Twarde liście przycisnęły ją do muru jego fanatyzmu.

Dla Ciebie zostawiłam całe moje życie.

Dla Ciebie szukałam wolności, która z czasem stała się moim największym wrogiem.

Dla Ciebie wytwarzałam coś po za mną. Coś jak by mnie drugą. Tą, która wcale nie chciała istnieć, a jednak robiła to. Uczyła się chodzić, mówić. Z czasem myśleć, a potem Cię kochać.

I zapomniałabym Cię, gdyby nie ta podpalona kartka. Ta wygnieciona kartka, która wczoraj wypadła mi ze starego notesu. Dziecinnym charakterem pisma napisałeś coś, co zawładnęło moim sercem. Spowodowało, że na ścianie kawałkiem osadowej skały napisałam twoje imię, kłamiąc potem temu drugiemu Tobie, że to zwyczajna pomyłka.

Miłość do Ciebie mnie zabiła. Zabiła cały mój poukładany świat. Karmiłam się Twoimi słowami, wycierałam je w swoje nagie ciało, zaczęłam szukać sobie ideału. I to wcale nie była miłość. I to wcale nie było kochanie. To było coś gorszego, co nie ma zakończenia. To była wmówiona chęć fascynacji.

Juz nikogo nie dręczą nasz mdłe spojrzenia. Ta wzajemna chęć poznania już nikogo nie dręczy. Nie dręczy ani jej ani jego. Rozwaliliśmy nasze życia dla siebie pomimo tego, że już nigdy więcej nie przemknęliśmy obok siebie udając, że się nie znamy.

Cały czas zastanawiam się, co bym Ci powiedziała gdybym mogła... Wygarnęła bym to, że mnie zniszczyłeś, czy podziękowała, że pokazałeś mi całkiem inny świat?

Usiedli na przeciw siebie. Ona na starym, trzeszczącym tapczanie, on na zdezelowanym taborecie.

Wymienili się spojrzeniami, rozmawiali tajemnicami.

Minęła noc, dzień, potem druga noc... Obiecał jej, że się wycofa.

Zgodziła się. Te dwie noce wystarczyły jej, by zrozumieć, że tylko tak można go kochać. tak na odległość.

Z bliska kompletnie jej nie pociągał. Znów była ogólnodostępna.