Między karpiem, a gorączką.

Mam wrażenie, że tylko zrobiliśmy sobie przerwę.

Że za chwilę przyjdziesz, usiądziesz zmęczony życiem na moim umęczonym snami łóżku. Usiądziesz. Ja usiądę obok Ciebie zakładając kolana na Twoje nogi. Będziemy siedzieć i rozmawiać o niczym. Potem obejrzymy film. Też o niczym. Zjemy coś co też będzie nikłego smaku. A potem popatrzysz mi w oczy. Początkowo pomyślę, że zrobisz to nijako, ale to będzie jedyna rzecz najbardziej 'taka' tego popołudnia. Chudym, wskazującym palcem przejedziesz mi po policzku i wydukasz te dwa słowa, która tak dobrze znam. I których podobno nie musisz mówić, ale powtarzasz, bo boisz się, że o nich zapomnę.

Nie zapomnę. Przecież to tylko przerwa. To tylko kwestia dni, dobra, tygodni... Ok, nie przesadzajmy, miesięcy, ale to tylko przerwa. Za chwilę znowu się pojawisz. Znów przejadę ręką po Twoich włosach z setką wyrzutów. Ty jak zwykle je zniesiesz, bo nie potrafisz się ze mną kłócić, udobruchasz tak jak nie potrafi tego zrobić nikt i znów będziemy działać sprawnie. Znów będziemy najszczęśliwsi w swoim bagnie. Będziemy siedzieć w nim i nikt nie będzie z nas niego na siłę wyciągał. Będziemy się obrzucać klątwami, wyzwiskami, podkładać sobie najgorsze świnie, a w chwili najgorszego zwątpienia to właśnie do siebie dopłyniemy.

Upiekę Ci ciastko. Jeszcze bardziej tandetne niż to, które upiekłam Ci kiedyś. I posypię je kolorowymi cukiereczkami i...

Głowa dalej boli. Jogurt dalej stoi nie zjedzony. Na termometrze 38 stopni gorączki.

Czy na prawdę myślałeś, że takie bzdury mogłam pisać na trzeźwo?