50
BLOG
Pozwoliłem sobie sporządzić diagnozę: Przykładając miarę psychologiczną, Polska to pacjent neurotyczny, silnie obsesyjny, który wszędzie węszy podstęp, układ, zmowę. Jako mechanizm obrony stosuje idealizację swojej osoby i czynów. Mówi: Jestem wyjątkowy w historii i w Europie; nie układa mi się, ale to przez innych, jest tu wielkie gówno, ale za to jakie – piękne i trwałe jak bursztyn. Polska to pacjent, który nie toleruje niezależności ani jednostek, ani innych państw – jednostki wybitne niweluje do niebytu albo oskarża i unicestwia, narody wpisuje na listę oczekiwań i pretensji – Zachód ma dawać, Ameryka pomóc, Rosja przepraszać, itp.Pacjent idealizuje matkę w postaci Matki Boskiej Królowej i całowania kobiet w rękę, zaś autorytet ojców nie działa: papieża się nie słucha, wielkich Polaków wykorzystuje do własnych celów, historia nie jest nauczycielką. Można rzecz – ojciec zawiódł i naród nie został wychowany, a inwazyjna matka zdeprawowała mu pryncypia, skazując na byt nienowoczesny, nietwórczy, bliski perwersji.Inna cecha obsesyjna – materializm, spożytkowuje na budowanie zamożności kraju, co jest cechą pozytywną.Zasadniczą cechą Polski jest stan nieżycia – uśmiercenie pragnień wolności, niezależności, nowego życia w XXI wieku. W efekcie widzimy życie narodu skupione na rozpamiętywaniu przeszłości, wyrażaniu stosunku do niedawnej historii, tropieniu winnych. Pacjent poddaje się autoanalizie, jest na kozetce, ale z braku słuchacza, analityka – dyskurs grzęźnie, zapętla się, nie daje ani wyleczenia, ani ukojenia. Obsesja narasta. Pacjenta może wyleczyć tylko acting out, czyli czyn w akcie desperacji - jak powstanie, kryzys tożsamości, agresja zewnętrzna.Medycznie - na tym etapie nie ma szans na samowyleczenie.



Komentarze
Pokaż komentarze (18)