O tym jak TRADYCYJNY GENDER robi z mężczyzn samców

 

 

 

 

Do wszystkich zadań, czynności i ról życiowych – i tych biologicznych i tych społecznych – człowiek dojrzewa psychicznie we właściwym tylko sobie tempie i czasie. Na przykład jedni ludzie dojrzewają psychicznie do podjęcia współżycia seksualnego wcześnie – koło dwudziestego roku życia, inni później – koło trzydziestki.

 

Dojrzałość to gotowość do umiejętnego, odpowiedzialnego realizowania rodzących się, naturalnych potrzeb wynikających z zakodowanych w genach zadatków, potencjałów, zdolności. Realizowania bez szkody dla siebie i innych.

 

U jednych kobiet instynkt macierzyński a wraz z nim dojrzałość do właściwej opieki nad potomstwem ujawnia się wcześniej – koło 20 r. ż. U innych później – koło 40 r. ż. Tak samo u mężczyzn. Z tym że u nich instynkt tacierzyński i gotowość do odpowiedzialnego wywiązywania się z roli społecznej ojca, w jaką wciela się mężczyzna kierowany tym instynktem – pojawia się znacznie później w zdecydowanej większości przypadków. Stąd tradycyjny gender (wzorzec kulturowy mężczyzny i kobiety) uznaje, że małżonek powinien być o parę lat starszy od małżonki, żeby małżeństwo było udane.

 

Wszystko ładnie, pięknie, gdy mężczyzna założy rodzinę przed trzydziestką. Ustatkował się, jest wszystko cacy – szacun i poważanie dla głowy rodziny. Ale co wtedy, gdy spotykamy męskiego singla po czterdziestce, czy pięćdziesiątce?

Stary kawaler.

Pewnie ladaco, obibok, niebieski ptak.

Maminsynek nie mogący wyzwolić się ze szponów władczej mamusi.

Albo niezaradny życiowo, lebiega i żadna go nie chce.

A już to, że ma małego, jest impotentem, i ma nerwicę seksualną to pewne jak w banku!

W dodatku na pewno zbok, dewiant i gej.

 

Takie etykietki wypływające z mentalności ludzi z nadtwórczymi mózgami, krążące cichcem w społeczeństwie są niewyobrażalną psychiczną, podprogową presją dla wielu wartościowych mężczyzn, którzy do swoich zadań biologicznych i ról społecznych dojrzewają wolniej i dojrzeliby później, albo nigdy. I nic w tym złego.

Kościół Katolicki – obrońca tradycyjnego genderu, czyli tradycyjnych ról przypisanych kobiecie i mężczyźnie, oraz w obecnych czasach histeryczny wręcz krzykacz za tradycyjnym dobieraniem się w pary – dokłada swoje trzy grosze do wywierania podprogowej presji na społeczeństwo.

No bo jak? 40 lat ma facio i jeszcze nie żonaty i nie dzieciaty jako ksiądz z ambony nawołuje? No to wiadomo, że różowo tęczowiec, nowoczesny genderowiec (bo gender istniał od zawsze tylko ewoluuje i zmienia się wraz z kulturą) i wszystko co powyższe wypisałam – ladaco, obibok, maminsynek, lebiega, impotent, zbok i dewiant z małym ptaszkiem.

 

Dlatego wielu słabszych psychicznie mężczyzn, którzy w odpowiednim czasie mogliby wykazać swoje wartości, gdyby pozwolono im rozwijać się przez właściwy dla nich czas - nieświadomie ulega presji i ima się zadań biologicznych przedwcześnie, wcielając się w role, w których nijak poradzić sobie nie mogą.

Zatem aby udowodnić wszystkim dookoła, że nie jest zbokiem, impotentem i maminsynkiem,  na przykład lata jak kot z pęcherzem po dyskotekach i zalicza panienki. Nie myśląc w ogóle o tym, że nie zbudował jeszcze gniazda dla rodziny i nie ma za co jej utrzymać. A gdy staje przed faktem, że wpadł w ojcostwo – panikuje, bierze nogi za pas i nie płaci latami alimentów.

Inni z racji presji społecznej lub poczucia przyzwoitości, co się czasem zdarza – żenią się i zaczyna się dramat życiowy rozwodem po kilku latach kończący. W między czasie, nieprzystosowany do nowych zadań wynikających z małżeństwa, wyucza się niewłaściwych reakcji i zachowań na nowe problemy życiowe, które go przerastają, co prowadzi do wykształcenia się i utrwalenia zaburzeń osobowości – przede wszystkim osobowości niedojrzałej.

Zatem początkowo chcąc udowodnić wszystkim dookoła, że jest mężczyzną, w efekcie udowadnia, że jest zwykłym samcem. A tradycyjny gender, którego głośnym propagatorem jest Kościół Katolicki – bardzo mu w tym pomaga.