folt37 folt37
179
BLOG

Fiasko zachodniej strategii dobrobytu.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 1

Ponury dyktat komunizmu XX wieku zafundował światu proletariat rosyjski entuzjastycznie przyjęty przez „robotniczy proletariat” i marksistowskich intelektualistów Europy. To czas intensywnych poszukiwań sposobu zatrzymania „pochodu” komunizmu na Zachód.

Hamulcem tego pochodu był dobrobyt ufundowany przez kapitalizm przestraszony skomunizowanym proletariatem. Strategia okazała się skuteczna, bo zatrzymała  marsz komunizmu w XX w.

Jednak kolejny XXI wiek stopniowo acz narastająco wykazuje, że obecny poziom dobrobytu nie wystarcza światowemu proletariatowi, który powoli wchodzi w buty tego z XX w. To historyczna prawidłowość. Chłop pańszczyźniany był szczęśliwy po uwłaszczeniu. Miejski proletariat pałał takim szczęściem po ustanowieniu 8 godzinnego dnia pracy, prawa do urlopu i minimalnej płacy, oraz prawa zrzeszania się w związkach zawodowych. Zawsze okazywało się, że to zadowolenie mijało.

Obecny świat pracy, choć syty wyciąga ręce po kolejne przywileje takie jak: dalsze skracania dnia pracy, wieku emerytalnego, zwyżki płac zbliżonych do dochodów średniej klasy przedsiębiorców jak sklepikarze, restauratorzy, rzemieślnicy, itp. z zupełnym ignorowaniem możliwości ekonomicznych uprawniających takie roszczenia.

Oto początek zgubnej ery politycznego populizmu kierującego się walką o głosy wyborcze owych szerokich rzesz roszczeniowego świata pracy.

Państwo liberalne postawione przed dylematem spadku koniunktury gospodarczej spowodowanej wzrostem kosztów produkcji wywołanych spełnieniem wymagań pracobiorców, albo niepokojami strajkowymi, a nawet społecznymi w razie ich nie spełnienia, wkroczyło z interwencją finansowego subwencjonowania wielu dziedzin gospodarczych w imię wyciszania roszczeń świata pracy przy okazji rujnując równowagę budżetową finansów publicznych, stanowiącą groźbę dla stabilizacji całego państwa i wszystkich obywateli.

Ten szkodliwy interwencjonizm przerodził się z czasem w stałą praktykę zwaną eufemistycznie „solidaryzmem społecznym”, a faktycznie krzywdzącym wyzyskiem milczącej większości zdyscyplinowanych podatników obciążanych bez ich zgody kosztami subwencjonowania owych krzykliwych, nieefektywnych gospodarczo grup społecznych (wielki przemysł) kierowany przez populistyczne do bólu związki zawodowe.

Ma to miejsce na naszych oczach. Największym donatorem polityki subwencjonowania jest Unia Europejska, która dopłaca nie tylko do mało rentownych przedsięwzięć gospodarczych, ale także (w rolnictwie) do właścicieli gruntu, z samego tylko faktu jego posiadania.

Strategia subwencjonowania nie przynosi jednak oczekiwanego spokoju społecznego, co oprócz południa Europy dobitnie widać także w Polsce gdzie aktualnie jesteśmy świadkami buntu rolniczych beneficjentów zmian gospodarczych począwszy od reformy rolnej w PRL do europejskich obecnie subwencji (1000 zł. do hektara). Rolnicy wysuwają dzisiaj kolejne żądania dopłat do niepowodzeń produkcyjnych z powodu gorszej koniunktury w gospodarce rolnej żądając przerzucania kosztów tego procesu na wyzyskiwaną brutalnie milczącą większości zdyscyplinowanych podatników. 

Ciekawe jak wyglądałby socjalistyczny interwencjonizm państwa (uwielbiany termin przez lewackich populistów) gdyby śladem rolników, górników, lekarzy. itp. „niedofinansowanych” branż - zastrajkowała milcząca większość podatników zaprzestaniem płacenia podatku?

Tak oto kończy się epoka absurdalnej socjalistycznej strategii permanentnego „dosypywania” pieniędzy z naszej (potulnych podatników) kasy na okup dla mniejszości strajkujących szantażystów, często zakłócających nasze spokojne funkcjonowanie zamykaniem dróg, szlaków kolejowych itd.

Oni bezczelnie karzą wszystkich Polaków za to, że strachliwe wobec nich państwo dofinansowuje ich z naszych podatków żeby im żyło się lepiej. A to, że nam przez to żyje się gorzej nikogo nie wzrusza, szczególnie rolników, którzy nawet nie płacą podatku dochodowego tylko jakieś symboliczne opłaty gruntowe i jeszcze bardziej symboliczne składki KRUS.

Nie chcę dalej spekulować, choć ciśnie się na usta apel: obudź się obywatelska większości bezlitośnie wyzyskiwanych podatników!Stwórz partię świadomych swoich praw obywateli, zdolnych do przepędzenia „gdzie pieprz rośnie” krzykliwych pasożytniczych szantażystów takich jak np.: grecką SIRIZĘ, węgierski FIDESZ, francuski FRONT NARODOWY, hiszpański ruch PRZECIKO PAKTOWI NA RZECZ EURO, polskie niezliczone Zw. Zawodowe, itd., itp.

Przecież nas - podatników - są miliony, a oni przy nas to garstka. Nasz strajk odmowy płacenia podatku znokautowałby szantażystów pustą państwową kasą, a wtedy nawet najwięksi partyjni populiści z pustego „nie naleją”.

Parafrazując znane proletariackie hasło powinniśmy napisać na naszych strajkowych transparentach: „podatnicy wszystkich  krajów łączcie się”!

No tak, ale czy porządni i lojalni wobec państwa obywatele są zdolni do takiej mobilizacji?  Oto jest pytanie?

I na koniec. Musi dziwić, że w świetle historii komunizmu światowego są w Polsce publicyści tęskniący za tym ustrojem i rewolucją. Na przykład Jacek Żakowski (GW z 2 lutego) w obronie SIRIZ-y sięga po przykłady z czasów greckiej wojny domowej pisząc w felietonie o wymownym tytule „Nie potępiajcie Greków. Wysłuchajcie ich” takie słowa:

„Zaczął [wojnę] Churchill, który osobiście kierował pomocą w tłumieniu powstania ateńskiego, używając oddziałów kolaborujących z Niemcami …”

Autor sugeruje z obrzydzeniem, że komunizm zwalczono w Grecji przy pomocy grup faszyzujących popieranych przez Churchilla. To wybitnie wybiórcze obrzydzenie. Żakowski nie brzydzi się - w kontekście narzuconego Polsce komunizmu - Związku Sowieckiego, który napadł na Polskę wspólnie z Hitlerem w 1939 r., a w 1945 po raz drugi zniewolił Polaków ustrojem komunistycznym, z którego wyzwoliliśmy się dopiero po ponad 50-ciu latach.

Czy może więc dziwić, że na horyzoncie Europy majaczy nowa rewolucja proletariacka jakże ochoczo wspierana przez polskie związki zawodowe na czele z „Solidarnością” wyewoluowaną ze swojej historycznej poprzedniczki, tej WIELKIEJ, która obaliła komunizm. Czyż nie jest ironią historii fakt, że zwycięzcy (Solidarność) pokonujący pierwej wyznawców utopijnej (socjalistycznej) idei obecnie gorliwie reanimują pokonanych w imię przywrócenia pokonanym wcześniej utopijnej idei i powrotu do „dyktatury proletariatu”?

Tak właśnie toczy się koło historii!

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka