Liberte Liberte
452
BLOG

Marcin Celiński: 16 grudnia prawicy, 16 grudnia lewicy

Liberte Liberte Polityka Obserwuj notkę 33

Nasza historia roi się od smutnych dat. Przeważnie są to daty klęsk w walce z zaborcami, okupantami, wrogiem zewnętrznym. 16 grudnia to data szczególna, wojen polsko –polskich.

 

16 grudnia 1922 roku pierwszy prezydent Rzeczypospolitej rozpoczął rozmową z kardynałem Aleksandrem Kakowskim – był to jedna z wielu rozmów, które prowadzili ze sobą ludzie światli i czujący odpowiedzialność za państwo, rozmów, których celem było znalezienie sposobu na przywrócenie w sposób pokojowy porządku publicznego. Od 9 grudnia – dnia wyboru przez Zgromadzenie Narodowe Narutowicza na prezydenta – prawicowa publicystyka, a za jej sprawą także warszawska ulica, szalała. Nastroje podburzał generał Józef Haller, mówiąc o „sponiewieraniu Polski” tym wyborem, Stanisław Stroński  pisząc o „ich prezydencie”  , poseł Ilski organizował blokadę parlamentu – tak by nie dopuścić posłów i senatorów do udziału w zaprzysiężeniu prezydenta.  Telefon w MSZ (Narutowicz w momencie wyboru był ministrem spraw zagranicznych w prawicowym gabinecie premiera Nowaka) dzwonił co chwila, a anonimowi rozmówcy wylewali  z siebie przekleństwa i groźby pod adresem prezydenta-elekta. Tłum atakował jadącego na zaprzysiężenie Narutowicza kamieniami i grudami lodu.

W łonie  prawicy byli także ludzie światli, patrioci, którzy odcinali się od partyjniackiego zacietrzewienia i nawoływali do spokoju  – Władysław Grabski, Ignacy Paderewski, Zdzisław Lubomirski, czy Maurycy Zamoyski, kontrkandydat w wyborach, który pisał w telegramie do Narutowicza: „Uznaję z szacunkiem wolę narodu i ubolewam nad zacietrzewieniem, które sprawia, iż pełni Pan swe nowe obowiązki w trudzie, goryczy i niebezpieczeństwie. Zwróciłem się do mego stronnictwa, aby nie łączyło mego nazwiska i mego dobrego imienia obywatela z motłochem, obrzucającym Szanownego Pana kamieniami”. Stanowili oni jednak w swoim obozie mniejszość.

16 grudnia 1922 roku, po wizycie u kard. Kakowskiego, Gabriel Narutowicz pojechał na wystawę do Zachęty, by zostać tam zamordowanym przez endeckiego fanatyka – Eligiusza Niewiadomskiego.

16 grudnia 1981 roku to trzeci dzień stanu wojennego. W ramach akcji pod kryptonimem „Jodła” milicja i SB przy wsparciu wojska dokonała zatrzymań uznanych za groźnych działaczy „Solidarności” w tym Jana Ludwiczaka – z KWK „Wujek”. Żądanie uwolnienia Ludwiczaka stało się bezpośrednim powodem strajku.

Przed stanem wojennym był karnawał odwilży i oddechu wolności. W kraju, od 1944 roku będącym zależnym od wschodniej satrapii, jedni marzyli o niepodległości, inni mówili o programie finlandyzacji (szczególny model, związany z ograniczeniem samodzielności w polityce zagranicznej połączonej wolnością w kreowaniu wewnątrz kraju).  Wydawano zakazane dotąd książki, wyświetlano „półkowniki” (filmy zatrzymane przez cenzurę). Debatowano jak nigdy o modelach gospodarczych, politycznych, społecznych. Wielki ruch społeczny – „Solidarność” liczył 10 mln ludzi. Po raz pierwszy od dziesięcioleci, to nie Polacy czuli się oblężeni przez partię i aparat ucisku – to PZPR czuł się oblężony przez radosną rewolucję. Polacy, upokarzani rokiem 56, 68, 70, 76 – poczuli się społeczeństwem.

Ten stan był oczywiście nieakceptowany dla ZSRS i jego satelitów – nieakceptowany dla aparatu partyjnego, wiernego zasadzie sformułowanej przez Gomułkę, że : „władzy raz zdobytej nie oddamy”.

