Demokracja Zachodu zdewaluowała się z systemowo-programowej na piarowo - populistyczną.
Ideą demokracji - jako takiej - jest niekwestionowana, większościowa wola obywateli wybierania z alternatywnych projektów dotyczących systemu zarządzania i gospodarowania kapitałem narodowym zarówno materialnym jak i ludzkim. W demokratycznym wyborze pretendenci do władzy powinni obywatelom (wyborcom) zaprezentować propozycje priorytetów społeczno-gospodarczych ze wskazaniem form zagospodarowujących wymieniony wyżej kapitał narodowy. Takiej wyborczej narracji prawie nie ma. Są wyłącznie fantazyjne obietnice bez rachunku kosztów i zysków, czyli populistyczny piarowy (PR) blef, oszukujący wyborców propagandą wymyśloną przez partyjnych spin doktorów.
Tak wygląda obecna polska kampania w wyborach prezydenckich. Kandydaci na prezydenta bez mrugnięcia powiek obiecują wyborcom nierealne przywileje i społeczne korzyści, warunkując to wygranymi wyborami, choć obiecane sprawy nie są w kompetencji prezydenta. Na przykład obietnice cofnięcia prawa emerytalnego dotyczącego wieku 67 lat są bezpodstawne, bo nie da się tego cofnąć bez zmiany ustawy sejmowej. Czyli prymitywny blef obietnicy wyborczej bez pokrycia.
Inny pomysłem - który w panice przed przegraną w drugiej turze wyborów poparł niestety prezydent Komorowski - jest propozycja obligatoryjnych referendów z obywatelskiego wniosku popartego milionem podpisów. Przecież to jest zamach na parlamentarną demokrację przedstawicielską, w której rządy sprawuję organa demokratycznej władzy zgodnie z istniejącym porządkiem prawnym przez całą kadencję bez zakłócania tego porządku inicjatywami kwestionującymi tenże demokratyczny porządek prawny.
Z góry wiadomo, że każda demokratyczna mniejszość po przegranych wyborach będzie - jako opozycja -„przeszkadzać” rządzącym, czym tylko się da, a więc także antyrządowymi projektami zgłaszanymi w trybie referendowym. Wiadomo też, że będą to projekty populistyczne schlebiające społeczeństwu jak np. obniżenie wieku emerytalnego, średniej płacy, zasiłków opiekuńczych, itd., itp., a więc zawsze zakończone przewidywalnym poparciem społecznym.
To koniec cywilizowanej demokracji przedstawicielskiej i początek demokracji powszechnej - rebelianckiej - w której sfera roszczeniowo konsumpcyjna będzie przewodnią ideą więzów społecznych z państwem. To samounicestwienie demokracji odpowiedzialnej za państwo jako całość, państwo, które jest domem wszystkich Polaków a nie supermarketem z bezpłatnymi towarami na półkach. O dom trzeba dbać z należytym wysiłkiem i ofiarnością przysługującą rodzinie i jej domostwu. Wszystko inne to próżna demagogia.
W moich poglądach upewniają mnie na każdym kroku politycy partyjni, i publicyści w uprawianej retoryce politycznej, gdzie nie ma ani jednego zdania zatroskanego formą gospodarowania tym wymienionym wyżej wielkim narodowym kapitałem materialnym i intelektualnym Polaków zniesmaczonych posocjalistyczną populistyczną dialektyką, jaką np. zaprezentował prof. Radosław Markowski w GW z 12 maja:
„Cały jego [Komorowskiego] sztab nie wyczuł nastroju Polaków. Sztab powinien robić systematycznie badania sprawdzające, co ludzie chcą słyszeć. I nawet gdyby to nie było w prerogatywach prezydenta to głowa państwa ma inicjatywę ustawodawczą, ma różne formy […[ choćby upominanie rządu, że pewne sprawy są bolesne i trzeba je załatwiać…”
Czyli pan profesor potwierdza, że nie trzeba zawracać ludziom głowy poważnymi problemami ojczyzny tylko trzeba wsłuchiwać się, co ludzie chcą usłyszeć, obiecać im to i wybory wygrane!
Oto dramat kultury politycznej w Polsce: „Wygrać wybory i później się zobaczy”. Zaś w demokracji traktującej obywateli poważnie, a nie koniunkturalnie, polityk powinien być wyrazisty i nie ulegać presji społecznej tylko konsekwentnie prezentować swój program oczekując wyborczego efektu z godnością męża stany, bez populistycznych sztuczek piarowych (PR), aby za wszelką cenę wygrać wybory, tylko wygrać. Zaś celem wygrania wyborów powinna być zabieganie o możliwość zrealizowania politycznego programu zapewniającego w państwie skuteczne zarządzanie (rządzenie) kapitałem narodowym i pozytywne obywatelsko-państwowe efekty tego rządzenia.
Oto symptomy zaniku demokracji przedstawicielskiej zagrożonej groźną chmurą burzliwej demokracji powszechnej, którą można porównać do kaprysów rzeki z nieuregulowanym korytem i brzegami. Taka rzeka to potencjalne niebezpieczeństwo powodzi z oczywistymi szkodami.
Dlatego tak ważne jest regulowanie nurtów rzek.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)