Natłok informacji i doniesień spowodowany „gestem” p. generałowej Kiszczakowej w postaci przekazania IPN-owi tajnych dokumentów z prywatnego archiwum śp. Generała przybiera formę „wydarzenia stulecia”.
Wypuszczony z tej kiszczakowej lampy Gin demoluje debatę publiczną, wyostrza polityczne spory, skłóca obozy polityczne, antagonizuje społeczeństwo - mówiąc krótko - zakłóca atmosferę pracy destrukcją oskarżeń i domysłów o istnieniu w Polsce sił sabotujących nowy ład polityczny.
Od ćwierćwiecza jest w Polsce obecny syndrom agenturalności, na karb czego PiS zawsze składa każdą krytykę swojej polityki.
Naczelnym tego symbolem jest Lech Wałęsa, któremu obecny obóz rządzący przypisuje agenturalność na rzecz służb specjalnych PRL-u, insynuując ich sprawstwo w ustrojowej konstrukcji III RP dokonane przy Okrągłym Stole.
Te polityczne konfabulacje obalają ważni historyczni bohaterowie pokojowej rewolucji 1989 r., których trzeba przywoływać jako przeciwwagę obraźliwej paplaniny obecnych heroldów teczkowej prawdy takich jak Cenckiewicz i Gontarczyk.
Oto świadectwo świadka historii, bohatera opozycji demokratycznej w PRL-u prof. Karola Modzelewskiego:
„Byłem bardzo krytyczny wobec prezydentury Wałęsy. Ale wleczenie go teraz po błocie to najgorsze, co może nas spotkać. Także najgorsze, co może spotkać tych, którzy to robią - mówi prof. Karol Modzelewski, historyk, czołowy działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL.
W książce "Lech Wałęsa a Służba Bezpieczeństwa" Cenckiewicza i Gontarczyka to wszystko jest. Spór dotyczy tego, czy Wałęsa dawał się wykorzystywać jako TW przez kilka tygodni po grudniu 1970 roku, czy dłużej, do 1976, kiedy sama SB go skreśliła.
SB rozwiązywała zwykle współpracę z opóźnieniem, kiedy próbowała ją utrzymać, ale już dłużej się nie dało. I w tej książce jest notatka ubeka, który rozwiązuje współpracę z TW "Bolkiem" "z powodu niechęci do współpracy". Spór jest w gruncie rzeczy o pietruszkę. Bo kiedy w roku 1978, gdy Wałęsa zaangażował się w Wolne Związki Zawodowe, przyszli do niego znowu, do Elmoru, gdzie pracował, bo ze stoczni go wyrzucili, odmówił. Ubek go wezwał do kanciapy mistrza w Elmorze, a Wałęsa go odprawił. Wtedy był już przeszkolony, jak się zachować. Według notatki tego ubeka miał powiedzieć, że to niedopuszczalne tak go nachodzić w pracy, że na jakiej podstawie. Że jak czegoś chcą, to muszą go formalnie wezwać albo jako świadka, albo oskarżonego. A tak to on nie będzie z nimi gadał.
W notatce ubek pisał, że Wałęsa był "bardzo zdenerwowany" i "trzęsły mu się ręce".
ito \jest bardzo wiarygodne źródło. I to jest w tej książce Gontarczyka i Cenckiewicza, w aneksie dokumentalnym”.
(http://wyborcza.pl/1,75478,19659449,bez-walesy-nie-byloby-podziemia.html#ixzz40ukqZ7Ck)
W kontekście w/w świadectwa Karola Modzelewskiego zastanawiać musi powtarzane setki razy kwestie incydentu T.W „Bolek” przez pp. Cenckiewicza i Gontarczyka, autorów "Lech Wałęsa a Służba Bezpieczeństwa" i uparte przez nich przemilczanie własnych ich w/w ustaleń przypomnianych przez K. Modzelewskiego.
Niech każdy sam zastanowi się nad powodami takich zachowań.



Komentarze
Pokaż komentarze (34)