folt37 folt37
268
BLOG

Deregulacja demokracji służy partiom, nie obywatelom.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 9

Zasady demokracji parlamentarnej są proste czytelne i zrozumiałe dla prostych ludzi (najliczniejszy elektorat), o który zabiegają wszystkie ośrodki polityczne w państwie. Przy tak czytelnych zasadach trudno manipulować owym elektoratem głównie w kampaniach wyborczych celowo zamydlanych przez partie polityczne, aby uwieść wyborcę - zamiast pozyskać jego poparcie dla wizji rządzenia.

„Prosty lud” nie może się w tym połapać (właśnie temu służy mnogość deregulacji) i w dużym stopniu ulega wysublimowanej demagogii technik PR, mających przekonać wyborców nie do wizji rządzenia, lecz do postulatów propagandy partyjnej.

Zwracam uwagę na postępujące psucie (deregulacje) demokracji regułami antydemokratycznymi (referenda, parytety płciowości na listach wyborczych czy obsady rządowych posad) jednak skutecznie wmawianymi społeczeństwu, jako jej (demokracji) „ulepszanie” (udoskonalanie /?/).

Przy okazji samorządowej kampanii wyborczej popularną jest kolejna propozycja deregulacji stosunków demokratycznych w samorządach ograniczeniem kadencyjności samorządowych prezydentów, burmistrzów, wójtów - do dwóch kadencji.

Tak mówią różno-partyjni aktywiści polityczni, którym marzy się funkcja samorządowa, a do której zaporą jest dobrze oceniany dotychczasowy wójt, czy burmistrz. Dla nich szansą byłoby ograniczenie kadencyjności tego dobrze ocenianego szefa gminy, jako sposobu wyłączenia z walki wyborczej popularnego lidera owej gminy, czy miasta. To jest rozumowanie stricte polityczne, porównujące kandydata samorządowego - dobrze znanego mieszkańcom - do kandydata na posła, często „człowieka z księżyca”.

Zdanie Sebastiana Klauzińskiego (GW z 8.11.2014 r.), że, „burmistrz czy wójt, który rządzi od dwóch kadencji, może kampanię wyborczą prowadzić przez całe cztery lata”dowodzi takiej politycznej logice, że w gminie niczym w państwie o sukcesie wyborczym decyduje kampania i polityczny PR.

Pomysłowi temu przeciwstawiam przykład pani burmistrz kanadyjskiego miasta Mississauga, która rządziła tym miastem 36 lat a zrezygnowała z kandydowania dopiero (uwaga, uwaga!!!)  w wieku 93 lat, choć mieszkańcy namawiali ją, aby tego nie robiła, bo była znakomita - o czym piszą najnowsze „Wysokie Obcasy” z 15 listopada br.

(http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,127763,16955645,Burmistrzyni_jak_huragan__Hazel_McCallion_wszystko.html)

Oto kilka cytatów z tego artykułu:

„Ma 93 lata, rządzi przez 36. Nie, nie nazywa się Fidel Castro. To Hazel McCallion. Pod jej rządami Mississauga stała się prawie milionową metropolią; trafiła na pierwsze miejsce listy "amerykańskich miast przyszłości" i znajduje się w czołówce najlepszych miejsc do życia w Kanadzie

Hazel McCallion - stanowisko burmistrzyni objęła w wieku 58 lat, czyli wtedy, kiedy większość Kanadyjczyków przechodzi na emeryturę. Pracowała 36 lat, 12 kadencji z rzędu. W tym czasie Kanada miała ośmiu premierów (niektórzy byli na stanowisku po dwie kadencje). Zrezygnowała z funkcji w tym roku. 27 września 2014 r. odbyło się przyjęcie pożegnalne. Wstęp na galę kosztował 500 dol. od osoby. Zysk ze sprzedaży biletów przeznaczono na Fundację Sztuki, Kultury i Dziedzictwa im. Hazel McCallion, która wspiera i promuje kulturę i dziedzictwo Mississaugi”.

„Hazel jest bezpartyjna. - Nie mam sprecyzowanych poglądów politycznych. Współpracuję z każdą partią, która wygra wybory, bo uważam, że prowadzenie miasta nie różni się niczym od prowadzenia biznesu - mówi”.

„Wie, co robi. Mississauga - jako jedno z niewielu miast na świecie - nie dość, że nie ma długów, to zgromadziła spore oszczędności. Głównie dzięki temu, że deweloperzy w zamian za swobodę budowlaną za własne pieniądze stawiają biblioteki i miejsca użytku publicznego. Była także jednym z pierwszych miast w Kanadzie, w których władze konsultowały budżet z mieszkańcami. Od 1991 roku, kiedy zaczął podlegać ich bezpośredniej kontroli, każdy mógł zobaczyć, na co idą podatki. A szły głównie na przyciągnięcie kapitału, bo aż 60 z 500 największych światowych firm ma tu swoje globalne lub kanadyjskie centra zarządzania. Są wśród nich Citibank, Microsoft, Hewlett-Packard, Walmart, producenci słodyczy, firmy farmaceutyczne czy linie lotnicze”.

„Hazel nie prowadziła kampanii. Nie chodziła po domach, nie zbierała pieniędzy, po prostu przez całą kadencję działała”.

„W 2010 roku Hazel McCallion po raz 12. startuje w wyborach. Ma prawie 90 lat. Głosuje na nią 76 proc. mieszkańców. Mówią o niej "Huragan Hazel".

PS.
W październiku 2014 r.mieszkańcy Mississaugi wybierają nowe włdze . Burmistrzynią zostaje 54 -letnia Binnie Crombie, córka polskie emigrantki. Miała pęlne poparcie Hanzel.

Artykuł o p. Hazel dedykuje polskim rodzimym „psujom” naszej demokracji w imię pokrętnych interesów partyjnych zamiast obywatelskiej dbałości o dobrą egzystencję i rozwój „małych ojczyzn”.

Wszak na naukę nigdy nie jest za późno!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (9)

Inne tematy w dziale Polityka