Jedni stają przed nią na baczność. Inni samym spojrzeniem ustawiają całą rozmowę.
Szczególnie ta część z Karolem Nawrockim. Bloomberg i polskie media donoszą wprost: nie chciała stanąć obok polskiego prezydenta, bo to miał być „wyraz wsparcia” dla Donalda Tuska w sporze o Trybunał Konstytucyjny. Pięknie. Elegancko. Po europejsku.
Akurat to duża przysługa nie tylko dla Prezydenta, ale też dla prawicy ogólnie.
Elektorat "doceni" ale też się będzie jeszcze bardziej mobilizował przeciw niej.
Wyobraźcie sobie: szefowa unijnej egzekutywy przyjeżdża na szczyt, siada do stołu, pozuje do zdjęć grupowych, dyskutuje o rozszerzeniu, Ukrainie i energiach… a potem w ostatniej chwili stwierdza, że wspólne wystąpienie przed kamerami to już zbyt duża legitymizacja „niewłaściwego” prezydenta. Lepiej odwołać się do „napiętego harmonogramu” albo po prostu zniknąć. Bo przecież nie wypada, prawda? Nie wypada stać obok głowy państwa członkowskiego, którą wybrał polski naród, skoro w Brukseli akurat bardziej podoba im się premier.
To już nawet nie jest dyplomacja.
To jest teatralna demonstracja, kto ma prawo istnieć w europejskiej przestrzeni publicznej, a kto powinien zostać grzecznie odstawiony na boczny tor. Von der Leyen najwyraźniej uznała, że jej rola polega nie na reprezentowaniu całej Unii, lecz na dyskretnym (a właściwie bardzo niedyskretnym) wskazywaniu, który polski polityk jest „właściwy”, a który zasługuje na dyplomatyczny ostracyzm. Karci. Karci polskiego prezydenta. Jak niesfornego ucznia, który ośmielił się mieć własne zdanie w sprawie własnego kraju.Ironia jest aż nazbyt soczysta.
Ta sama Unia, która nieustannie moralizuje o demokracji, praworządności i szacunku dla instytucji, właśnie pokazała, jak wygląda praktyczne stosowanie tych zasad. Gdy wybory dają wynik niezgodny z brukselskimi preferencjami, można po prostu nie wyjść na konferencję. Gest wsparcia dla jednej strony sporu wewnętrznego w państwie członkowskim? Proszę bardzo. Neutralność instytucji unijnych? Co to w ogóle jest? I niech nikt nie opowiada, że to „tylko logistyka”.
Początkowo rozważano nawet rezygnację z całego szczytu. Dopiero obawa przed zbyt jawnym skandalem sprawiła, że pani przewodnicząca jednak przyjechała – ale już bez wspólnego zdjęcia z kamerami i bez ryzyka niewygodnych pytań. Dziennikarze na miejscu mówią, że bała się pytań. I słusznie się bała. Bo pytanie „dlaczego Komisja Europejska angażuje się w polski spór konstytucyjny po stronie jednego polityka?” mogłoby brzmieć nieco zbyt prosto i zbyt niewygodnie.
Efekt jest dokładnie odwrotny od zamierzonego. Zamiast „ukarać” Nawrockiego, von der Leyen sama się skompromitowała. Pokazała, że dla części unijnego establishmentu Polska przestaje być partnerem, a staje się terytorium, na którym wolno swobodnie rozgrywać wewnętrzne spory. Prezydent Rzeczypospolitej – wybrany w demokratycznych wyborach – jest traktowany jak persona non grata, bo ośmielił się nie być Donaldem Tuskiem.
To nie jest już nawet arogancja.
To jest otwarte przyznanie się do politycznego zaangażowania. Szefowa Komisji Europejskiej, która powinna stać ponad krajowymi podziałami, właśnie zademonstrowała, że jest stroną. I to stroną dość konkretną.Polska nie potrzebuje takich lekcji „europejskości”. Nie potrzebuje też dyplomatycznych ucieczek i gestów w stylu „nie będę stać obok tego, który nam się nie podoba”. Jeśli ktoś w Brukseli naprawdę sądzi, że w ten sposób wzmacnia autorytet Unii, to właśnie dostał odpowiedzią: autorytet ten właśnie poleciał na łeb na szyję.
W oczach wielu Polaków Ursula von der Leyen przestała być szefową instytucji europejskiej. Stała się po prostu kolejną działaczką, która nie potrafi ukryć, po której stronie barykady stoi. A skandal? Oczywiście, że to skandal. Tylko że w dzisiejszej Europie skandalem jest już nie sama ucieczka. Skandalem jest to, że ktoś jeszcze udaje zdziwienie.


Komentarze
Pokaż komentarze (13)