Pociąg z peronu 3 do stacji kręcenia życiorysów.

Wiesz, że na końcu wszechświata nie ma nic, bo nic to za dużo?

Wszechświata zatacza krąg. Nie powiększa się. Poszerza się jedynie na wschód i zachód. Rozświetla swoje horyzonty. Zatacza krąg prawie taki sam jak muzyka.

Chyba wszystko zatacza kręgi. Nawet my sami. Z biegiem lat zauważamy w sobie to samo dziecko, które widzieliśmy dwadzieścia lat temu. Kiedyś sami bawiliśmy się klockami, dziś bawimy się z takimi samym zapałem z własnymi dziećmi. Tylko klocki się zmieniły. Nie ma już tych drewnianych bambaryłek, tylko są Lego...

W takim razie życie jest jednym wielkim kręgiem? Kręgiem, który toczy się raz gładko, po gładkiej linii, a innym razem jest niezrównoważonym psychicznie owalem? Większość, która ciągle wmawia sobie życiowe katastrofy, kręci się po owalu. Zdrowi realiści spacerują po prostej, dość chropowatej linii. Entuzjaci kręcą się wokół własnej osi bez żadnej linii oporu... Kręcą i kręcą... Czemu mam wrażenie, że ja sama tylko po kieliszku wódki jestem w stanie kręcić się tak jak oni?

Może wódka rozmydla nasze wewnętrzne przeciwieństwa. Pozwala na chwilę odbić się od tego niewygodnego kręcenia... Tylko szkoda, że czasami w całości zabiera nam dostęp do obracania się. A przecież chcemy wirować wokół samych siebie. Każdy na swój sposób, ale chcemy. Raz gorzej, raz lepiej, tak czy siak, zawsze zrobimy 360stopni.

Chcesz iść na wagary?

O w pół do siódmej mamy pociąg z peronu 3.