Jak z powyższego widać ani uniwersyteccy intelektualiści ani czołowi publicyści nie dostrzegają prawdziwych przyczyn owego zanikania etyki zawodowej, (wszystkich, nie tylko parlamentarzystów) i „taplają się” w gołosłownych pseudo argumentach zamiast publikować wzorce najprostsze zobrazowane przykładami normalnej zwykłej przyzwoitości.
Tak oto kształtuje się nasza społeczna świadomość porządności ludzi w stosunkach między sobą oraz wobec państwa i jego zwierzchności.
Wstyd powiedzieć, ale mnogość publicznych debat w tej sprawie przypomina zwykły jazgot przetargowy przerzucaniem wzajemnego oskarżanie się polityków o brak etyczności partyjnych postaw konkurentów i wtórujących temu publicystów z zupełnym pomijaniem prawdziwych powodów tej społecznej i politycznej degrengolady.
Jaki naród …!
PS.
Dla kontrastu tych nie etycznych i anty patriotycznych zachowań na ulicach Warszawy wspomnę o naszym (moim i żony) uczestnictwie w wieczorze - na cześć Święta Niepodległości spędzonym w 20 osobowym gronie przyjaciół - zorganizowanym w domu jednego z uczestników przy śpiewie patriotycznych pieśni, deklamacji tokowej poezji oraz mini konkursach w tej tematyce a także oceną świątecznych akcentów w ubiorze uczestników. Było podniośle, ale i wesoło.
Na pewno nie byliśmy odosobnieni w takim świętowaniu. Na ten temat jednak głucha cisza w mediach. Widać, że w ich „publicznej misji” taki przykład nie jest medialny.
Tak to wygląda. Smętnie!


Komentarze
Pokaż komentarze (2)