folt37 folt37
524
BLOG

Upada mit robotniczego patriotyzmu!

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 44

Trzeba przypominać młodemu pokoleniu (nie znającemu PRL), że idea robotniczego współrządzenia zakładem pracy była praktykowana z  dramatycznym skutkiem w Polsce Ludowej. Przypominam więc istnienie takich robotniczych organów współrządzenia zakładami pracy jak: Konferencja Samorządy Robotniczego (KSR) i Rady Robotnicze. Ten system zarządzania przedsiębiorstwami oparty był na dwuwładzy: dyrektor (socjalistyczny „menedżer”) i rada pracownicza (wybierana przez robotników), która była pracodawcą dyrektora (!).

Organy robotniczego „współrządzenia” zakładem miały duży wpływ w planowaniu produkcji i podziale zysku. To jeden z głównych elementów socjalizmu powodujący jego bankructwo i ostateczny upadek.

Taki stan gospodarki został zastany przez odrodzoną III RP w 1989 r, której kondycję porównał (po swoim zasłabnięciu w Sejmie) ówczesny premier Tadeusz Mazowiecki do własnego osłabionego zdrowia. Tak było!

Na uleczenie tych chorych przedsiębiorstw potrzeba było dużych zastrzyków kapitałowych, których zrujnowane socjalizmem państwo nie miało. Jedynym ratunkiem było zaangażowanie kapitału prywatnego nielicznego polskiego i bogatszego zagranicznego. Próbowano też uaktywnić załogi robotnicze nakłaniając je do przejmowania zakładów na własność przez oddanie na niebywale uprzywilejowanych warunkach spółkom pracowniczym.

Tę formę uwłaszczania robotników na mieniu fabryk państwowych regulowała ustawa o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych z 13 lipca 1990 r.

Postanowienia ustawy umożliwiały przeprowadzenie przekształceń własnościowych przez prywatyzację przedsiębiorstwa państwowego w drodze likwidacji w celu:

  1. sprzedaży przedsiębiorstwa,
  2. wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia do spółki,
  3. oddania na czas oznaczony do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa.

Punkt c) uprawniał załogi do zakładania spółek pracowniczych i brania zakładów pracy „na czas oznaczony do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części mienia przedsiębiorstwa”,zwany umownie leasingiem.

Takie spółki powstawały jak grzyby po deszczu i było ich setki. Niestety robotniczy gospodarze upojeni statusem właścicieli zachłystywali się zyskami, które miast inwestować konsumowali wypłacanymi dywidendami doprowadzając rychło swoje spółki na skraj upadłości.

I znów powtórzył się scenariusz poszukiwania za wszelką scenę inwestora zewnętrznego, który - kiedy się znalazł - wchodził w interes pod warunkiem przejęcia w spółkach większościowego pakietu akcji (udziałów).  Wykup akcji (udziałów) od pracowników odbywał się masowo i tym sposobem większość pracowniczych spółek stała się firmami prywatnymi, często z kapitałem zagranicznym.

Taka jest geneza polskiej prywatyzacji nazywanej często „złodziejką” przez PIS, RM i związki zawodowe obłudnie przemilczający udział robotników w tej „złodziejskiej” i anty patriotycznej prywatyzacji ich zakładów pracy.

To wszystko należy przypominać, jako ostrzeżenie „przed powtórka z historii”, którą obserwujemy w JSW, której robotniczy współwłaściciele pchają własną firmę do bankructwa przyśpieszając to codziennie o 36 mln. zł strat. To jest początek lawiny strat, które zwielokrotnią się utratą nabywców brakującego - przerwaniem wydobycia - węgla koksującego. Ta anty patriotyczna i anty pracownicza akcja strajkowa to dowód nieświadomości górników, którymi bezczelnie manipulują liderzy związkowi wprowadzając ich w błąd polityczną demagogią i ukrywaniem prawdziwych powodów wywołanego przez nich strajku, nie w obronie interesów pracowniczych tylko własnych dochodów i biznesu, których ukrócenie spowodował prezes JSW Jarosław Zagórowski ujawniając publicznie  to skandaliczne tło „buntu związkowców”. Oto ono:

Na pytanie: Skoro nie chodzi o konflikt personalny między panem a związkowcami, to dlaczego nie możecie się dogadać? 
Odpowiedź prezesa Zagórowskiego: Żeby to zrozumieć, trzeba się cofnąć w czasie - 15-20 lat temu po okresie przemian społeczno-politycznych spółki górnicze zaczęły się oczyszczać z tzw. obszarów wsparcia. Pozbywano się klubów sportowych, ośrodków wczasowych itp. To były czasy, kiedy w górnictwie było potężne zatrudnienie. Żeby związkowcy zgodzili się na takie odchudzenie, trzeba było kupić ich zgodę. To wtedy powstawały te wszystkie spółki córki, a "oczyszczanie" polegało na tym, że związkowcy dostawali te spółki córki, wchodzili do ich zarządów albo rad nadzorczych.

To samo stało się w Jastrzębiu. Do JSW przyszedłem z zewnątrz i miałem swobodę podejmowania decyzji. To była patologiczna sytuacja, więc zacząłem z tym zjawiskiem walczyć. Tu jest odpowiedź na pytanie, dlaczego liderzy związkowi tak mnie nienawidzą.

Oskarżenie związkowców jest obszerniejsze dotyczące też krociowych dochodów na prowadzeniu stołówek górniczych, itp.

Resume sporu jest krótkie;

„Naszych 130 liderów związkowych poczuło się zagrożonych, bo wkrótce się okaże, że część z nich będzie musiała wrócić do pracy. I zrobią wszystko, żeby tak się nie stało. Trudno sobie wyobrazić, że po 2o - tu latach wrócą na dawne stanowiska, bo  nie mają zawodowej alternatywy podsumowuje Zagórowski”.

(http://wyborcza.pl/1,75478,17388200,Prezes_JSW_o_protescie_gornikow_i_dzialaniach_zwiazkowcow.html#ixzz3RQbahtl0

Szkoda, że media społecznościowe pełne górniczych „żali” pomijają prawdziwe przyczyny związkowego „buntu”, może wtedy wielu ludzi zrozumiało by, że pracowniczy patriotyzm to mit, mit skompromitowany zawodowym egoizmem i wpływom demagogicznych związków zawodowych.

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (44)

Inne tematy w dziale Polityka