Pierwsza tura wyborów prezydenckich w Polsce utwierdziła naszą pełną kulturowo polityczną przynależność do Europy, Europy tracącej instynkt samozachowawczy, wypierany utopią nieograniczonego dobrobytu.
Świetny felieton Michała Danielewskiego „Bagno Ideowej Rozpusty” („Duży Format” z 7 maja) opisuje strach przed komunizmem, jako źródło owego dobrobytu na Zachodzie w XX w.:
„To właśnie strach przed czarną wizją komunistycznej rewolucji […] leżał w dużej mierze u podwalin złotej ery kapitalizmu, czasu niemal pełnego zatrudnienia, małych nierówności społecznych, relatywnie wysokich wynagrodzeń za pracę najemną. Czające się za rogiem widmo Związku Radzieckiego i piekło totalitaryzmu w Europie Wschodniej uczyniło ze świata zachodniego trwający przez trzy powojenne dekady raj”.
No właśnie! Groźba utracenia tego raju tak bardzo frustruje nastroje społeczne, że burzą one istniejący dobrobyt politycznym zwrotem ku ruchom narodowo, socjalistyczno - separatystycznym, które czując wiatr w żagle wyszły naprzeciw owym nastrojom wskazując populistycznie, że winnym pogarszającej się sytuacji jest Unia Europejska. Oczywista absurdalność tego zarzutu nie ma znaczenia, bo ludy Europy słyszą to, co chcą usłyszeć. Efektem tej politycznej propagandy jest grecki bałagan, wybory w Wielkiej Brytanii no i rosnące poparcie ruchów antysystemowych w Polsce zamanifestowane wyraźnym poparciem Andrzeja Dudy i Pawła Kukiza.
Wybory w Wielkiej Brytanii to szokujące zwycięstwo politycznej idei zawracającej Wyspy Brytyjskie do wyspiarskiego separatyzmu bardzo wyrazistego w ubiegłych wiekach. Wydawało się, że w świetle nowoczesnych technologii „bez granic” integracja z Unią Europejską jest pożegnaniem starej wyspiarskiej doktryny Brytyjczyków (Anglików), że oddzielenie wodą od kontynentu to najlepsza gwarancja ich bezpieczeństwa.
Błędność tej idei udowodniła II wojna światowa, o czym widać nie chce pamiętać Cameron. Wszystkie wojny zawsze miały główne podłoże w ludzkich nastrojach nacjonalistycznych umiejętnie podsycanych przez narodowych liderów politycznych.
Bezpodstawnie ufni w ludzki rozum humanistyczni marzyciele głosili pogląd, że koszmarna przeszłość wojenna skutecznie skompromitowała nacjonalistyczny egoizm i skupi działania ludzi wokół idei pokojowych.
Takie myślenie legło u podłoża idei zjednoczonej Europy. Wydawało się, że wojny, jako instrument polityki zastał ostatecznie z niej wyeliminowany.
Wszystko się jednak skomplikowało z powodu owego dobrobytu, w imię którego społeczni beneficjenci wyrzekli się stadnych obowiązków obywatelskich na rzecz indywidualnego egoizmu konsumpcyjnego, co tak barwnie określił Andrzej Stasiuk słowami: „daj mi zarabiać i kupować i odpier… się ode mnie”.
(http://wyborcza.pl/1,135424,17877529,iPhone_apos_em_swiata_nie_zbawisz__Rozmowa_z_Andrzejem.html)
Zaniechano elementarnej edukacji poznawczej świata takiej jak: historia. konstytucyjne prawa i obowiązki obywateli, odpowiedzialna dyscyplina społeczna na rzecz nieograniczonej, egoistycznej wolności osobistej.
Rozpasany dobrobyt stał się bożkiem narodów, dla niego wyrzekły się wszystkich ideałów wymagających nawet minimalnych poświęceń, choćby rezygnacji z nadmiaru dóbr zbędnych w normalnej egzystencji a nabywanych dla snobistycznej próżności.
Ten Bożek dobrobytu zrujnował Grecję, której obywatele ochoczo odwołali władze - autora oszczędnego programu naprawczego i wybrali nacjonalistyczno-lewicowy gabinet ociągający się w spłatach gigantycznego długu państwa, co grozi wypadnięciem Grecji ze Wspólnoty Europejskiej. Tym samym rządząca populistyczna, socjalistyczna Syriza wpada w łapy Rosji, która nie kryje wrogich zamiarów wobec UE i Zachodu jako takiego.
Zwycięstwo Konserwatystów Camerona w Wielkiej Brytanii ma również nacjonalistyczne tło, po które sięgnął Cameron podczas spadku notować w roku przedwyborczym i kokietowania nacjonalistów dla poprawy tych notowań. Wtedy padła obietnica zorganizowania referendum jeżeli wygra wybory. I wygrał. Musi więc dotrzymać obietnicy i takie referendum przeprowadzić. Wystąpienie Wielkiej Brytanii z UE jest więc realne.
Do tego nurtu wyraźnie zmierza Polska. Przecież polityczne plany PIS czy Ruchu Kukiza, to kalka grecko brytyjskich nastrojów w dużej części dominujących w społeczeństwie polskim, nastrojów odpornych na racjonalne argumenty rzeczywistości społeczno-gospodarcze w kraju i uwarunkowaniach geopolitycznych na świecie (wojenna doktryna Rosji).
Kto powstrzyma ten europejski trend? Felietonista Danielewski upatruje to powstrzymanie w takim scenariuszu:
„…obawa przed chaotyczną wściekłością rosnącego w siłę populizmu zmusza turbokapitalizm do wrzucenia wstecznego biegu. Warunek? Współczesne korporacje, politycy i intelektualiści muszą okazać się równie zapobiegliwi jak ich odpowiednich sprzed kilkudziesięciu lat”.
Podzielam ten punkt widzenia.


Komentarze
Pokaż komentarze (8)