Dlaczego współczesna cywilizacja pełna jest kulturowych konfliktów, choć emanuje polityką wolności „kultury i wyznań” i wypowiada wojnę tzw. „stereotypom” kulturowym obecnym w zwyczajach i obyczajach ludowych? Skąd strach przed utratą kulturowej tożsamości w świecie powszechnie deklarującym wolność „kultury i wyznań”?
Oto poważna złożoność zagadnienia problemu wolności w demokratycznych krajach owej wolności promotorach.
Na tle masowości migracyjnej ludności muzułmańskiej z krajów objętych okrutnymi wojnami religijnymi, odżywa w Europie ksenofobiczna postawa chrześcijan pobudzana mitem strachu przed zalaniem naszego europejskiego chrześcijaństwa (i zatopienia) żywiołem muzułmańskim.
Równolegle ze zjawiskiem niechętnego sceptycyzmu społecznej akceptacji do innych kultur i wyznań narasta oficjalna fala formalno prawnych aktywności europejskich struktur państwowych kokietujących dobrobytem imigrantów potrzebnych do uzupełnienia deficytu siły roboczej w kurczących się populacjach ludności autochtonicznej państw dynamicznego rozwoju technologicznego i dobrobytu
Przyczyną takiego stanu rzeczy jest POPULIZM, współczesny „Bożek” polityki wyrosły na egoizmie władzy, po którą sięgają cyniczni politycy szalbierstwem miłych ludowi obietnic, jako nektaru powszechnej szczęśliwości gwarantowanej przez opiekuńcze państwo.
Opiekuńczość owa demonstrowana jest min. gwarancjami dla praktyk kulturowo-religijnych przenoszonych ze strefy prywatnej do sfery publiczno-państwowej różnych obyczajów wyznaniowych o odmiennej symbolice religijnej, która w postaci ortodoksji staje się bardzo konfliktogenna i kulturowo anty integracyjna, czego dowodem są kraje Europy zachodniej.
Wolność, która miała być integracyjnym lepiszczem wielu odmiennych kultur i wyznań, rozszerzona populistyczną polityką władz na obszar państwowy, wyprowadzeniem jej z intymnej sfery domowo rodzinnej na arenę państwa stała się konfliktowa wzajemnym drażnieniem różnowierców odmiennością zachowań i symbolik, które przestały być atrybutem prywatności, a stały się elementem polityki państw szumnie określanych polityką wyznaniową.
Populistyczne państwa bez opamiętania dopasowywały prawo państwowe do oczekiwań wyznawców różnych religii przyzwalając im na praktyki jawnie zakłócające normalny roboczy czas pracy reszty społeczeństwa.
http://www.sfora.pl/swiat/Wiecej-praw-dla-muzulmanow-w-Niemczech-a75079
Polska należy do krajów chrześcijańskich o największej mnogości świąt kościelnych (religijnych) - przypominam chociażby sejmowe boje o święto Trzech Króli.
Polityczny populizm władz demokratycznych państw Europy powoduje ich odstępstwa od twardych reguł pluralistycznego społeczeństwa, w którym wolność kulturowo-religijna jest konstytucyjnym prawem każdego obywatela państwa, a nawet szerzej, każdego jego mieszkańca, bez względu na rasę, wyznanie i poglądy. Nikt nie może być za to prześladowany ani też wyróżniany.
Pluralizm nie sprzyja też legislacyjnemu uprzywilejowywaniu różnych grup kulturowo-swiatopoglądowych, bo taka odmienność wyklucza unifikację ich kalendarza świąt, religijnych obrzędów i praktyk pielgrzymkowych kłócąc się z normalizacyjnym gospodarczo - społecznym porządkiem państwa.. Dla wolności religijnej w państwach pluralistycznych wystarczą więc obiekty religijne (świątynie) gdzie wierni - wyznawcy każdej religii - swoim uczestnictwem w nabożeństwach i obrzędach świąt kościelnych mogą demonstrować własne przywiązanie do wiary.
Praktykowanie takich twardych reguł demokracji pluralistycznej eliminuje społeczne spory wyznaniowe na tle nierówności religijnych przywilejów i likwiduje pokusy partii politycznych o zabieganie poparcia związków i organizacji wyznaniowych w wyborach, w których społeczeństwo pluralistyczne powinno powierzać władzę ludziom wolnym od fanatyzmu religijnego w miejsce którego kandydaci będą musieli wykazać się predyspozycjami politycznej znajomości zagadnień gospodarki, finansowania sfery publicznej (zbilansowanie dochodów z wydatkami), co osłabi ów populizm powszechnego obiecywania w beztrosce o wspomniany bilans budżetu państwa.
Jak bardzo szkodzi demokracji wolnościowy chaos, niech świadczy odradzający się szowinizm kulturowo - światopoglądowy choćby na tle muzułmańskiej fali uchodźczej do Europy przedstawianej demagogicznie jako zagrożenie dla naszej kultury chrześcijańskiej. Paradoksalnie polskie polityczne środowiska narodowo - katolickie strasząc naród groźbą szariatu (praw religijnych islamu) mocno zabiegają, aby polskie prawo maksymalnie dostosować do reguł katolickiej religii (klauzula sumienia).
Przyganiał kocioł garnkowi.
Nie wolno więc zapominać, że system demokratyczny zrodził się w proteście przeciwko państwowemu uprzywilejowywaniu różnych społecznych grup, np. kulturowych, wyznaniowych lub majątkowych i podporządkowanie ich ogólnopaństwowemu prawu przyjaznemu wszystkim obywatelom regułą neutralności kulturowo-światopoglądowej jako domeny prywatności.
Kto nie uznaje takiego prawa i żąda przywilejów z tytułu osobistych przekonań światopoglądowych stoi w rażącej sprzeczności z ideami nowoczesnego, pluralistycznego państwa prawnego równego prawami dla wszystkich bez wyjątku obywateli.
Takie właśnie państwo jest ostoją praworządnej demokracji opartej na równym traktowaniu wszystkich odmienności kulturowo światopoglądowych i gwarancją pokoju społecznego.
W takim państwie chciałbym się obudzić 26 października!


Komentarze
Pokaż komentarze (26)