Obywatele Zachodniej Europy nie mogą się nachwalić polskich sukcesów osiągniętych w ostatnich 25 latach naszej transformacji społeczno-gospodarczej. Zaś nasi rodzimi pesymiści czas ten nazywają klęską i nieszczęściem narodu.
Ten zadziwiający polski pesymizm zauważa Janusz A. Majcherek, profesor w Instytucie Filozofii i Socjologii krakowskiego Uniwersytetu Pedagogicznego takim komentarzem:
„Już od lat w ten sposób traktowane są najważniejsze wyniki i wskaźniki polskiej sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej - począwszy od wzrostu PKB, przez poziom płac i dochodów, ceny artykułów konsumpcyjnych, parametry rozwoju społecznego typu Human Development Index, a kończąc na rankingach jakości demokracji sporządzanych przez instytucje międzynarodowe.
Wystarczy zajrzeć na dowolny portal internetowy (w tym Gazeta.pl), by się przekonać, że pod wszelkimi informacjami o rozwoju gospodarczym, wzroście zarobków i poziomu życia, malejącej inflacji, awansie Polski w rankingach typu Doing Business czy międzynarodowym uznaniu dla sukcesów polskiej transformacji i demokracji następuje erupcja oskarżeń o fałszerstwa, kłamstwa, oszustwa, mistyfikacje, a w najlepszym razie - brak orientacji i kompetencji autorów takich opracowań i analiz”.
(http://wyborcza.pl/1,75968,17060389,Wszystko_sfalszowane.html#ixzz3Kl30FAOA)
Skąd ten publicystyczny pesymizm? Rację mają ci, którzy tę narodową niezdrową przypadłość kładą na karb naszego charakteru polegającego na nie okazywaniu zadowolenia nigdy i pod żadnym pozorem.
Na przykład ostatnio wszystkie media namiętnie cytują raport NIK o niewłaściwym zagospodarowywaniu zapasów krwi. Sam prezes NIK Krzysztof Kwiatkowski grzmi w TV, że Polska, jako jeden z nielicznych krajów europejskich nie wytwarza z rezerw krwi cennych leków, które kupuje za granicą, bo nie ma takiej fabryki. Wszystkie media powtarzają ten zarzut bez cienia refleksji, dlaczego Polska fabryki nie ma? A wyjaśnienie jest proste: Polska fabryki nie buduje, bo w budżecie państwa brak pieniędzy na jej utworzenie.
Drugi przykład to nieustająca debata o problemach polskiego górnictwa. Podczas protestu powszechnie oskarżano polski rząd o nazbyt wstrzemięźliwe dofinansowywanie kopalń ważne źródło dochodów rodzin górniczych. Wszyscy murem popierali śląskie protesty. Teraz, kiedy rząd uległ naciskom i zgodził się na takie dofinansowywanie, ta sama publicystyka grzmi o miękkości władzy i szkodliwej dla budżetu uległości kosztem wszystkich podatników i instytucji energetycznych zmuszonych dofinansowywać kopalnie za cenę rezygnacji z unowocześnienia przestarzałych technologii energetycznych wymagających krociowych nakładów inwestycyjnych pogrzebanych teraz uległością rządu.
Tak wygląda polska mentalność „narzekactwa” począwszy od parafialno-gminnego lamentowania o wyimaginowanej powszechnej biedzie a skończywszy na opiniotwórczych mediach i politycznych środowisk opozycyjnych.
Tak kwękaninę o biedzie i powszechnych roszczeniowym chciejstwie skomentował w 2011 r. Bartosz Węglarczyk przykładem amerykańskiego prezydenta Johna F. Kennedy'ego kontrującego w swoim inauguracyjnym przemówieniu, narzekactwo Amerykanów słynnymi słowami:
„Nie pytaj, co twój kraj może zrobić dla ciebie, pytaj, co ty możesz zrobić dla swojego kraju.” (http://wyborcza.pl/1,76842,9135089,50_lat_temu___Nie_pytaj__co_twoj_kraj_moze_zrobic.html#ixzz3PLzNhUVH)
Szkoda, że polska opinia publiczna zachłystująca się amerykańską demokracją jakoś owe w/w credo amerykańskiego prezydenta nie wzięła sobie do serca w miejsce żalów po likwidowanych dramatycznie nierentownych przedsiębiorstwach państwowych.
No tak, ale skąd postsocjalistyczne, roszczeniowe społeczeństwo ma czerpać obywatelską wiedzę o pielęgnowaniu polskiej racji stanu skoro wszystkie ośrodki kształtowania opinii publicznej bazują bez przerwy na bezprecedensowej krytyce polskich władz. Takie dezinformowanie stwarza wrażenie jakoby te władze działały w próżni bez destrukcyjnych nacisków ze strony beneficjentów państwowego subwencjonowania działalności z uprzywilejowanymi branżami i ich związkowymi kuratorami.
I to jest ważny polski problem społeczno-gospodarczy, o czym tak sporadycznie i niechętnie debatują politycy opozycji i populistyczni publicyści. Im właśnie trzeba przypominać Kennedy'ego!



Komentarze
Pokaż komentarze (18)