Paradoksalny idiotyzm w Ustrzykach.

Nie pozwoliłaś mu dotknąć kolana.

Pozostałaś wierna zasadą rodziców, sąsiadów, tych wszystkich, którzy podobno przeżyli więcej od Ciebie.

I teraz siedzisz z tym nietkniętym na własne życzenie kolanem. Patrzysz się na nie i tępo wierzysz, że on zawróci z powrotnej drogi, przyjdzie i będziesz jeszcze raz chciał je dotknąć.

Gdzie jest granica pomiędzy moralnością, a nastoletnim pożądaniem?

Gdzie należy przystanąć, a gdzie należy dobiec?

Ta linia jest ruchoma. Odpowiednio dla każdego przesuwa się w górę lub w dół.

Dla niej granica zatrzymała się w punkcie ostatecznym. W punkcie, w którym on ostatni raz dotknął jej ust, a ona już na zawsze musi zapamiętać ich kształt, bo drugiego smakowania i jedzenia ich będzie.

Dla niego granica była... Dla niego nie było granicy. Żył swoim torem i nie potrzebował innego do współpracy. Jego pociąg sunął własnymi drogami. Przemierzał wszystkie aspekty nastoletnich uniesień. Od pierwszej fajki, po pierwszy niedokończony seks, po pierwsze wagary, skończywszy na zniszczeniu swoich aspiracji. Spróbował chyba wszystkich możliwości. A teraz dojeżdża do Ustrzyk...

- Czemu do Ustrzyk?

- Bo dalej pociąg nie jedzie.

Stoi tam teraz na bocznicy i czeka na jakiegoś tępego pasażera, który uwierzy w jego prawdziwość.

A gdzie jej pociąg?

Wycofuje się z bocznicy, na którą nieudolnie próbował się wepchnąć i odjeżdża.

Odjeżdża. W stronę lepszego Jutra.

Już nie ma tych przywiązanych resztkami wspomnień owadów. Odleciały.

Teraz przyleciało coś innego, coś, nawet nie wiem co to jest, ale wydaje się być ciekawe.

Chyba się zapoznamy.

A o bocznicy zapomnimy.

Bo przepraszam Cię bardzo Kochany, ale seksu ze wspomnieniami uprawiać nie będę.