Mam ochotę na homara!

Dziś też mnie życie przewróciło?

Tak. Przed chwilą. Ale już się podnoszę. Już powoli otrzepuję się z kurzu. Chyba podnosi mnie tylko ten fakt, że za chwilę wtoczę do swojego żołądka milion kalorii. Milion obrzydliwych kalorii w postaci pop cornu. Niech ja tylko dorwę masło, które roztapia się w metalowej misce... Mmm... No do jasnej cholery czemu Ty mi to robisz?! Znaczy czemu wy mi to robicie?! Szczerze? Wolałabym żyć w erze pisania listów i o niczym nie wiedzieć...

A tak swoją drogą jakie to musiało być wspaniałę dostać list... Długi, napisany prosto z serca...

Mama wjechała z odkurzaczem. Przewróciła moją trąbkę, z którą chodze na mecze i nie pozwala mi się skupić... Ale może to i lepiej. Ten huk, wyk odkurzacza odpędza mnie od tych cholernych myśli, od tego wyobrażenia, że Ty i Ona właśnie... Fuu. Niedobrze mi się robi. Chyba nawet nie mam ochoty na pop corn... Chociaż w sumie to masło... Nie, nie. Jednak zjem. Najedzone dziecko, to szcześliwe dziecko. Będę trzymać się tej wersji.

Teraz to już zaczyna mnie denerwować ten odkurzacz... Mam wrażenie, że jęczy co raz głośniej...

Dobra, pojechał. Niby zwyczajny odkurzacz, ale stwierdzam, że ta czerwona machina ma całkiem przyejmny tył. Taką jakby zaokrągloną pupcię. W sumie jest podobny do małego dziecka. Wyje jak one i ma ładny tyłeczek... Hmm, może nawet kiedyś sama odkurzę.

A teraz? A teraz upiję się sokiem porzeczkowym, zjem ten cholerny pop corn i połudzę się, że nie pomyliłeś mojego numeru z jej...