PZPR, wyraźnie zdezorganizowany i rozbity na przełomie 1980/81, obrał kurs na konfrontację, przekazując kluczowe stanowiska w ręce wojskowych – z generałem Wojciechem Jaruzelskim na czele, sprawdzonym tak w czystkach antysemickich w wojsku  1968 roku, jak i w tłumieniu robotniczych buntów na wybrzeżu w roku 1970.

W nocy z 12 na 13 grudnia polski karnawał zakończył się internowaniem liderów Solidarności, zawieszeniem działalności wszystkich stowarzyszeń, gazet i wydawnictw. 14 grudnia na masówce górnicy kopalni Wujek podjęli decyzję o strajku, do czasu uwolnienia Ludwiczaka. 16 grudnia o 9.30 przekazano górnikom polecenie, by kopalnię opuściły kobiety. Po 11 do akcji przystąpiło ZOMO wsparte kompanią czołgów i 3 kompaniami wozów bojowych. Zamordowano 9 górników, 21 zostało rannych.

Prawica rozruchy warszawskie 1922 i mord na Narutowiczu uzasadniała „interesem narodu”. Lewica stan wojenny i mord na górnikach „koniecznością geopolityczną”. A ja chrzanię  geopolitykę i interes narodu razem wzięte,  jeśli prowadzą do tego, że Polacy strzelają do Polaków, jeśli wprowadzają podziały i tworzą z nas odrębne narody, które nie potrafią ze sobą rozmawiać.

Sumienie, zbrodnia, występek, kara, ekspiacja, pokuta, wybaczenie – to nie tylko kategorie związane z tą czy inną religią – to wartości ogólnoludzkie i wpisane w etykę różnych systemów, czasami tylko pod różnymi nazwami. Zgodzę się ze wszystkim, którzy powiedzą, że nie da się myśleć o przyszłości, bez rozliczenia z przeszłością. A skuteczne rozliczenie jest nie wtedy, kiedy rozliczamy siebie nawzajem, lecz wtedy, kiedy rozliczamy samych siebie,  za grzechy własne.

Nie maszerowałem 13 grudnia, nie pójdę też pod Zachętę – bo to tylko happeningi partyjne, wpisujące się w codzienne okładanie maczugami w polskim piekiełku. Nawet jeśli uczestniczy w nich wiele osób spoza politycznego mainstreamu, które cenię i szanuję.

Sens wytykania przez liderów lewicy – funkcjonariusza aparatu partyjnego z 81 roku – Leszka Millera, oraz przemieszczającego się pod Zachętę wprost od łóżka chorego dyktatora stanu wojennego , Janusza Palikota,  grzechów prawicy – jest żaden. To tylko bieżąca gra polityczna, bez refleksji nad historią. Taką samą grą jest demonstrowanie przez spadkobierców Dmowskiego i Strońskiego swojej dezaprobaty dla stanu wojennego. Bijcie się we własne piersi, nie cudze!

Pod Zachętą dziś powinien być  Jarosław Kaczyński, ze swoimi przyjaciółmi z Radia Maryja i ONR – ze słowami „przepraszam za moją formację, błądziliśmy u zarania II RP ”. Palikot z Millerem powinni być pod „Wujkiem” i przepraszać za lewicę, która tłumiła wolność Polaków w 1981r. Jeśli tego nie robią, to wszystkie grudniowe demonstracje to nic nie warta hucpa, to cyniczne zabawy politykierów naszą historią. Jeśli tego nie robią, to jest to szkodnictwo – którego nic nie tłumaczy, ani interes narodowy ani geopolityka.

Marcin Celiński

autor jest członkiem redakcji Liberte!

Liberte
O mnie Liberte

Nowy miesięcznik społeczno - polityczny zrzeszający zwolenników modernizacji i państwa otwartego. Pełna wersja magazynu dostępna jest pod adresem: www.liberte.pl Pełna lista autorów Henryka Bochniarz Witold Gadomski Szymon Gutkowski Jan Hartman Janusz Lewandowski Andrzej Olechowski Włodzimierz Andrzej Rostocki Wojciech Sadurski Tadeusz Syryjczyk Jerzy Szacki Adam Szostkiewicz Jan Winiecki Ireneusz Krzemiński

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (33)

Inne tematy w dziale Polityka