Czytelników proszę, aby nie mylić pojęcie „kiśnienie” z „kiszeniem”, bowiem kiśnienie - w przeciwieństwie do kiszenia - jest niszczącym procesem psucia produktów spożywczych z powodu braku równowagi składników zapewniających zdrowe kiszenie (konserwowanie).
Gdyby w ferworze dywagacji ustrojowych założyć, że Polska jest wielkim naczyniem z politycznymi produktami podlegającymi różnym procesom społeczno-politycznych fermentacji, to łatwo dzisiaj dostrzec postępujący proces „kiśnięcia” polskiej polityki.
W tym hipotetycznym polskim naczyniu politycznym wytwarza się aktualnie nieprzyjemna mieszanka państwowo-religijna nie poddająca się takim samym regułom konserwowania (kiszenia) zdrowego produktu społeczno-politycznego w państwie, co powoduje jego psucie - czyli kiśnienie.
Religia zmieszana z polityką wytwarza nieprzyjemny moralny fetor obłudy, zakłamania i bluźnierstwa.
Strach przed marginalizacją społecznego znaczenia i oddziaływania jest zawsze ogarnia ludzi o nie największym poziomie rozumności, który rodzi u nich bezzasadne wyobrażenie o gigantycznej randze własnego istnienia i takiej społecznej roli.
Owe niedoskonałości rozumu powodują niezdolność ich posiadaczy do pozyskiwania metodą perswazji zwolenników swojej ideologii i wizji państwa nią rządzonego
Brak perswazyjnych owoców społecznego oddziaływania ludzie ci zastępują administracyjnym przymusem przyjmowania za obowiązujące w państwie własnych ideowych wizji funkcjonowania porządku społecznego.
Przymus zaś można narzucić tylko potęgą państwa, w którym trzeba podporządkować sobie instrumenty owego przymusu ucieleśniane w instytucjach państwowej represji takich jaującąk policja (wszystkie jej wcielenia), prokuratura, sądownictwo. Opanowanie tych agend państwowych to ważny etap w strategii podporządkowania i wymuszania przez rządzących społecznego posłuszeństwa.
Do tego procesu przyłącza się w Polsce nadspodziewanie ochoczo instytucjonalny Kościół Katolicki, który w obliczu niepowodzeń społeczno-wychowawczych chce w sojuszu z drapieżną prawicą katolicką wprowadzić w życie religijne katolickie reguły społecznej egzystencji w formie prawa państwowego.
Nie ma więc nic zaskakującego w szeroko krytykowanej postawie hierarchów KK za brak ich reakcji wobec nieprzestrzegania przez rząd i prezydenta konstytucji RP, skoro sam Kościół swoimi zabiegami ustawodawczymi ignoruje obowiązującą w Polsce konstytucję, np. art. 25-ty
Art. 25.
1. Kościoły i inne związki wyznaniowe są równouprawnione.
2. Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym.
Czyli polski kryzys konstytucyjny jest daleko szerszy niż tylko spór dot. Trybunału Konstytucyjnego. Ten kryzys ma symptomy rewolucji ustrojowej tak głęboko ingerującej w ustrój konstytucyjny, że nie jest możliwy do wprowadzenie bez naruszenia ustawy zasadniczej.
Dziwić musi, że opozycja tego nie dostrzega i przyjmuje (mimo braku większości obozu rządzącego do zmiany konstytucji) postulaty PiS proponujące właśnie zmianę konstytucji.
Opozycja nie dostrzega, że zgoda na ową zmianę to zgoda na zmianę całego dotychczasowego demokratycznego ustroju. Skoro tak, to po co nam taka opozycja?


Komentarze
Pokaż komentarze (31)