PiS rządzi bardzo odważnie i „Wenecji się nie kłania”, choć zarzuty tego światowego autorytetu praworządności demokratycznej wobec Polski narastają zamiast maleć.
Do krytycznej opinii wobec polskiego rządu w sprawie TK doszła kolejna źle oceniająca przyjętą w lutym przez Sejm ustawę inwigilacyjną.
Nie schodząca z „wokandy” Komisji Weneckiej problematyka naruszania demokratycznych reguł państwa prawnego, wielce szkodzi dotychczasowemu bardzo dobremu wizerunkowi Polski w świecie.
Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu już ponad sto razy powoływał się na opinię Komisji Weneckiej w uzasadnieniach orzeczeń dotyczących różnych krajów RE. I właśnie takie wykorzystanie wielu opinii Komisji Weneckiej może mieć najtrwalsze szkodliwe dla Polski skutki - przy sprawach o łamanie praw obywateli wytaczanych władzom innych krajów przed Trybunałem w Strasburgu.
Do tej pory Polska służyła jako wzór zreformowanego państwa z totalitarnego na demokratyczne. Od czasu konfliktu nowej władzy z TK i w ogóle niezależnym sądownictwem oraz skonfliktowanych z konstytucją nowych ustaw, Polska służy, jako przykład psucia demokracji.
Ponadto mnożą się w Polsce praktyki lekceważącego łamania prawa w przestrzeni ładu prawa lokalnego należącego do kompetencji samorządów terytorialnych bezceremonialnie łamanego przez państwowe struktury rządu.
Sławetny przykład wymuszonej przez ministerstwo obrony RP bezprawnej akcji ustawienie 5-cio metrowej figury Chrystusa w Poznaniu, bez wymaganego prawe pozwolenia jest nadal kontynuowany.
W czerwcu Poznań uroczyście obchodzi rocznicę „Poznańskiego Buntu - 1956” nazywanym „Poznański Czerwcem” o przebiegu.
„Strajk wybuchł rankiem 28 czerwca (w tzw. czarny czwartek[2]) w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski Poznań (w latach 1949-1956 noszących nazwę Zakłady im. Józefa Stalina Poznań – w skrócie ZISPO) i przerodził się w spontaniczny protest Wielkopolan przeciw władzy.
Stłumiony przez liczące ponad 10 tys. żołnierzy oddziały ludowego Wojska Polskiego pod dowództwem wywodzącego się z Armii Czerwonej generała Stanisława Popławskiego. W 2006 roku dr Łukasz Jastrząb ogłosił zweryfikowaną listę 57 zabitych i zmarłych w wyniku odniesionych ran[3]. Jego badania potwierdził w 2007 rokuInstytut Pamięci Narodowej, który ponadto uzupełnił listę Łukasza Jastrzębia o nazwisko Andrzeja Styperka zmarłego w 1964 roku w wyniku postrzału kręgosłupa, do którego doszło w Czerwcu 1956[4].
(https://pl.wikipedia.org/wiki/Pozna%C5%84ski_Czerwiec)
Ten poznański, historyczny bunt przeciwko komunistycznemu totalizmowi wielu już historyków nazywa „poznańskim powstaniem 1956”.
Obchody 28 czerwca to wielkie historyczne święto Poznania i jego mieszkańców corocznie czczone pochodem, akademiami i uroczystym capstrzykiem z asystą wojskową i apelem poległych.
Właśnie tenże „apel poległych” jest bezprawną i ideologiczną próbą MON-u rozszerzenia listy poległych powstańców o nazwiska ofiar katastrofy smoleńskiej. Bezprawnie, bo ofiary wypadku lotniczego nie mają najmniejszego związku z wydarzeniami „poznańskiego czerwca”, a ich tragiczna i bolesna dla Polski śmierć pod żadnym pozorem nie kwalifikuje się do miana „poległych”.
Takie zachowania obecnego obozu rządzącego to jakieś igranie z politycznym ogniem. A tymże politycznym ogniem są demokratyczne zdobycze Narodu Polskiego od czasu wszystkich powstań w tym Wielkopolskiego 1 918/1919 i tego z 28 czerwca 1956 r.
Sztuczne „przyklejanie” do tych dumnych patriotycznych rocznic ku czci wielkopolskich bohaterów, różnych innych ofiar z wypadków dalekich od walk wyzwoleńczych obraża Poznaniaków, a nawet wywołuje gniew. A gniew bywa gorący!
Zastanawia nonszalancja władz ignorująca powyższe zjawiska od konstytucyjno - sądowniczych po symbolikę walki o niepodległość lekceważących nastroje społeczne.
Na takiej nonszalancji władza może się spalić. Chyba tego nie rozumie skoro uparcie z tym „ogniem” igra.


Komentarze
Pokaż komentarze (21)