Szczęściem wybory dawno za nami, emocje ucichły i czas na życie....No właśnie, październik to chyba najpiękniejszy miesiąc w roku. Żółcie, czerwienie, zgniła zieleń i złoto...w soczystej symfoni barwią horyzont. Piękny widok, mało kogo pozostawia w tym czasie obojętnym, a czym jest w istocie? Cudne barwy...kolor umierania, zmierzchu życia, końca wegetacji. Drzewa umierają stojąc, ale wcześniej błyszczą przez chwilę, jeszcze przez moment żyją....w złocistym całunie, zanim wiatr zdmuchnie jego resztki w uschnięte dywany....Dzieci tak lubią w nich potem buszować. Kontrast między początkiem zycia, zabawą , witalnością, a jego końcem, nawet tak pięknym jak październikowe pejzarze. Doskonały anturaż dla dni zadumy, refleksji, zatrzymania się w pędzie, choćby po to żeby jak dzieciak pobuszować w opadłych liściach...
Bo to przeciez o to chodzi, żeby nie pędzić, żeby znaleźć czas na życie i na śmierć, w tym wypadku pamięć o tych, których ona już dotknęła, którzy się z nami już pożegnali. Tak to się dziwnie, kulturowo, religijnie, etnograficznie składa, ze ten czas refleksji przychodzi właśnie teraz, gdy drzewa umierają, gdy przyroda usypia, żeby za pół roku znów sie obudzić. Właśnie teraz jest czas, żebyśmy my obudzili swoją pamięć, odwiedzili cmentarze, odkurzyli wspomnienia...
Może tym razem dynię zostawmy w zupie? Tak sobię myślę, nad rodzinnym albumem...
Komentarze
Pokaż komentarze (4)