W pierwszych tygodniach premierostwa Ewy Kopacz były głosy, że ma zadatki na polską Thatcher. Dzisiaj okazuje się jak naiwne były to opinie.
Ewa Kopacz wnet okazała się premierem - jak to się ładnie mówi - koncyliacyjnym ustępując górnikom (w przeciwieństwie do Thatcher) w ich samobójczych dla górnictwa żądaniach finansowych, co już skutkuje widmem bankructwa branży górniczej.
Kampanijno-wyborcza retoryka p. premier Kopacz ścigająca się z PIS-em w socjalnych obietnicach, to kolejny przykład utraty liberalnej tożsamości PO w imię „trzymania władzy”.
Po bezprecedensowym lewicowym, skonsolidowanym ataku PIS i SLD na Ewę Kopacz w odpowiedzi na jej zaproszenie do dyskusji o kryzysie imigracyjnym, skierowane do wszystkich liderów partii zasiadających w Sejmie, jednomyślnie (!) bojkotujących owo zaproszenie ripostą żądania debaty sejmowej, mądrzy ludzie doradzali p. premier wzajemny bojkot tego populistycznego żądania opozycji ostrzegając, że przerodzi się ono w bezpardonowy, antyrządowy atak w idiotycznym tonie kampanii wyborczej.
„Koncyliacyjna” p. premier nie posłuchała i dała się wciągnąć w tę oczywistą pułapkę opozycyjnej propagandy wyborczej inicjując debatę sejmową, która przerodziła się w bełkotliwą kłótnię kompletnie dezorientującą opinię publiczną, co do powagi i cywilizacyjnej ważności imigracyjno - uchodźczych problemów Zjednoczonej Europy, której Polska jest głównym beneficjentem i ważnym członkiem.
Populizm debaty był przerażający. Z trybuny sejmowej - miast poważnych i rozważnych opinii - padały głosy bez najmniejszego związku z dramatem uciekających „z piekła wojny” ludzi, zastępowane obrazem „muzułmańskiego najazdu” w celu zniszczenia chrześcijaństwa i zniewolenia Polaków szariatem.
Pani Kopacz swoją bezbrzeżną naiwnością zgodziła się na przemianę trybuny sejmowej w populistyczno - propagandową trybunę wyborczą przeciwników III RP podsycających strach przed wyimaginowaną „nawałnicą islamską” mocno też współ akcentowaną przez prawicowo-katolickie ośrodki polityczno-publicystyczne z wiodącą ideą zmiany ustroju państwa z liberalno-demokratycznego na socjalno-katolickie.
Opozycja skutek osiągnęła. Opinia społeczne w dużej większości uległa tym „straszakom”, co potwierdzają sondaże, które choć czasami mylące oddają jednak społeczne nastroje.
Ponieważ kulturze demokratycznej Polaków daleko do doskonałości należy przewidywać zmierzch władzy PO, która zasłużenie musi poczuć gorzki smak porażki i „odpocząć” od władzy w ławach opozycji.
Polsce potrzebna jest polityczna rewolucja kadrowa, co obecnie inicjuje PIS, której efektem (wbrew intencji inicjatorów) będą najwyżej jedno kadencyjne rządy tej partii (jeżeli uda się jej skleci jakąś koalicję rządzącą), bo nie zdoła zaspokoi rozbudzonych apetytów społecznych, a to szybko spowoduje rozgoryczenie i definitywny upadek PIS. I to jest ów pozytywny aspekt PIS-owskiej rewolucji, która bezlitośnie zje swoich twórców.
Dla zwolenników państwa demokracji liberalno-rynkowej rodzi się dylemat kogo obdarzyć swoim głosem 25 października. Mamy miesiąc na zastanowienie się. To wystarczająco dużo aby o tym zdecydować. Moja intuicja polityczna mocno kusi aby dać poparcie Ryszardowi Petru i jego „nowoczesnej. pl”.
Do wyborów tylko 1 miesiąc!



Komentarze
Pokaż komentarze (9)