
Pamiętacie te piękne, spektakularne pożary w Palisades w USA na Nowy Rok 2025?
6845 budynków w popiół, 12 ofiar śmiertelnych. Media i politycy od razu wiedzieli, kto winny: klimat, globalne ocieplenie, topniejące lodowce, „ekstremalne zjawiska pogodowe”.
Wszystko zgodnie z kanonem.
Dopiero wczoraj sąd uznał za winnego Jonathana Rinderknechta – faceta, który z zamiłowaniem dzielił się postami o katastrofie klimatycznej, topnieniu lodowców, był członkiem organizacji ekologicznych i nienawidził bogatych. Grozi mu do 40 lat. Klasyka: zapalony obrońca planety podpala domy, a potem wszyscy udają, że to planeta sama się zapaliła z .......żalu.

I teraz przenieśmy ten sam schemat na Stary Kontynent. Komisja Europejska – ta niewybieralna klika, która rządzi Unią – od lat z heroizmem „walczy ze zmianami klimatu”. Efekty? Europejski przemysł motoryzacyjny składa się na naszych oczach. Fabryki gasną, miejsca pracy znikają, a urzędnicy w Brukseli spokojnie odmawiają poluzowania nawet najbardziej absurdalnych regulacji.
Cały świat – Chiny, USA, Indie – patrzy i nie wierzy własnym oczom. Europa z premedytacją likwiduje to, nad czym miała sprawować opiekę. I nikt nie jest w stanie tego zatrzymać.Czy to czysta ideologiczna szajba? Czy ktoś im za to płaci? A może jedno i drugie?
Jedno jest pewne: gdyby ci ludzie musieli co kilka lat stawać przed wyborcami, baliby się jak diabli. Ale ustrój UE został genialnie zaprojektowany tak, żeby nawet najmocniejszy sprzeciw społeczeństw, firm i rządów narodowych nic nie znaczył. Można spokojnie rozwalać gospodarkę kontynentu w imię ratowania planety i nikt nie ma prawa powiedzieć „stop”.
I tu wracamy do Rinderknechta. Facet, który naprawdę wierzył w katastrofę klimatyczną, wziął sprawy w swoje ręce i podpalił. Unijni komisarzowie też wierzą (albo udają, że wierzą) i też biorą sprawy w swoje ręce – tylko zamiast zapałek używają rozporządzeń, zakazów i „zielonego ładu”. Efekt ten sam: zniszczenie. Różnica jest tylko skala. Jeden człowiek spalił kilka tysięcy domów. Bruksela systematycznie pali całą europejską konkurencyjność, przemysł i przyszłość.Najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że obie historie kończą się tym samym moralnym wzruszeniem ramion. Gdy wychodzi na jaw, że „klimatyczny” pożar rozpalił ekologiczny aktywista – media nagle robią się bardzo ciche. Gdy europejska gospodarka tonie pod ciężarem klimatycznych regulacji – Komisja tłumaczy, że „nie ma alternatywy” i że to wszystko dla dobra wnuków. Wnuków, którzy będą spadkobiercami ruin, ale za to z czystym sumieniem i zerową emisją.Ironia jest tak gęsta, że można nią dusić. Najgorliwsi obrońcy klimatu okazują się najskuteczniejszymi podpalaczami – dosłownie i w przenośni. Jeden z zapałką, drudzy z dyrektywami. I jedni, i drudzy działają w imię wyższej sprawy.
A my mamy tylko patrzeć, jak płonie to, co jeszcze zostało, i słuchać, że to wszystko przez CO₂.Jeśli ktoś nadal wierzy, że to przypadek – to albo jest naiwny, albo już dostał swoją porcję zielonej indoktrynacji. Reszta widzi wyraźnie: katastrofa to świetna przykrywka. Pod nią można spalić domy, fabryki, całe gałęzie przemysłu i jeszcze dostać za to brawa.
A jak ktoś wskaże prawdziwego sprawcę – to od razu jest „negacjonistą” albo „agentem Putina”.40 lat dla Rinderknechta to może być za mało. Ale dla tych, którzy od dekad podpalają Europę regulacjami – nie ma nawet prokuratury. Bo przecież oni „ratują planetę”.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)