Zderzenia języków ubrudzonych metaforycznymi kurwami.

 

Idealnie było by mieć nieskalany niczym język.

Tymczasem ponad 75% nastolatków umazany ma ten właśnie wypływający z ust organ niepohamowanymi opiniami, kurwami oraz wybujałymi i spontanicznymi myślami, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Większość z nas nie zwraca uwagi na wypowiedziane słowa. Rzuca nimi na prawo i lewo. Uderza z siłą równą grawitacji w nic nie winnych ludzi. Ludzi, których te słowa praktycznie zabijają.

Jak było by pięknie wysławiać się w sposób idealny.

Używać dużej liczby paradoksów, których i tak nie rozumiemy, ale po prostu ich używać. Hiperbolizować każdą emocję nadając jej przy tym jeszcze głębszy sens. Prosić, błagać za pomocą dużej ilości oksymoronów. Wręcz płaszczyć się przed drugą osobą. Płaszczyć, ale słownie. Dać się pogrążyć w tunelu słów. Kreować samego siebie wedle dystansu gustów. Pozwolić się zjeść przez czyjeś uszy, które będą chłonęły nasze wybujałe metafory. Nasze wybujałe prośby o powrót do łask...

Nie ma już nic po drugiej stronie. Nie ma już nic po drugiej stronie powiek.

Oczy gdy się denerwujemy nie przekręcają się już nam na stronę białkową. Nie wykonujemy mimowolnego ruchu brwiami w celu ukazania swojego grymasu. Nie marszczymy w śmieszny sposób nosa, by ukazać swoje niezadowolenie. Nie potrzebujemy mimiki.

Używamy pięknych słów.

- Kochany - gorzko śmiejąc się zatraca jeszcze bardziej samą siebie - Kochany, podkreślę to po raz drugi. Zabijasz moją tożsamość. Udręczasz ją sznurem swoich fobii i zasad, które za wszelką cenę chcesz łamać. Jestem zaplątana w Twoje pragnienia i nienasycone obiekty, które pod wpływem chwili marzą jedynie o tym by wybuchnąć. Tworzysz mnie na nowo, a to źle wpływa na moją symbiozę, którą pragnę podzielić z kimś normalnym. Więc żegnaj.

Idealista często zderza się z rzeczywistością.

Po wygłoszeniu swojego monologu popatrzyła na niego raz jeszcze.

On skrzywił się w sposób bardziej niż nienaturalny, po czym powiedział:

- A może prościej - "Wypierdalaj"?

Tak, idealista często zderza się z rzeczywistością.

I to właśnie z tego bierze się ten ogólno krajowy pesymizm.