Liberte Liberte
332
BLOG

Mateusz Spyra: Uśpiona republika w partiach politycznych

Liberte Liberte Polityka Obserwuj notkę 1

 Bardzo rzadko zdarza mi się zgadzać ze słowami Jarosława Kaczyńskiego. Dzisiaj zrobię ogromny wyjątek, ale proszę nie brać tego za regułę. W 2010 roku, kilka tygodni po wyborach prezydenckich prezes PiS stwierdził, że w Polsce nie można mówić o demokracji. W Polsce mamy mieć do czynienia jedynie z przeźroczystą fasadą.

Dochodzę do wniosku, że prezes PiS miał rację ! Rzeczywiście, w Polsce mamy bardzo przeźroczystą fasadę. Ale mówiąc dokładniej, nie w Polsce a w partiach. Partie, które nadają dzisiaj ton wypowiedzi, które starają się przejąć bądź też utrzymać władzę utrwalają beton jakim jest pozycja szefa partii i jego członków.

W 2013 roku odbył się Kongres na Śląsku, gdzie Jarosław Kaczyński został wybrany na szefa partii Prawo i Sprawiedliwość. Poparło go 1131 delegatów, 17 było przeciw a 2 wstrzymało się od głosu. Kontrkandydat ? Brak. Trudno zresztą się dziwić, że nie było opozycji w stosunku do starego/nowego prezesa. Wszyscy buntownicy poczynając od Marka Jurka, Artura Zawiszy, Joanny Kluzik-Rostkowskiej, Elżbiety Jakubiak, Pawła Poncyliujsza po zatwardziałych wojowników jak Zbigniew Ziobro, Jacek Kurski czy Tadeusz Cymański zostali z partii szybkim ruchem ręki wyrzuceni. W jednej chwili wszyscy lojaliści stanęli murem przeciwko tej grupie osób. Przed wyborami prezes dokonał czystki w partii co dawało mu 100% zwycięstwo. Czy taka demokracja, jest demokracją słuszną?

Oczywiście PiS w praktykach duszenia przeciwników wewnątrz partii nie jest odosobniony. Obecny premier i zarazem przewodniczący Donald Tusk nie obchodzi się z oponentami w sposób brutalny. Zanim przystępuje do wycinania, grillowania, ścięcia premier wkłada białe rękawiczki. W taki sposób pozbył się konkurentów i ojców założycieli – Andrzeja Olechowskiego i Pawła Piskorskiego. W 2005 roku z partii wypadła Zyta Gilowska. Do parlamentu w 2007 r. nie wszedł Jan Rokita, kiedyś bliski współpracownik premiera Tuska. Oficjalnie, wycofał się. Donald Tusk po zwycięstwie w wyborach parlamentarnych utworzył tzw. „dwór”, który miał wspierać go „w trudnych chwilach”. Z dworu jednak wypadli po rozpoczęciu się tzw. „afery hazardowej czołowi gracze tacy jak Sławomir Nowak, Grzegorz Schetyna czy Mirosław Drzewiecki . Efekt? Podział na dwie frakcje – schetynowcy Grzegorza Schetyny i spółdzielnia Grabarczyka, Cezarego Grabarczyka. Mając na głowie dwie silne frakcje w partii premier przez całą kadencję musiał wodzić za nos to jednego, to drugiego. Szczęśliwie dla szefa partii bój został ukamienowany przez wybory parlamentarne w 2011, gdy szef spółdzielni otrzymał rażąco mało głosów od wyborców. Frakcja przestała istnieć. Drugi szef frakcji, Schetyna, kiedyś szef MSWiA, potem Marszałek  i największy oficjalny opozycjonista Tuska, został szybko zdegradowany. Dziś jest tylko szefem Komisji Spraw Zagranicznych

Wydawało się, że wybory w PO po takim rozlewie krwi będą tylko formalnością. Ale stało się inaczej. Jarosław Gowin poczuł wiatr w żaglach, otrzymując stanowisko Ministra Sprawiedliwości. Bardziej został zapamiętany jako nieoficjalny lider frakcji konserwatywnej, głosującej wbrew decyzjom wodza. Wyleciał z rządu po 2 latach – za nieposłuszeństwo. Gowin w mgnieniu oka zaczął ostro krytykować rząd, w którym sam niedawno był. 28 czerwca oficjalnie wiadomo było, że Gowin zmierzy się z Tuskiem w wyborach na przewodniczącego. Wybory, to tylko ładne słowo. Tutaj prezes PiS mógłby użyć swojego porównania – o fasadzie demokracji. Ale nie może. Sam wycinał wrogów, tak więc lepiej nic nie mówić, bo zostanie wypomniane. Gowin starał się jak mógł, atakował premiera, głosował wbrew decyzjom klubu, wzywał swojego wodza na debatę. A premier? Dla niego była to tylko formalność. Wybory miały tylko przykryć pasmo wpadek rządu Platformy. I udało się. Dzięki Gowinowi. Były Minister Sprawiedliwości spowodował, że wybory stały się ciut ciekawsze niż miały być.

Efekt? 79,58 % – Donald Tusk, 20,42 % – Jarosław Gowin. Frekwencja – 51 %. Jak na partię obywatelską, fatalnie.  Na konferencji, którą wielu dziennikarzy uznało za cyrk premier zaapelował o wycofanie wniosku ws. wyrzucenia Gowina, Żalka i Godsona z partii. Zachęcił do współpracy. Gowin stwierdził, że będzie walczył. Wszak, tylko to w tej partii mu pozostało. Donald „wódz” Tusk nie odpuści takiej nielojalności.

Tak więc epilogiem całego wpisu jest to, że niestety w dalszym ciągu odbiegamy od zachodu. Odbiegamy rozwojem gospodarczym, kulturą społeczeństwa i… demokracją. Partie głównego nurtu uczą społeczeństwo, że jeśli coś chcemy osiągnąć to najlepiej, po przez wycinanie „oponentów”.

Liberte
O mnie Liberte

Nowy miesięcznik społeczno - polityczny zrzeszający zwolenników modernizacji i państwa otwartego. Pełna wersja magazynu dostępna jest pod adresem: www.liberte.pl Pełna lista autorów Henryka Bochniarz Witold Gadomski Szymon Gutkowski Jan Hartman Janusz Lewandowski Andrzej Olechowski Włodzimierz Andrzej Rostocki Wojciech Sadurski Tadeusz Syryjczyk Jerzy Szacki Adam Szostkiewicz Jan Winiecki Ireneusz Krzemiński

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka