Powszechna tandeta "mocarstwowych" reżimów i konieczność dbania o wewnętrzną wolność

Z najnowszych badań Pew Research wynika, że po raz pierwszy od długiego czasu Chiny wyprzedziły USA pod względem stopnia aprobaty ze strony globalnego społeczeństwa - i to nie tylko w krajach podlegających silnym wpływom chińskiej kultury, ale też np. w wielu krajach Europy Zachodniej. Nie wynika z tego oczywiście, że chińska totalitarna dyktatura stała się nagle "nadzieją świata", ale nie wynika z tego również, że USA zachowuje swój status domniemanego "jaśniejącego miasta na wzgórzu", będąc jedynie ofiarą zmasowanej wrażej propagandy.

Wynika z tego natomiast, że, wbrew popularnemu jeszcze stosunkowo niedawno mitowi, jakoby wszystkie reżimy świata zmierzały sukcesywnie ku socjaldemokratycznemu "końcowi historii", wszystkie one - a zwłaszcza te o ambicjach "mocarstwowych" - dążą w przyspieszonym tempie ku najniższemu wspólnemu mianownikowi kleptokratycznej tandety, propagandowej chałtury, jarmarcznej tromtadracji i zaczepnej chuliganerii. To zaś stwarza doskonałą okazję, by niezawodnie i ostatecznie przyswoić sobie odwieczną prawdę, iż nie należy "pokładać ufności w książętach" (abstrahując od tego, jak kuriozalnie niestosowne jest zaszczycanie obecnej globalnej kasty pasożytniczej jakimikolwiek nawiązaniami do "książęcości").

Potem natomiast pozostaje tak zdyscyplinowane kultywowanie swej "wolności wewnętrznej", by w praktyce móc żyć tak, jakby ów spektakl globalnej reżimowej autodestrukcji był zjawiskiem całkowicie nieistotnym z punktu widzenia jednostki dbającej o zachowanie osobistej godności i możliwości obcowania z wszystkim tym, co ponadczasowo wartościowe. Wszystkie alternatywy jawią się dziś jako rzucanie pereł przed wieprze - zwłaszcza tego powinni się zaś wystrzegać wszyscy przekonani, że potrafią odróżniać wciąż perły od ich odpustowych ersatzów.