PKP i Cezary Grabarczyk nie bez powodu są na ustach wszystkich wyborców o umiarkowanych, lewicowych i liberalnych poglądach. Po pierwsze polska mutacja liberalizmu odkryła nagle znaczenie w państwie dróg innych niż asfaltowe. Po wtóre, w pryzmacie kolei widać jak interesy Polaków zyskują od jakiegoś czasu na znaczeniu, a to zapowiada za jakiś czas prawdziwą rewolucję, z którą polityka oraz biznes będą musiały się zmierzyć. W przeciwieństwie do odlotowych martyrologii codzienne dramaty ludzkie rozgrywają się w zupełnie niedopieszczonej medialnie przestrzeni dworców i wagonów, a nie w samolotach. Pomijając fakt, że w wypadkach kolejowych życie traci rocznie więcej osób niż w samolotach, PiS oraz partia Polen über Alles przelicytowały samolot za pociąg i może je to kosztować kilka punktów w nadchodzących wyborach. Natomiast dla PO złe rozpoznanie potencjału pasażerów będzie bardzo kosztowne.
Pociągi zawdzięczają powrót na scenę polityczną lewicy, i to w dwójnasób. Po pierwsze dzięki doskonałemu wyczuciu retorycznemu posła Szczepańskiego pasażerowie odreagowali przed telewizorami frustracje związane z totalnym bałaganem PKP. Po wtóre lewicowe (a były kiedyś inne?) związki zawodowe skutecznie dezorganizują modernizację kolei stając się prawdziwym piątym kołem u wozu. Śnieg i mróz nie były przecież faktyczną przeszkodą, a pasażerowie innych krajów dotkniętych kataklizmem nie domagali się głów prezesów kolei. A jednak nieustępliwe roszczenia kasjerek, upierdliwych kanarów z kolei podmiejskich i PRLowskiego systemu informowania pasażerów i boje toczone na kolei w imię interesów pracowniczych, a nie konsumenckich przelały wyborczą czarę goryczy.
Czas więc , by liberałowie docenili istotę kolei. Tylko po co liberałom pociągi? Ano historycznie są one istotą liberalnej tożsamości. Liberalizmu nie byłoby przecież bez idei postępu. Najstarszą z nowożytnych metafor postępu była i jest kolej żelazna. Innej niż żelazna na razie nie wymyślono. Idea jest prosta. Pasażer udaje się na dworzec. Nabywa bilet. Wsiada do pociągu. Ten rusza, pędzi po torach, gna, zwalnia, staje. Pasażer wysiada pełen szczęścia, że oto znalazł się dziesiątki, albo setki kilometrów od stacji początkowej. Wolne wybory są niczym w porównaniu z powszechnym doświadczeniem wolności podróżowania koleją. W pełni szczęśliwy pasażer w pociagu przeczytał książkę, gazetę, ewentualnie wymienił szereg uwag ze współpasażerami i nawiązał nowe znajomości. W pociągu po za tym spędza lwią część swojego życia medytując i filozofując, a myślącego wyborcy boją się nawet najodważniejsi politycy. Pociąg pędzi więc do przodu, a życie toczy się dalej. Dużo dalej poza stacją początkową i po prostu swoim rytmem, regulowanym jednak czasem podróży powrotnej. Bez kolei nie ma wolności, niezależnie od tego co sądzą miłośnicy Easy Ridera.
By jednak liberalny pasażer był kontent i z powodu głupiej ciufci nie tracił wiary w moc sprawczą miłościwie panujących trzeba się upewnić, że tak podstawowe sprawy jak wyjazdy o czasie, dostępność biletów, a brak obecności kanarów, rzetelna informacja kolejowa i przewidywalność zmian, a więc w gruncie rzeczy credo prawa i porządku są na miejscu i gwarantują tą podstawową wolność poruszania się po własnym kraju. Pomijając warstwę ideologiczną pozostaje prosta rzecz. W Polsce ruchy konsumenckie raczkujące dopiero przy okazji nabitych w butelkę przez bank lub oszukanych przez dewelopera teraz mają się szansę zrealizować wokół protestów i petycji samo-organizujących się pasażerów. Tak więc jeśli ktoś mi mówi, że w chińskim kalendarzu 2011 rok będzie należał do królika ja odpowiadam, że w polskim do kolei.
testowy filmik:
Komentarze
Pokaż komentarze (4)