Celowo podkreślam, bo pod moją ostatnią notką pojawili się świętsi od samego papieża, wymagający absolutnej wierności Ewangelii (w temacie ataku Izraela I Ameryki na Iran). Szafowali definicją wojny sprawiedliwej, ale umknęło im, że na tę definicję zgodzono się ze względu na naturę tego świata... (bo czysta Ewangelia to : "schowaj miecz", nawet ten wyciągnięty w obronie, bo ma się wypełnić Wola Boga), no i zdają się pomijać odpowiedź na pytanie: kto rozpoczął, trwającą od 1948 r. permanentną wojnę.
Moja ocena tego, co dzisiaj dzieje się w Iranie jest oceną stricte polityczną, nie wyborem moralnym.
Swego czasu opublikowałam notkę, w której przytoczyłam tekst dr Bartosza Bojarczyka adiunkta w Katedrze Międzynarodowych Stosunków Politycznych. UMCS Jego zainteresowania badawcze to: bezpieczeństwo międzynarodowe, stosunki międzynarodowe na Bliskim Wschodzie, w Azji Centralnej i na Kaukazie, polityka zagraniczna Iranu, terroryzm międzynarodowy , porządkujący temat konfliktu Izrael-Palestyna.
Nie wchodząc głęboko w politykę wyłonił się następujący obraz sytuacji:
"W 1948 r. Wielka Brytania wycofała się z Palestyny, przekazując problem podziału tego terytorium Organizacji Narodów Zjednoczonych, która to jeszcze w tym samym roku przegłosowała rezolucję nr 181 - II, na mocy której w Palestynie miały powstać dwa państwa – żydowskie i arabskie, czyli palestyńskie."
Żydzi tę niepodległość ogłosili - 15 maja 1948 r.
Palestyńczycy - nie, a nie ogłosili jej dlatego, że "państwa arabskie obiecały im, że zniszczą państwo Izrael i przekażą po nich terytorium". Słowem - podpuszczono ludzi.
I to jest clou.
Nie chciano porozumienia, nie chciano tam państwa żydowskiego, a ja oceniam to negatywnie. Zakończyła się II wojna światowa, kształtował się nowy porządek geopolityczny. Wiele państw musiało pogodzić się z innym niż dotychczasowy układem granic. Naród żydowski, który od zawsze miał aspiracje do posiadania własnej państwowości, zapłacił w tej wojnie tak wysoką cenę, że po prostu czymś dla mnie niewyobrażalnym jest, aby można mu było wówczas odmówić swojego miejsca na ziemi (nie wchodzę w temat politycznego wykorzystywania tragedii holocaustu).
Zrobiono to jednak. Koalicja państw arabskich zaatakowała Izrael bezpośrednio po proklamacji niepodległości przez Izrael i po wycofaniu się wojsk brytyjskich. Atak okazał się dla krajów arabskich katastrofą, a z perspektywy czasu widać, że właśnie wtedy rozpoczęła się III wojna światowa, bo ten konflikt wciąż eskalował. Aż do dzisiaj. I ma nie tylko podłoże polityczne, ale też głębokie podłoże religijne, a skoro tak to chyba jasnym jest, że mamy do czynienia z węzłem gordyjskim.
Każdy więc (kogo interesuje ten temat, oczywiście) stoi przed pytaniem prostym: czy daje państwu Izrael prawo do istnienia, czy nie. A nie jest to i nie będzie istnienie pośród stada potulnych owieczek. No, chyba, że stanie się cud, bo po ludzku problem jest nierozwiązywalny...
I taka ciekawa rzecz z dzisiejszej Ewangelii (Jezus wobec Sanhedrynu)
" I: Zaklinam Cię na Boga żywego, powiedz nam: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży? E. Jezus mu odpowiedział: + Tak, Ja Nim jestem. Ale powiadam wam: odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmocnego i nadchodzącego na obłokach niebieskich.
Czy nie jest więc może tak, że przed nami czas wielkich niepokojów, wojen, pośród których Izrael doczeka przyjścia Mesjasza ("nadchodzącego na obłokach niebieskich ujrzycie", bo 2000 lat temu nie uwierzyliście -> "odtąd"), a chrześcijanie tym samym doczekają Paruzji...?
PS Wszystko, co mam do napisania w tej sprawie - napisałam; pod poprzednią notką przyjęłam w komentarzach maksymalną dawkę jadu - kolejnych przyjmować nie będę.
Komentarze
Pokaż komentarze (18)