Zagadka sensu długości życia (istnienia).

W perspektywie czasu trwania zarówno materii ożywionej jak i martwej ludzkie zachowania należy pojmować, jako bezrozumne, a więc i bezwartościowe.

Komunikaty prasowe donoszą (np. TP z 30 listopada), że naukowcy z CERN (Instytut Badań Nuklearnych) odkryli dwie nie obserwowane dotąd cząsteczki subatomowe. Obie należą do rodziny barionów - są kuzynami protonów i neutronów tworzących jądro atomowe. Nazwano je Xi_b’ i Xi_b* a zbudowane są z kwantów pięknego (b), dziwnego (s) i dolnego (d).  Są ok. 6 razy cięższe od protonu i bardzo nietrwałe - w Wielkim Zderzaku Hadronów (LHC) żyły przez trzy pikosekundy (bilionowe części sekund).

Fakt ten budzi refleksje dotyczące fenomenu przemijania wszystkich zjawisk przyrodniczych od tych o niewyobrażalnie krótkim czasie istnienia (Xi_b’, Xi_b*) do innych o niewyobrażalnie długim czasie bytu (galaktyki). Czas życia ludzi w porównaniu do „cząsteczek subatomowych” jest bardzo długi, ale w porównaniu z „galaktykami” to chwilka.

Co więc wynika z tej prawidłowości? Prosty wniosek, że my, jako rozumny element żywej ludzkiej materii jesteśmy zaledwie ogniwkiem w łańcuchu zjawisk fizyczno-chemicznych rządzących się prawami wszechświata istniejącego według reguł, o których nie mamy pojęcia.

Jeżeli by ułożyć z tych zróżnicowanych czasów istnienia (trwania) materii (żywej i martwej) od najkrótszego do najdłuższego wydumany tor - typu autostrada - to jego długość musiała by być nieskończona, a to przerasta już możliwości naszego rozumienia sensu tego zjawiska.

A skoro nie możemy pojąć czegoś, czego jesteśmy bezwolną cząstką, to tym bardziej nie mamy wpływu na rolę przypadającą nam w porządku przemijania owych zjawisk (zdarzeń) na tej „autostradzie” (drodze) ułożonej z czasu „życia” materii „cząstek subatomowych” po cały nieogarniony galaktyczny wszechświat.

Tymczasem ludzie zachowują się jakby tego nie było. W przestrzeni niezbadanego wszechświata (a nawet świata) postępujemy jakbyśmy trwali wiecznie. Gromadzimy nadmiar dóbr zupełnie bezużytecznych w czasie krótkiego życia. Ekscytujemy się polityką uprawianą dla tworzenia przywilejów różnym koteriom ludzkim zrzeszonym w środowiskach zainteresowanych pasożytniczym trybem życia na koszt bliźnich. Bezsensownie zabijamy się wzajemnie (wojny) uprzedzając i tak rychłą dla każdego śmierć tylko po to, by na śmierci innych uzyskać jeszcze więcej dóbr, które i tak są bezużyteczne w nieuniknionym procesie przemijania.

Polskie zamieszanie ostatnimi wyborami to wymowny element naszego niezrozumiałego zachowania w rzeczywistości przemijania zacieranego w mózgach utopią trwania. Najbardziej dziwią postawy sędziwych (a więc bliskich kresu ziemskiej egzystencji) polityków (domyśl się czytelniku, o kim mowa), którzy pieniaczą, oszukują, konfabulują, zdradzają, szkodzą, krzywdzą, niszczą, rujnują, pomawiają i czynią zło w imię swojego egoistycznego ego, które ma wartość zaledwie urny z prochami, które po nich zostaną.

Po co to robią skoro nie uciekną przed tą, która jak w bajce Kraszewskiego „Dziad i baba” przyszła, choć próbowali się przed nią schować. Tak poeta finalizuje te próby:

Baba za piecem z cicha

Kryjówki sobie szuka,

Dziad pod ławę się wpycha,

A śmierć stoi i puka.

I byłaby lat dwieście

Pode drzwiami tam stała

Lecz znudzona nareszcie,

Kominem wejść musiała.

Nie ma więc ucieczki ani odroczenia od finału naszego ziemskiego istnienia, po co więc krzywdzimy się wzajemnie?

I to jest kolejna tajemnica sensu istnienia. Tajemnica nieodgadniona jak wszystko we wszechświecie od „cząstek subatomowych” po nieogarniony „galaktyczny wszechświat”.

Kto nie jest przekonany do bezsensu ludzkich postaw niech, co rusz zerka sobie na komin. Może zrozumie?