Czytelnicy prasy mają do dyspozycji szeroki przekrój publikacji na temat ocen mijającego roku i prognoz zdarzeń na rok 2015.
Ważniejsze są przewidywania i oczekiwania tego, co może się wydarzyć niż to co już minęło.
Większość publikacji dotyczy ekonomii w kontekście gospodarczym i ich wpływu na stopę życiową społeczeństwa. Ścierają się wizje opcji liberalnych z socjalnymi. Żeby daleko nie szukać wystarczy porównać felietony Jacka Żakowskiego i Wojciecha Maziarskiego (GW z 29 grudnia) żeby te przeciwstawne oczekiwania wyraźnie dostrzec.
Jacek Żakowski krytykując gospodarkę rynkową pisze:
„Sieroty po neoliberalizmie snują wizję neoliberalnego ładu, obiecując zwalczanie neoliberalnych katastrof przez eskalacje ich przyczyn. Na przykład rozwiązanie problemu nierówności związanych ze śmieciowymi pracami przez uśmieciowienie całego rynku pracy”.
Wojciech Maziarski wręcz przeciwnie życzy Polsce „szczęśliwego kapitalizmu” pisząc:
„Środowiska antykapitalistyczne, wcześniej marginalne, zaczynają zdobywać coraz więcej wpływów. Ich głos jest coraz lepiej słyszalny, ich tezy i recepty znajdują posłuch w coraz szerszych kręgach.
Do rangi manifestu tego obozu [...] urósł Marcin Król, który w wywiadzie do (Magazyn Świąteczny, Gazeta Wyborcza z 8 luty 2014 r.), niegdysiejszy przywódca polskich liberałów, oceniając dorobek polskiego kapitalizmu- stwierdził „byliśmy głupi”.
Oczywiście nie byliśmy głupi. Głupi bylibyśmy dopiero teraz gdybyśmy chcieli zakwestionować i odrzucić to zbiorowe osiągnięcie milionów Polaków.
Dlatego u progu 2015 r. życzmy sobie nawzajem szczęśliwego kapitalizmu i pomyślnej wolności”.
Spór ten mógłby stanowić przeświadczenie, że żyjemy w dobrych, spokojnych czasach, w których głównym naszym zmartwieniem jest sprawiedliwy podział dóbr, a nie uwarunkowania do jego osiągnięcia.
Tymczasem w świetle narastania realnej groźby kataklizmu wojennego ze strony odradzającego się ekspansjonizmu Rosji nasze postawy odbiegają daleko od prawdziwych problemów czekających nas w najbliższej przyszłości.
Problem ten sygnalizuje Rosja ogłoszeniem nowej doktryny obronnej dającej sobie prawo do zagranicznej interwencji zbrojnej.
Tak z Moskwy komentuje to Wacław Radziwinowicz:
„W nowej doktrynie Rosji bardziej niepokojące jest wskazanie na rzekome zagrożenia ze strony najbliższych sąsiadów. Moskwa jest zdania, że ma powody do obaw w przypadku ustanowienia w państwach ościennych reżimów, "których polityka zagraża interesom Federacji Rosyjskiej". Reżimy te mogą dojść do władzy "m.in. w rezultacie obalenia prawowitych organów władzy państwowej".
Ta teza, będąca, co oczywiste, skutkiem wydarzeń na Ukrainie, nie może nie budzić trwogi. Bo Moskwa wprost przyznaje sobie prawo do militarnego reagowania w sytuacji, gdy sąsiadujące z nią suwerenne państwa postępują wbrew jej woli.
Na tym jednak nie koniec. Do zagrożeń, na które zdaniem Moskwy można odpowiedzieć militarnie, należy też "pojawienie się" u sąsiadów "napięć religijnych", "uzbrojonych radykalnych ugrupowań", "prywatnych formacji wojskowych".
Kreml przyznaje więc sobie bardzo szerokie uprawnienia do interwencji zbrojnej u sąsiadów, jeśli sytuacja u nich w sposób spontaniczny czy też w efekcie niezbyt trudnej do zmontowania prowokacji rozwinie się niezgodnie z jego interesami.
W nowej doktrynie wiele uwagi poświęcono też zagrożeniom militarnym "na froncie wewnętrznym". Jeśli sądzić po kolejności ich uszeregowania, najważniejszy nie jest już terroryzm, lecz "działania zmierzające do zmiany ustroju", "destabilizacji sytuacji społecznej", "dezorganizacji pracy infrastruktury informacyjnej". Zagrożeniem jest też "działalność wywierająca wpływ informacyjny" - przede wszystkim na młodzież - "w celu podważenia historycznych, duchowych i patriotycznych tradycji w dziedzinie obrony Ojczyzny".
Z tego wszystkiego wyziera strach przed perspektywą, która wywołuje na Kremlu drżenie - że społeczeństwo wyrwie się spod kontroli politycznej i wybuchnie kolorowa rewolucja. Właśnie przed tą groźbą państwo musi się bronić wszelkimi sposobami.
Władcy Moskwy są bowiem przekonani, że i u siebie, i na Ukrainie prowadzą działania obronne, walcząc o być albo nie być tego, co nazywają "ruskim światem" czy "cywilizacją rosyjską". A jest ona zagrożona nie dlatego, że Ukraińcy czy Rosjanie sami z siebie ją odrzucają, lecz wyłącznie dlatego, że podburzają ich do tego obcy.
Ludzie rządzący dziś Rosją nie uznają prawa Ukraińców, Białorusinów czy swoich obywateli do samodzielnego stanowienia o losie swych państw, odmawiają im zdolności do decydowania. Czy to na kijowskim Majdanie, czy na moskiewskim placu Błotnym widzą to samo: tłum otumaniony i podżegany przez wroga.
Dlatego interwencja na Ukrainie, a może i u innych sąsiadów, jest dla Kremla obroną, a nie atakiem. I o tym właśnie przede wszystkim mówi nowa doktryna wojenna Federacji Rosyjskiej”.
Wiem, że problem pokoju jest w rekach polityków coraz bardziej wrogich odrodzonego czasu „zimnej wojny”. Wiem, że nasze bezpieczeństwo jest wzmocnione gwarancjami NATO i sojuszem europejskim. Ale wiem także o groźnych dla nas sympatiach prorosyjskich ważnych polityków Niemiec, Francji i Włoch, którzy te gwarancje osłabiają.
Dziwi mnie, że problemy te są tak marginalnie traktowane przez publicystykę, która powinna uświadamiać obywatelom realia współczesnego świata, te realia, które nastrajają do rozsądku w socjalnych roszczeniach wobec państwa i zrozumienie dla zwiększenia finansowania sfery obronnej.
Przecież jeden jest budżet państwa, który przede wszystkim musi gwarantować bezpieczeństwo kraju.
Więc nie przejadajmy pieniędzy, które służą do podnoszenia tego bezpieczeństwa. Rok 2015 musi być rokiem oszczędnej konsumpcji i większego wysiłku obronnego. To jest nasze prawdziwe wyzwanie w nowym roku!


Komentarze
Pokaż komentarze (1)