Oprócz krwawych zmagań militarnych wojnami nazywamy także konflikty polityczne w bezpardonowym zwalczaniu władzy państwowej z pominięciem reguł demokratycznych i zastępowaniu ich totalnym negowaniem wszystkiego co robi ekipa rządząca z naczelnym zarzutem o złe intencje włącznie ze zbrodniami zdrady stanu, politycznych mordów i fałszerstw wyborczych.
To właśnie obserwujemy na polskiej scenie politycznej na której główne siły opozycyjne odsądzają od czci i wiary obecny rząd wmawiając mu działania na szkodę narodu i sprowadzenie państwa do roli kondominium obcych mocarstw.
Zdumiewa niedostrzeganie tego zjawiska (zamierzone bądź udawane) przez cenzorów sceny politycznej, większości komentatorów, publicystów a nawet hierarchów Kościoła katolickiego.
Wszyscy w imię demokracji i interesu społecznego surowo - a jakże - osądzają przedstawicieli władzy za każde potknięcie, niezręczność czy przejęzyczenie słowami wielkimi wygłaszanymi w doniosłym, mentorskim tonie samozwańczych stróżów moralności i demokracji z rażącą obrazą obywateli, posiadających wiedzę o wielu niechlubnych grzechach środowisk miotających takimi oskarżeniami.
Dziennikarzy i publicystów - zwanych czwartą władzą - jakoś nie bulwersuje usłużność wielu z nich publikacjami dalekimi od rzetelności dziennikarskiej a wywołującymi burzę medialną sztucznie podgrzewającą gorączkę politycznej atmosfery z intencją szkodzenia rządowi.
Bardzo trafnie zdefiniowała to p. prof. Magdalena Środa (GW z 10 grudnia) pisząc:
„Gdy Kaczyński wymówił słowa o „fałszerstwie wyborczym”, media robiły wszystko, by ludzie to „coś” również dostrzegli. Czy dlatego, że poznali fakty? Nie. Jak mówi mistrz propagandy: kłamstwo powtórzone 100 razy zostaje prawdą. Powtórzone 200 razy staje się faktem. Nie jest to zasługa polityka, ale mediów. I to nie tylko prawicowych”.
„Dawniej media chodziły na pasku władzy, która nie lubiła prawdy, dziś większość z nich musi chodzić na pasku sensacji, która zastąpiła prawdę”.
Najwięcej zawieruchy wywołuje środowisko medialne incydentem w PKW polegającym na zarzuceniu dziennikarzom nielegalne najście na siedzibę Komisji i postawienie przed sądem, który ich uniewinnił. Zamiast postaw zadowolenia z polskiej praworządności media wrzeszczą o nietykalności dziennikarskiej, która ponoć ma misję bycie zawsze w jądrze wydarzeń, aby recenzować opinii publicznej wszystko na żywo w duchu patrzenia władzy na ręce. Dziennikarzy uniewinniono i to dobrze, ale działania policji były prawidłowe, bo nie podporządkowali się wezwaniu do opuszczenia lokali PKW. Rację ma Władysław Frasyniuk, który wczoraj w „Kropce nad i” u Moniki Olejnik tak powiedział: „Policja musi być skuteczna i konsekwentna. W sytuacjach zakłócenia porządku publicznego podejmuje działania dla przywrócenia tego porządku. Kto nie podporządkowuje się nakazom policji zostaje do tego przymuszony. O słuszności takiego przymusu decyduje sąd. Sąd przyznał rację dziennikarzom i to jest satysfakcjonujące dla wszystkich, bo świadczy o praworządności naszej demokracji”.
Wymowny był brak podobnego zaangażowania mediów w krytykowaniu podłości dziennikarzy oskarżonych przez św. pamięci Annę Przybylską o napastliwość śledzenia i upubliczniania jej życia prywatnego, tłumaczy się - jak w incydencie w PKW - dziennikarską misją i prawa społeczeństwa do bycia informowanym.
Wywlekanie przez Wprost starej sprawy Radosława Sikorskiego o nieprawidłowościach w używaniu prywatnego samochodu w działalności poselskiej badane wcześniej przez prokuraturę, która nie znalazła podstaw do zarzutu - jest właśnie kolejnym łajdactwem mediów na zamówienie polityczne - bo przecież nikt nie wierzy w zbieg okoliczności akurat w czasie afery madryckiej posłów PIS.
