Jędrzej Czerep
18 listopada prezydenci Rosji, Białorusi i Kazachstanu podpisali w błysku fleszy porozumienie, mające umożliwić stworzenie Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (EaUG). Media z trzech krajów prezentowały je jako otwarcie nowego rozdziału współpracy, wejście na „wyższy poziom integracji”.Niewątpliwie, postęp w odbudowie więzów gospodarczych na terenie byłego ZSRR jest faktem. W rzeczywistości jednak każda ze stron ma inne cele i inaczej kalkuluje ewentualne korzyści.
Pierwsze próby integracji gospodarczej na obszarze poradzieckim sięgają początku lat 90. Ustanowiona w Białowieży Wspólnota Niepodległych Państw miała zapewnić uzyskującym niepodległość miękkie lądowanie w nowej rzeczywistości, a Rosji wpływy u sąsiadów. W projekcie tym od początku brakowało pozytywnej treści, chodziło raczej o zachowanie ile się da z rozpadającego się imperium. Większość nowych państw miała zupełnie inne priorytety. W efekcie członkom WNP brakowało przekonania co do proponowanych pomysłów. Kolejne wspólne projekty ogłaszane w połowie lat 90. (unia gospodarcza, strefa wolnego handlu) pozostały na papierze.
Proces integracji ekonomicznej na obszarze poradzieckim, pozbawiony wigoru przez 18 lat, nabiera tempa. Rosja będzie starała się przyciągnąć do niego Ukrainę, co miałoby definitywnie zamknąć skutki pomarańczowej „awantury”. W tym celu spodziewane są dalsze gesty wobec Białorusi w dziedzinie gazowo-naftowej. Aby przykład Mińska był dla Kijowa drogowskazem, korzyści strategicznej orientacji na Rosję muszą być wyraźnie widoczne. Na korzyść dołączenia Ukrainy do „klubu trzech” działa możliwy upadek albo „rozwodnienie” umowy stowarzyszeniowej z UE i kryzys strefy euro.
Więcej: http://www.geopolityka.org/analizy/1238-ku-euroazjatyckiej-unii-gospodarczej
Komentarze
Pokaż komentarze