01. Nasza percepcja

Większość z nas poznaje świat za pomocą 5 zmysłów, z których sygnały są potem przetwarzane w mózgu i z których każdy działa tylko w określonym paśmie. Czyż nie byłoby miło widzieć dźwięk i słyszeć obrazy? A co z tym, czego nie widzimy? Czy jeżeli niewidomy nigdy nie widział słońca, to znaczy, że ono nie istnieje?

Przyjmijmy na chwilę założenie, że na świecie jesteśmy tylko My i otaczający nas świat - Stwórca. Jak rozwinąć w sobie zdolność percepcji prawdziwej rzeczywistości, prawdziwego Stwórcy z pominięciem naszych niedoskonałych zmysłów?

Gdy człowiek wykonuje określony rodzaj pracy, stopniowo rozwija poglądy i wnikliwość odnoszącą się do przedmiotów i języka związanego z tą pracą. Dlatego też nie ma na świecie żadnej rzeczy, której nie moglibyśmy zrozumieć poprzez doświadczenie, jako wynik nawyku, nawet bez wcześniejszego wnikania w naturę określonego przedmiotu.

Działamy jednak z istotnym ograniczeniem ze strony naszej percepcji i pojmowania: widzimy siebie samych oddzielonych od przedmiotów, które postrzegamy.

Istnieje rozróżnienie na tego, który postrzega i to, co jest postrzegane - przedmiot widziany oczami człowieka. Podobnie istnieje człowiek, który pojmuje oraz oddzielnie, przedmiot pojmowania.

Pewien kontakt pomiędzy obserwatorem a przedmiotem obserwacji jest konieczny, by ten proces mógł zajść: jest to łącze, coś, co jednoczy obserwatora i obiekt, to, co mają ze sobą wspólnego podczas obserwacji. Możemy pojmować wszystko, co nas otacza w sposób charakterystyczny dla naszej osobistej percepcji. To, co sami postrzegamy uznajemy za wiarygodną i rzetelną informację.

Jednakże, ponieważ nie jesteśmy w stanie spojrzeć obiektywnie na wszystko, co nas otacza, zakładamy, że obrazy, które nasze zmysły kreują dla nas są prawdziwe. Nie wiemy jednak, jaki jest wszechświat ponad naszymi zmysłami, albo jak przejawia się on dla istot z innym odbiorem zmysłowym niż nasz. Dzieje się tak dlatego, że nasze poczucie rzeczywistości kształtuje się zależnie od tego, jak postrzegamy otoczenie; zakładamy, że nasze zmysły działają właściwie i akceptujemy ten obraz świata, który poprzez nie postrzegamy jako prawdziwy.

Jeśli wyjdziemy z założenia, że wszechświat to tylko Stwórca i Jego stworzenie, możemy powiedzieć, że nasz obraz i nasza percepcja są środkiem, za pomocą którego On ukazuje się naszej świadomości. Na każdym etapie duchowego awansu obraz ten staje się coraz bliższy temu prawdziwemu. Ostatecznie, na końcowym etapie rozwoju możemy postrzegać już wyłącznie Stwórcę i nic innego poza Nim.

Dlatego też wszystkie światy, jak również wszystko, w co wierzymy, że istnieje wokół nas w rzeczywistości ma miejsce tylko dlatego, że sami to postrzegamy. To znaczy, wszystko to istnieje w stosunku do tej osoby, która patrzy na rzeczywistość w ten określony sposób.

Jeśli nie postrzegamy Stwórcy, czy domeny Stwórcy ponad nami, wtedy można powiedzieć, że pozostajemy "w ciemności". Nie mniej jednak nie możemy stwierdzić braku Słońca we wszechświecie, ponieważ nasza percepcja jest subiektywna. Tylko my interpretujemy rzeczywistość w ten sposób.

Podzieliłem się fragmentem książki Osiąganie Światów Wyższych Michaela Laitmana (Założyciel i przewodniczący Instytutu Studiów i Badań Kabały - Bnei Baruch. Oddany nauczaniu i rozpowszechnianiu Kabały. Profesor Ontologii, Dr Filozofii i Kabały oraz magister biocybernetyki. Ojciec trojga dzieci...).