Szwindle posłów przy rozliczaniu ryczałtów samochodowych to zwyczaj okradania państwa wyniesiony z genami homo-sowietikus, którymi jest skażone nasze społeczeństwo. A przecież posłowie wywodzą się z tego społeczeństwa. Żadne kontrole tego nie wyplenią trzeba wyplenić przyczynę, a skutek przyjdzie sam. A przyczyną jest socjalistyczna własność państwowa. Bo wszystko, co wspólne - w pojęciu społecznym - jest niczyje
Z tego powodu - między innymi - zbankrutował socjalizm, bo:
- wszyscy rozkradali dobro wspólne z zarządcami państwa na czele, którzy z tego powodu nie mogli temu przeciwdziałać,
- gospodarkę podporządkowano celom politycznym - głównym powodem katastrofalnie niskiej produktywności
Te społeczne przywary przenieśliśmy do gospodarki rynkowej, które ją pustoszą. Jest ich za dużo, aby je tu wymieniać, więc ograniczę się do dwóch:
- spółki skarbu państwa,
- sejmokracja
Wiadomo, że spółki skarbu państwa to oficjalne synekury dla polityków i ich zaplecza, a także rodzin, o czym zawsze głośno przy każdej zmianie ekipy rządzącej. Gigantyczność płac kadry kierowniczej w spółkach dowodzi, że ich ustanawianie nie ma nic wspólnego z gospodarnością, a tym bardziej z moralnością. Tam też ulokowane są synekury związkowe, kolejni beneficjenci państwowych gigantów gospodarczych.
Sejmokracja zaś to nadmiernie szerokie gremium zawodowych polityków (sejm + senat) bezczelnie egoistyczne w ustanawianiu swoich - nadmiernie wysokich - apanaży i przywilejów (biura poselskie, ryczałty, darmowe przejazdy komunikacją publiczną, itd., itp.)
Jak z tym walczyć? Prosto:
- Sprywatyzować spółki skarbu państw i tym samum odciąć polityków i związkowców od gospodarki, jako źródła ich korumpowania.
- Ograniczyć liczebność izb parlamentarnych i znieść status zawodowy parlamentarzystów, co przestanie być pokusą do ubiegania się o mandat parlamentarzysty z powodu kolosalnych zarobków.
- Znieść biura poselskie w większości pozorujące „aktywność” posłów, a tak naprawdę kolejne, budżetowe źródło finansowania działalności partii politycznych.
- Koszty wykonywania mandatu posła i senatora rekompensować zryczałtowanymi dietami skalkulowanymi w wysokości przyzwoitych płac wysokich urzędników państwowych, bez obowiązku rozliczania - tak jak nie ma obowiązku rozliczania zarobków. Sam parlamentarzysta powinien planować - w ramach tego ryczałtu - jak dysponować finansami, z przeznaczeniem na byt rodzinny i na wydatki polityczne.
- No i najważniejsze. Znieść finansowanie partii politycznych z budżetu państwa, także poważnej przeszkody dla egzystencji partii pozaparlamentarnych
Tym prostym ruchem skończy się medialne polowanie na polityków „za czyje pieniądze” jedzą ośmiorniczki i czy aby prawidłowo rozliczają „kilometrówki’. Pomijam gigantyczne oszczędności na likwidacji absurdalnie rozbudowanych instytucji kontrolnych obecnego, patologicznego systemu funkcjonowania i finansowania instytucji politycznych państwa
A likwidacja finansowania partii z budżetowych pieniędzy poprawi spokój społeczny, bo partie nie będą mieć pieniędzy na protesty typu planowanego przez PIS 13 grudnia, na który przeznacza kolosalne pieniądze głównie za transport autobusowy, którym będą dowożeni protestujący pisowcy i członkowie ruchu Radia Maryja legitymizowanych reprezentacją biskupów w komitecie organizacyjnym
Bez budżetowych pieniędzy protestu nie byłoby też zarzewia „wojny” polsko-polskiej. A więc uniknęlibyśmy tytułowego zniszczenia efektu każdej wojny.
Wiem, że realność tego pomysły jest mniej niż minimalna. Wiem również, że mało kto zastanowi się nad tym, dlaczego?
Tym wszystkim zalecam powtórzenie lektury tej notki.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)