Robert Potocki
Turbulencje ładu globalnego oraz postępująca peryferyzacja UE stawiają ją przed koniecznością „powrotu do Historii”– wg Kaganowskiego określenia. Tu przeszkodą była nie tyle rola Stanów Zjednoczonych, jako czołowego „mocarstwa europejskiego”, lecz paradygmat państwa narodowego – który wskutek procesów globalizacyjnych – powstrzymywał i nadal zamyka Stary Kontynent w „kleszczach helleńskich”.
Nicole Gnesotto, bynajmniej nie kwestionując tych faktów, zajmuje jednak dość optymistyczne stanowisko – czym znacząco odróżnia się od przywołanych już wyżej Christiana Saint-Étienne’a i Tzvetana Todorova – i stwierdza, iż już w pierwszej dekadzie XXI wieku proces budowy Europy strategicznej został z powodzeniem zainicjowany (s. 40-67). Tu punktem wyjścia rozważań autorski jest – skądinąd słuszne – stwierdzenie, że po 2003 roku Unia Europejska zaangażowała w szereg misji, które mieszczą się w kategoriach soft security. Nie kwestionując bynajmniej ich doniosłości warto jednak zapytać o ich rezultaty. Otóż w większości wypadków trudno jednoznaczną ocenę, gdyż większość znajduje się w stanie „zawieszenia” lub „zamrożenia”.
Więcej: http://www.geopolityka.org/recenzje/1546-europa-musi-byc-mocarstwem
Komentarze
Pokaż komentarze (2)