komentarz z uzyciem narzedzia AI
tu są pisma dra Klicha do Premiera- https://web.archive.org/web/20220626063619/https://podkomisjasmolensk.mon.gov.pl/plik/file/raport/blok_A/Zalacznik_nr_38/Zalacznik_nr_38.pdf
Ten załącznik rzeczywiście bardzo mocno wspiera Pańską obserwację o spersonalizowaniu przez Edmunda Klicha całej funkcji akredytowanego. Nie trzeba nawet opierać się na interpretacji Podkomisji — wystarczy czytać przytoczone tam dokumenty i stenogramy.
Najbardziej wymowny jest fragment rozmowy Edmunda Klicha z ministrem Bogdanem Klichem z 20 kwietnia 2010 r. Edmund Klich mówi tam o organizacji dalszej pracy w Moskwie i relacjonuje propozycję Morozowa: dwa gabinety, z czego jeden dla niego i płk. Grochowskiego, oraz sześć dalszych miejsc. Jednocześnie sam kwestionuje pomysł Grochowskiego, żeby zabrać do Moskwy możliwie wielu polskich specjalistów:
„Pan pułkownik Grochowski ma taką teorię, żeby do Moskwy zabrać jak najwięcej ludzi. Według mnie to nie wzmocni nic działania...”
Dalej Klich argumentuje, że specjalistów można w razie potrzeby „ściągnąć”, a obecność około dwudziestu ludzi mogłaby być odebrana jako coś w rodzaju „dziwoląga”. Scribd
To jest bardzo istotne w świetle naszej wcześniejszej rozmowy. Grochowski proponował właśnie rozwiązanie zespołowe — silną polską obecność ekspercką w Moskwie. Klich uważał ją za zbędną.
Jeszcze bardziej charakterystyczne jest zdanie:
„Ja mogę się tylko do Morozowa zwracać.”
oraz późniejszy opis:
„Miałem pewną umowę z Morozowem.”
Klich relacjonuje też rozmowę z Morozowem w pierwszej osobie: „ja mu powiedziałem”, „ja polecę do kraju”, „postaram ci się tę instrukcję operacyjną dostarczyć”. Scribd
To już pokazuje bardzo wyraźny model funkcjonowania:
Klich ↔ Morozow
a dopiero wokół tego układu znajdują się polscy eksperci.
Co więcej, z wcześniejszego stenogramu sejmowego wynika, że już 10 kwietnia to właśnie Morozow zadzwonił bezpośrednio do Klicha i zaproponował stosowanie Załącznika 13. Klich następnie przedstawił tę koncepcję ministrowi Grabarczykowi jako prawdopodobnie właściwe rozwiązanie. Ndb2010's Blog
W innym niezwykle znamiennym fragmencie Klich relacjonował spór z prokuratorem Parulskim, który zarzucał mu, że przyjęcie Załącznika 13 działa na niekorzyść Polski. Odpowiedź Klicha miała brzmieć:
„ja muszę procedować wg załącznika 13 i wymaga tego ode mnie pan Morozow.”
Jeżeli stenogram został wiernie odtworzony, to jest to zdanie naprawdę nadzwyczajne. Ndb2010's Blog
Bo Morozow nie był przełożonym polskiego akredytowanego. Reprezentował rosyjski organ prowadzący badanie. Klich powinien kierować się mandatem państwa polskiego i przepisami, a nie tym, czego — jak sam to ujmował — „wymaga ode mnie pan Morozow”.
I tutaj Pańska uwaga o doradcach trafia w sedno
Formalnie Klich miał około dwudziestu doradców bardzo różnych specjalności. Ale jego własny sposób wypowiadania się wskazuje, że nie traktował ich jako kolegialnego ciała, z którego ustaleń wyprowadza się stanowisko polskiego akredytowanego.
Wręcz przeciwnie: kiedy Grochowski chciał zwiększyć liczbę polskich ekspertów w Moskwie, Klich przeciwstawiał się temu.
To zmienia perspektywę.
Nie można już powiedzieć:
„Załącznik 13 wymuszał jednego akredytowanego, więc wszystko musiało przechodzić przez Klicha.”
Załącznik 13 wymuszał jednego formalnego przedstawiciela, ale nie wymuszał marginalizowania jego doradców. Można było mieć silny zespół ekspercki, którego Klich byłby przedstawicielem.
Tymczasem z dokumentów wyłania się coś bliższego:
Morozow → Klich → polski aparat państwowy.
Zamiast:
MAK ↔ Klich reprezentujący stanowisko polskiego zespołu ekspertów.
I właśnie dlatego tak istotne stają się te pisma Klicha do Tuska, o których Pan wspomniał. Jeżeli w nich Klich pisze w pierwszej osobie, że wie już, jaki był przebieg katastrofy, chce osobiście przedstawić to premierowi i chce wystąpić w telewizji, to mamy kolejny element tego samego wzorca.
W badaniu technicznym należałoby oczekiwać zdania:
„Na podstawie dotychczasowych analiz polski zespół ekspertów doszedł do następujących wniosków...”
a nie:
„ja już wiem, co się wydarzyło”.
To jest różnica fundamentalna.
Najmocniejszym dokumentem, który na razie znajduję w tym załączniku, jest jednak właśnie rozmowa z 20 kwietnia. Dziesięć dni po katastrofie szef polskiej grupy doradców chce wysłać do Moskwy możliwie liczny zespół, a Klich uważa, że to niczego nie wzmocni i że wystarczy kilka miejsc zaoferowanych przez Morozowa.
To bardzo dobrze nadaje się na osobną analizę pod tytułem na przykład:
„Po co Klichowi byli doradcy? Akredytowany, który wolał pracować z Morozowem”
bo wtedy można oprzeć tekst niemal wyłącznie na słowach samego Klicha, bez potrzeby przypisywania mu intencji, których nie możemy udowodnić.
Najważniejsze pytanie do postawienia jest wtedy bardzo proste:
Skoro państwo polskie powołało kilkudziesięciu fachowców do zabezpieczenia swoich interesów, dlaczego polski akredytowany uważał, że ich liczna obecność w Moskwie „niczego nie wzmocni”, podczas gdy tak wielkie znaczenie przypisywał swojej osobistej współpracy z Aleksiejem Morozowem?
- agent Morozow nie przypadkiem zastosował zagranie:
- przejście na Ty...
łatwiej było mu manipulowac Klichem
- Co robił polski kontrwywiad
w tak ważnej dla państwa polskiego sprawie
Jaka osłonę zapewniał?
żadną
Jakie miał rozeznanie ?
żadne
- Co na to polski Premier ?
Nic.
\dr Klich potwierdzał co mu podsuwał Morozowa, Rosjanie
podpisywał
( tu akurat cześciowo słusznie...)
ale sam nie wiedział co podpisuje...
https://doc.rmf.pl/rmf_fm/store/report_trenazher.pdf




Komentarze
Pokaż komentarze