Myślący leming? To możliwe!

Po tym, jak Mazurek w „Uważam rze” opisał lemingi...

No właśnie – lemingi czy lemingów? Wyrażenie „opisał tych lemingów” oznaczałoby, że leming jest rzeczownikiem osobowym, czyli ma osobowość, znaczy tożsamość. Wyrażenie „opisał te lemingi” oznaczałoby zaś, że leming nie jest osobowy, bo jest rzeczą i nie ma tożsamości, jest przedmiotem, a nie podmiotem.

Jak więc mamy poprawnie odmieniać to słowo w bierniku liczby mnogiej? Osobiście wolałem dotychczas mówić, że „widziałem lemingi”, tak jak widziałem bociany, kołki, młotki, pręty, jelenie, pustaki itd. Spotkałem jednak ostatnio leminga, który przyprawił mnie o pewien dysonans. Powiedział mi bowiem coś niesamowitego, cytuję:

„A widzieliście w necie te zdjęcia rozwalonego Kaczora z katastrofy? Są na stronie …. To dobrze, że je pokazali, bo wreszcie wszyscy zobaczą, jak oni tam byli pokawałkowani i dlatego właśnie tak łatwo można było się pomylić przy rozpoznawaniu ciał. A tak to już nikt nie powie, że skandal, że ekshumacje i tak dalej. W ogóle przez tego Jarosława ciągle ten bałagan” - koniec cytatu.

Zatkało mnie. Na pierwszy rzut oka wywnioskowałbym, że powiedział to najbardziej rasowy leming. Na drugi rzut oka ten leming nie był jednak tak całkiem bezmyślny i bezosobowy, co przypisujemy wszystkim lemingom. Nie mógł tego powtórzyć po kimś. Tak bowiem horrendalnej bzdury nie wykrztusiłby nawet pan Kuczyński Spieniony wTOK FM. Wniosek był więc prosty: leming sam to wymyślił. Niewiarygodne, ale jednak leming sam doszedł do jakiegoś wniosku.

Leming jest więc rzeczownikiem zdecydowanie osobowym. Zaznaczam, że mimo tego odkrycia moje podejście do lemingów nie zmieniło się. Nadal patrzę na nich (tym razem nie „na nie”, ale właśnie „na nich”) jak na rybki w akwarium - pływają, oddychają, żrą i srają. No i czasem nawet któraś się odezwie.