Wygrana Andrzeja Dudy w wyborach prezydenckich spowodowała debatę - jakim będzie prezydentem.
Nieprzychylny mu obóz polityczny wieszczy, że będzie prezydentem głównie swojego zaplecza politycznego, które go wyniosło na prezydenta, czyli PIS-u. Dowodzą tego na przykładzie jego powyborczego rajdu po Polsce równoległego z kampanijnym rajdem p. Beaty Szydło wiceprzewodniczącej PIS - kandydatki na premiera po ew. wygranych wyborach parlamentarnych.
Główni konkurenci do rządzenia Polską PO i PiS obrzucają się wzajemnymi oskarżeniami o naruszanie prawa wyborczego, co jest wręcz groteskowe:
PO uważa, że spot z Beatą Szydło (PiS) narusza przepisy o finansowaniu kampanii wyborczej i zapowiadała złożenie w tej sprawie wniosku do prokuratury. Politycy PO powołują się przy tym na stanowisko PKW. Komisja podkreśla jednak, że ocena w tych sprawach nie należy do organów wyborczych, lecz sądów. PiS odpiera zarzuty twierdząc, że spot dotyczy referendum 6 września i jest zgodny z prawem. Szef sztabu wyborczego PiS Stanisław Karczewski poinformował ponadto, że złoży doniesienie do prokuratury ws. nielegalnego prowadzenia kampanii przez Ewę Kopacz.
Owe tytułowe schizofreniczne pojmowanie demokracji pokazał Michał Szułdrzyński w artykule „Dylemat Dudy” (TP z 16 sierpnia) na przykładzie prezydenckiego rajdu w czasie kampanii wyborczej do sejmu i senatu pisząc:
(Prezydent) jak każda głowa państwa ma świadomość, że obowiązujące prawo zmusi go za pięć lat do tego, by w związku z kampanią wyborczą zapukać do drzwi PIS-u, a potem porosić o kilkanaście mln. zł. i postawienie na nogi całego partyjnego aparatu. Czyli, że będzie musiał zrobić dokładnie to, co pół roku temu zrobił za pośrednictwem PO tak krytykowany Bronisław Komorowski).
Trudno się dziwić, że polscy prezydenci wspierają formację polityczne, które sfinansowały ich kampanie wyborczą i - tak jak pisze Szułdrzyński - chcą też mieć gwarancję poparcia w staraniach o reelekcję.
Tak samo trudno się dziwić, że wyjazdowe posiedzenia rządu mają związek z kampanią wyborczą, bo niby jak mają zabiegać o poparcie wyborców kandydaci do sejmu z obecnej koalicji? Brać urlopy? Zawiesić rządzenie?
Niespodziewanie (a może spodziewanie) w gorącym czasie kampanii wyborczej energicznie wkroczył na arenę polityki polski Kościół Katolicki. Partie, które kościół wspiera w kampanii wyborczej nie widzą w tych zachowaniach nic niewłaściwego. Zaś partie przez Kościół krytykowane wręcz przeciwnie.
Polityczna schizofreniczność takiej sytuacji polega na wytykaniu przez niektórych polskich hierarchów politykom ich grzechów z jednoczesną nadzwyczajną wyrozumiałością wobec popełnianych grzechów przez przedstawicieli kościoła hierarchicznego.
Jakże wymownie podkreślił to FRATER IN CHRISTO (wierny świecki, magister prawa kanonicznego) w liście do biskupów (GW z 14-16 sierpnia), pisząc:
„Z takim radykalizmem, z jakim traktujecie parlamentarzystów i prezydenta, potraktujcie siebie samych. Ogłoście, że od niedzieli 30 sierpnia roku Pańskiego 2015 każdy biskup i ksiądz, który żyje niezgodnie z powołaniem, a jego życie jest przyczyną publicznego zgorszenia, przestaje mieć moralne prawo sprawowania sakramentów aż do czasu nawrócenia, rachunku sumienia, spowiedzi, żalu za grzechy, postanowienia poprawy, publicznego zadośćuczynienia”.
Mocna zadziwia, że kampanijne narracje wyborcze w Polsce zupełnie pomijają sprawy najważniejsze dla narodu i państwa zawarte głównie w kwestiach gospodarczych (wydajność i jakość pracy) i społecznych opartych na obywatelskich stosunkach „społeczeństwo - państwo - religia” (celowe piszę religia zamiast kościół).
Ponieważ nasi obywatele są coraz bardziej konsumentami niż obywatelami czas na uświadomienie narodowi, że dobro państwa i nas wszystkich wymaga odwrócenia tego niebezpiecznego politycznego trendu prezentowane w polskich kampaniach wyborczych.
Z żalem konstatuję, że wymienieni wyżej aktorzy polskiej sceny politycznej z powodów wyborczego populizmu omijają najważniejsze problemy świadomości obywatelskiej psując stosunki społeczne podsycaniem do podziału społeczeństwa wg kategorii własnych, bardzo politycznie egoistycznych celów „dziel i rządź”, co w nieodwracalnych trendach rozwoju demokracji jest postawą zacofaną i szkodliwą dla narodu i państwa.
Jaką obłudą są prezydenckie deklaracje, że po wyborach składają legitymacje partyjne i z automatu stają się prezydentami „wszystkich Polaków”. Obłudne, bo taki status może mieć tylko prezydent wybrany przez Zgromadzenie Narodowe w pełni demokratycznie reprezentowane przez „wszystkich Polaków” i nie gmatwające kandydatów na prezydenta w partyjniackie populistyczne „gierki”.
Podobnie Episkopat Polski nie powinien udawać swojej apolityczności, kiedy podczas homilii na Jasnej Górze w wielkie religijne święto Wniebowzięcia NMP i jednocześnie święto państwowe Wojska Polskiego - jakże dumnie kojarzone z Cudem nad Wisłą -arcybiskup Wacław Depo, wysoki rangą w polskim Kościoła Katolickim hierarchagłosi - wbrew Konstytucji - że rozdzielenie spraw Kościoła od państwa jest niemożliwe.
Czy można wierzyć w zapewnienia owych „zatroskanych” głosicieli „swoich prawd”, że kierują się troską o naród i państwo? Nie można! Przecież oni - tak jak i my wszyscy - wiedzą, że w Polsce ma miejsce bardzo niski poziom kultury politycznej i religijnej, w czym - niczym w mętnej wodzie - dokonuje się łatwych łowów zwolenników demagogii politycznej uprawianej w imię wyłącznie popularności dla - powtórzę - jedynego celu „dziel i rządź” z głównym akcentem na rządź.
Oto schizofrenia polskiej polityki!


Komentarze
Pokaż komentarze (50)