Próbna analiza odkrywania .

Rodzisz się ...

Nie wiesz nic o życiu. Leżysz tylko w łóżeczku, otoczony plejadą kolorowych misiów i tysiącem par oczów przyglądającym się Tobie ... Każdy chce Ciebie dotknąć, pocałować, wziąźć na ręce ... I wśród tych osób jest osoba, która uczy Cię chodzić, mówić ... Z czasem gdy dorastasz wlewa w Ciebie mąrości życiowe, tłumaczy Ci czym jest dobro, a czym zło ...

A potem nadchodzi taki moment, że pomimo tej osoby szukasz jeszcze innej ... Która pokaże Ci świat z każdej strony ...

W końcu spotykasz tą osobę mając jakieś 13, 14 lat ... Jesteś młody. To z nią na ławce pod blokiem próbujesz pierwszego papierosa, to ona pokazuje Ci czym różni się porządna muzyka od tej mniej porządnej, to z nią biegasz po lesie bawiąc się z Idian ... A potem zdajesz sobie sprawę, że się w niej zakochujesz ... Że ta osoba, która miała pomóc Ci odkryć świat jest Ci nagle tak strasznie bliska ... Prawie tak samo bliska, jak ta, która uczyła Cię robić pierwsze kroki, trzymać widelec, by nie jeść rączkami ...

I nagle pęka Ci serce, gdy ta osoba nie odczuwa tego samego ... Że ona wcale tego pierwszego papierosa, pokazywania tej muzyki i zabawy w indian nie odczuwała jako ' odkrywania świata ', że dla niej nadal było to tylko dzieciństwo ...

Co Ty wtedy robisz ?

Dziękuję w głebi serca mojemu odkrywcy, że pomógł mi zrozumieć świat i z czasem szukam nowego podróżnika, by zrozumieć sens noszenia sukienki ...