Cyrkiel, węgielnica i Pachamama: czyli o kąkolu dumnie ogłaszającym, że nie jest pszenicą

13 sierpnia w czasie "kościelnej" konferencji w Peru wysokiej rangi urzędnik watykański oraz dwaj biskupi wzięli udział w rytuale ku czci bożka Pachamamy, kontynuując ochoczo tradycję bergogliańską zainaugurowaną w czasie niesławnego "synodu amazońskiego". Oficjalne watykańskie kanały informacyjne opisują ową konferencję jako kluczowy etap przygotowań do wizyty pana Boba w Peru. Co ciekawe, tego samego dnia pan Bob powołał do "papieskiej komisji nauk historycznych" zupełnie jawnego członka sekty spod znaku cyrkla i węgielnicy, którego imię i nazwisko widnieje w czasopismach wydawanych przez jej włoskie filie i na listach mówców biorących udział w organizowanych przez nie konferencjach.

Jako że motus in fine velocior, pszenica oddziela się od kąkolu w coraz szybszym tempie, a tym samym w coraz szybszym tempie oddziela się również Kościół od "małpy Kościoła", jak pamiętnie nazwał rzecz Fulton Sheen, w wyniku czego obie te instytucje stają się coraz bardziej niezawodnie widoczne. Jeśli więc, nawiązując do popularnego porzekadła, coś wygląda jak kąkol, pachnie jak kąkol i kwitnie jak kąkol, a mimo to ktoś za wszelką cenę w dalszym ciągu widzi czy chce widzieć w tym czymś pszenicę, wówczas pozostaje skonkludować, że pragnie być zwiedziony: mundus vult decipi, ergo decipiatur. Pozostaje zachowywać nadzieję, że tego rodzaju demonstracyjne kpiny i szyderstwa staną się jednak w pewnym momencie na tyle nieznośne, że uwolnią wszystkich ludzi dobrej woli od podobnie samooszukańczych pragnień.