grandus grandus
39
BLOG

Czy ktoś jeszcze pamięta wizytę Benedykta w Polsce?

grandus grandus Polityka Obserwuj notkę 2
Smutna pielgrzymka, smutny papież...Religijna cepelia zagłuszyła jakąkolwiek refleksję nad tym, co się w ostatnich dniach wydarzyło. Mieliśmy czas pielgrzymki – na wszystkich kanałach telewizji i pierwszych stronach gazet. Tymczasem przyjechał papież Niemiec i kilka razy wypowiedział sądy, które powinny wywołać co najmniej zdziwienie, jeśli nie szok. Oto w Oświęcimiu Benedykt XVI - przedstawiany przez media jako wielki teolog - stawia śmiałe, wręcz wielkie pytanie: “Gdzie był wtedy Bóg?”. Wielkość teologa nie polega na stawianiu pytań, lecz dawaniu odpowiedzi. Tymczasem Papież w odpowiedzi mówi o Bogu, który umarł, który śpi, który zapomniał o ludziach. To prawda, że nawet mądrość rabinacka nie znajduje uzasadnienia dla tak niewyobrażalnej zbrodni jak unicestwienie narodu żydowskiego, ale w konkretnej sytuacji w sobotę w Oświęcimiu większym teologiem okazał się Michael Schudrich, główny rabin Polski, który powiedział, że Bóg był wtedy w sercach sprawiedliwych, którzy z narażeniem życia ratowali Żydów. Dziwny to papież, który mówi o swoim nieprzezwyciężonym zwątpieniu...Równie szokująca wydaje się interpretacja historii Niemiec w ustach Benedykta XVI. Papież mówił o narodzie niemieckim jako ubezwłasnowolnionej nacji, nad którą zdobyła władzę grupa zbrodniarzy. Teza nie nowa – sformułowana na użytek pedagogiki - była podstawą wychowania nowych pokoleń Niemców po wojnie. W ustach papieża-teologa takie usprawiedliwienie narodu jest zbyt łatwe i nazbyt uproszczone, jak na naszą wiedzę, a choćby też przez wzgląd na słowa Jana Pawła II wypowiedziane w tym samym obozie, w tym samym miejscu(!): “Za wojnę są odpowiedzialni nie tylko ci, którzy ją bezpośrednio wywołują, ale również ci, którzy nie czynią wszystkiego, co leży w ich mocy, aby jej przeszkodzić". Papież wierzy w niewinność oszukanego narodu niemieckiego – historia mówi o współudziale...Bardzo niepokojąco w kontekście fałszywej interpretacji historii brzmią słowa Benedykta XVI do duchownych w Warszawie. Papież zaapelował, by pochopnie nie osądzać ludzi tamtej epoki. To trzeba zapytać: czy Benedykt jest papieżem, który próbuje bardziej zrozumieć zbrodniarzy niż ich ofiary – i tych hitlerowskich katów z czasów nazizmu, i tych szpicli w sutannach donoszących na księdza Popiełuszkę do SB? Tak mało powiedział w Oświęcimiu o ofierze Żydów, nawet w statystyce ofiar wojny popełnił nietakt, mówiąc że zginęła jedna piąta narodu polskiego – a nie dodał, że większość to Żydzi. Być może doświadczenia z młodości, skaza, jaką był mundur Hitlerjugend, jest zadrą sumienia, z którą wadzi się Joseph Ratzinger? Ale wnioski do jakich dochodzi nie dają podstaw, by wołać “Kochamy Cię”.A tymczasem był wielki show. Wyciągnięte wszystkie rekwizyty z papieskich pielgrzymek – te same wyreżyserowane przez “robiących konferansjerkę” emocje - tylko zmieniono imię Papieża. Entuzjazm toczył się i rósł jak kula śniegowa. Już wołał tłum: “Kochamy Cię!”. Trudno zrozumieć, za co; trudno zrozumieć tak krzykliwą – i niestosowną - wesołość w rok po śmierci Jana Pawła II, który swą charyzmą, wielkością i tym że był “nasz” naprawdę zapadał w sercach Polaków.Patrząc na bezrefleksyjne tłumy, z całym tym rynsztunkiem discopolowych piosenek, chorągiewek, transparentów; obserwując zadowolonych biskupów - też przychodzi myśl uproszczona jak spojrzenie Benedykta XVI na historię: oto grupa hierarchów kościoła wyreżyserowała od początku do końca telewizyjny show pod tytułem “Wizyta papieża”. Telewizja i w ogóle media wtórowały temu zachwytowi w sposób wręcz nieznośny. Właściwie należało wyłączyć fonię Telewizji Publicznej, by nie słyszeć bez końca powtarzanych frazesów. Co ciekawe – papież dał się zaczarować religijnemu show, jakie mu na żywo zgotowano! Zdaje się, że uwierzył, że ten radosny kościół jest opoką, że ta manipulacja młodzieżą, budowanie społeczności sekciarskich wspólnot, więzi emocjonalnych bazujących na potrzebie istnienia w grupie – że ten ludowy kościół jest przyszłością Europy. Biskupi oczywiście wpisali się w tę grę, z głębokim przejęciem komentując komunały wiary, wyjęte z mów papieża. Tak jakby czekali na wskazówki od papieża w sprawach dla każdego wierzącego oczywistych.Dlaczego smutna pielgrzymka? Bo pokazało pustkę katolickiej teologii i triumf kościoła discopolowego. Filigranowy nieśmiały papież poruszał się jak trybik w dokładnie wyreżyserowanym spektaklu. A nieśmiało głosił prawdy całkowicie inne niż te, w które wydaje się, że wierzy kościół. Ta cicha rewolucja nie jest tematem dyskusji. Papież wyjechał, rekwizyty wróciły do kufra, temat skończony. Panuje ogólny błogostan – oto społeczeństwo zaskoczyło hierarchów i papieża gorącym przyjęciem, siła kościoła została pokazana, katolicyzm ma przyszłość. Papież jest nasz - może niedługo zostanie honorowym nawet honorowym obywatelem miasta Kraków.......Te chorągiewki, entuzjazm, relacje i zachwyt mediów. Skąd my to znamy? Przecież to wszystko już było, tylko w innej epoce - sterowali wtedy tłumem partyjni spece, panowała taka sama oficjalna jednomyślność, a przyjeżdżał do nas umiłowany przyjaciel narodu.... Breżniew. Ciarki przechodzą po plecach, jak te obrazy są podobne... 
grandus
O mnie grandus

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (2)

Inne tematy w dziale Polityka