Luc Michel
Za destabilizacją putinowskego porządku, który jest tożsamy z funkcjonowaniem rosyjskiego państwa, jako niezależnej siły, stoi wszystko to, co można uznać za siły liberalne od lat osiemdziesiątych.Należy zaliczyć do nich liberalne skrzydło obecnego rosyjskiego porządku – jedno z dwóch skrzydeł rosyjskiego ładu, który nastał po zakończeniu ery jelcynowskiej. Drugim skrzydłem są „siłowiki” – ludzie struktur siłowych, państwowcy i patrioci. Ten dualizm pozwala wyjaśnić wiele „niespójności” łatwych do zaobserwowania w polityce rosyjskiej ostatnich 11 lat…
Pragnienie poprawiania historii jest jedną z obsesji Zachodu. Jest to szczególnie widoczne na przykładzie tzw. „arabskiej wiosny”, która ma na celu anulowanie historycznych skutków zwycięstwa Arabów nad neokolonialną ekspedycją sueską z 1956 roku. Ta „arabska wiosna” dokonała się przed sześcioma dekadami i oznaczała klęskę Zachodu; była to wiosna arabskiego rewolucyjnego nacjonalizmu Nassera i partii BAAS (samo wyrażenie posłużyło historykowi o nazwisku Benoist-Méchin za tytuł jednaj z jego najsłynniejszych książek – praca ta dotyczy Nassera i Aflaka, syryjskiego teoretyka ruchu BAAS). Karykaturalnie odwrócone wykorzystanie terminu ilustruje dziś zachodnie zwycięstwo nad spadkobiercami arabskiego rewolucyjnego nacjonalizmu – Kaddafim i Assadem.
Komentarze
Pokaż komentarze