Czasy mamy ciekawe. Demokracja sprawia nam niespodzianki wymieniając ekipy rządzące z huraganowym impetem, co szokuje jednych i wprawia w euforię innych. To właśnie jest piękne w demokracji, choć często denerwuje, bo zakłóca spokój politycznie aktywnej części społeczeństwa. Ta aktywna społecznie część narodu niezmiennie zabiega o wzrost społecznej aktywności reszty Polaków mało aktywnych, szczególnie w wyborach, w których uczestniczy ok. - plus, minus - 1/3 uprawnionych do głosowania.
To smutny obraz niskiego poziomu kultury obywatelskiej (politycznej) rodaków, nie rozumiejących wagi swojego głosu w funkcjonowaniu polskiej rzeczywistości.
Ten wstydliwy mankament mizerii polskiego obywatelstwa można naprawić wyłącznie wzrostem poziomu wiedzy polityczno-obywatelskiej rodaków, czemu - między innymi - miały służyć media społecznego przekazu. Słynne zaklinania o misyjności tych mediów między innymi w sferze obywatelskiej edukacji rozmyły się w czczej gadaninie, a misji uświadamiające - edukacyjnej jak nie było tak nie ma.
Przykładem jest zawstydzająco niski poziom przekazu publicznego na temat konstytucyjności polskiego ustroju demokratycznego, pookazywanego w mediach z powodu obecnego kryzysu konstytucyjnego.
Większość obywateli czerpie swoją wiedzę polityczną z mediów także o ustroju polskiego państwa. Tymczasem dyskusje w mediach dotyczących tego problemu (sporu) miast edukować odbiorców pogłębiają ich dramatyczną niewiedzę o podstawach polskiego ustroju wszechobecną paplaniną samych ze sobą polityków przeciwnych obozów wyłącznie prezentujących własne punkty widzenia np. w sporze o Trybunał Konstytucyjny.
Usłużni dziennikarze ekscytują się tymi nagłaśnianymi kłótniami zamiast jasno przedstawić konstytucyjne podstawy ustroju Polski jednoznacznie wynikającego z ustawy zasadniczej, a mianowicie:
Art. 7.Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Art. 8.1. Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.
Art. 9.Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.
Art. 10.1. Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej.
2. Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały.
Zapisy konstytucji wykluczają, więc zasadność manipulacyjnych dywagacji polityków, którzy nie mają ani kwalifikacji, ani prawa do interpretowania jasnych, czytelnych nie wymagających interpretacji treści konstytucyjnych zapisów nie zawierających najmniejszych dwuznaczności.
Jedyną w Polsce władzą do rozstrzygania sporów i wątpliwości prawnych są sądy i trybunały, których prawomocne orzeczenia i wyroki nikt i pod żadnym pozorem nie może w państwie prawnym kwestionować. A takim państwem jest Polska.
Dlaczego zatem media wprowadzają w błąd słuchaczy i widzów emitowaniem powtarzającą się do znudzenia narracją ze strony polityków obozu rządzącego bezprawnie wyrokujących, że Trybunał Konstytucyjny daje złą wykładnię ustawy zasadniczej skoro tenże trybunał jest jedyną i ostateczną władzą sądowniczą, ustanowioną przepisami ustawy zasadniczej do orzekania o konstytucyjności ustaw. Koniec, kropka!
To tak jakby kwestionować wyrok - postanowienie kasacyjne - Sądu Najwyższego interpretacją strony przegranej, że SN się myli, a myląc się łamie prawo!
Ten moralno-polityczno-uatraojowy dylemat polskiej „praworządności” tak obrazowo przedstawia ks. Adam Boniecki mocno zatroskany ową bezprzykładnie mylącą zwykłych ludzi publicystyczną narracją konstytucyjności naszego ustroju - (TP nr 12 z 20. marca):
„Tak więc nic dziwnego, że szary [obywatel] słysząc z jednej strony od poważnych i kompetentnych argumenty za tezą, że PiS dokonuje zamachu na demokratyczny ład, wolność, sprawiedliwość, itd., odczytuje opinię wezwanej na arbitra, poważnej instytucji międzynarodowej, a z drugiej słysząc, że wprost przeciwnie, że to Trybunał i jego obrońcy naruszają praworządność, czuje się w tym sporze zagubiony”.
W świetle powyższego oczywistym jest, że partie polityczne głoszą swoje karkołomne, stronnicze komentarze we własnej politycznej narracji partyjnych stanowisk, które najczęściej są sprzeczne z konstytucją i praworządnością. Dlatego tak bardzo drażni ich arbiter nie dopuszczający do finalizacji partyjnych politycznych fanaberii.
Zaś media, które mienią się strażnikiem demokracji i patrzenia władzy na ręce przyklaskują tej stronniczej gadaninie zamiast krótko i stanowczo uświadamiać obywatelom nienaruszalny, konstytucyjny fundament ustroju, którego bez konstytucyjnej większości rządzący nie mają prawa naruszać. A strażnikiem tej konstytucyjnej opoki jest właśnie Trybunał Konstytucyjny.
Ponieważ obywatele tego nie wiedzą, więc rolą mediów jest to ludziom uświadamiać każdorazowo po każdej pokrętnej politycznej gadaninie, gadaninie bezprzedmiotowej w świetle obowiązującej konstytucji. Koniec, kropka.!
Tak więc powtarzanie o edukacyjnej misji mediów społecznego przekazu, to beztreściwe wołanie mające zmylić obywateli w roszczeniowych zabiegach mediów publicznych o abonamentowe wpływy niby to dla obywatelskiego interesu uświadamiająco - edukacyjnego.
Ten mit czas obalić bolesnym ukaraniem mediów ograniczaniem opłat abonamentowych. To jest właśnie w interesie obywateli. Jeżeli coś ogłupia, to lepiej żeby tego czegoś nie było!
Kukiz jest słabym politykiem, jednak w jednym ma rację: partiokracja zabija demokrację!
A śmierć demokracji, to śmierć wolnościowej, obywatelskiej państwowości.


Komentarze
Pokaż komentarze (33)