MSZA ŚW. - dlaczego tak doskonale... nieznana?

Sytuacja nr 1

   Dyskretne zerkanie na zegarek, skrywane ręką ziewanie, nudy, nudy… Dla niektórych katolików właśnie tym jest Msza Święta!

Sytuacja nr 2

   Śmiech, radosne rozmowy, żarty, zabawa, przyjemność… Dla większości katolików właśnie tym jest uczta u znajomych.

   Czym różnią się te dwie sytuacje? Praktycznie tym, że w pierwszej do stołu na ucztę zaprasza nas sam Pan Bóg, a w drugiej nasi znajomi lub rodzina.

Wniosek? Lepiej nie…

Lepiej zróbmy rekapitulację, czym jest i z czego się składa Msza Święta.

-

   Dokonana po Soborze Watykańskim II reforma liturgii mszalnej miała na uwadze realizację postulatu jedności i prostoty rytu, który ma się stać czytelnym dla wiernych. Dwie części, z których niejako składa się Msza, mianowicie: liturgia słowa i liturgia eucharystyczna, tak ściśle się ze sobą wiążą, że tworzą jeden akt kultu. Miejscem ich sprawowania są dwa stoły: Stół słowa Bożego i Stół Ofiary (ołtarz).

1. Obrzędy wejścia

Nasze życie jest nieustającą pielgrzymką. Dlatego też celebrans wraz ze służbą liturgiczną w procesji wchodzą na Mszę. Kapłani całują Stół Ofiarny, a następnie ksiądz prowadzący liturgię (zawsze jest główny celebrans) pozdrawia wiernych. Odmawiana jest modlitwa wstępna (kolekta).

W tym samym momencie bardzo ważną rolę odgrywają wierni uczestniczący w liturgii. Pierwsza pieśń jest śpiewem procesyjnym (jeszcze raz podkreślę – wszyscy jesteśmy pielgrzymującymi do bram Nieba), następnie parafianie i goście witają kapłana i kierują pierwszą modlitwę pod jego kierunkiem.

2. Liturgia słowa

W tej części głównie chodzi o słuchanie słowa Bożego, które odczytuje lektor. Ewangelię czyta kapłan lub diakon. Wierni jedynie odpowiadają na usłyszane słowo Boże, wyrażając swoją wdzięczność, oraz włączając się w śpiew międzylekcyjny. Szczególną formą odpowiedzi wiernych, utwierdzającą jednomyślność w wierze, jest wyznanie wiary następujące po kazaniu lub homilii. Tę część zamyka modlitwa powszechna obejmująca wszystkie intencje Kościoła. Pamiętajmy, że to są nasze prośby. Odpowiadając "Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie" musimy mówić to szczerze, głośno, tak jakbyśmy twarzą w twarz prosili o to Pana Boga.

3. Liturgia eucharystyczna

Następuje przygotowanie darów ofiarnych, a następnie modlitwa eucharystyczna. Rozpoczyna się dialog kapłana z wiernymi. Dialog! Niekiedy można mieć wrażenie, że ludzie odpowiadają mechanicznie, nie zastanawiając się nad słowami. A to jest rozmowa. To bardzo ważne! Przecież prosimy Ducha Świętego, wspominamy dzieła zbawcze, bez których nie byłoby Kościoła, nas wierzących; wspominamy Kościół pielgrzymujący oraz zmarłych. Naszych kochanych zmarłych, ale też nam nieznanych.

Ucztę eucharystyczną (UCZTĘ, NA KTÓRĄ ZAPROSIŁ NAS SAM JEZUS CHRYSTUS!) rozpoczyna modlitwa Pańska odmawiana przez wiernych wraz z kapłanem. Pamiętajmy, że to modlitwa przekazana nam przez samego Chrystusa. Czy można ją odmawiać trzymając ręce na ławce, mówiąc znudzonym głosem?… Złóżmy pięknie ręce do modlitwy, chociaż na tę jedną chwilę.

Przekazanie sobie znaku pokoju, a kolejno śpiew Baranku Boży jest przygotowaniem do przystąpienia do stołu Pańskiego. 

Przeistoczenie to centralny moment Mszy Św. Piosenkarka Magda Anioł bardzo ładnie ujęła Tę chwilę w swojej piosence - "Kiedyś wino i chleb, teraz ciało i krew. Możesz wierzyć lub nie, to naprawdę dzieje się".

W procesji przystępujemy do stołu Pańskiego. Pan Jezus zaprasza nas do Komunii Świętej. Przed jej przyjęciem schylmy lekko głowę. Pamiętajmy, że w hostii ukryty jest prawdziwy Jezus Chrystus. Tak! To nie jest żaden "tylko symbol". To nie teatr. To prawdziwe ciało Pana Jezusa.

Po zakończeniu rozdzielania Komunii Św. przewidziane jest dziękczynienie zakończone modlitwą.

4. Obrzęd zakończenia

Ogłoszenia parafialne i oczywiście błogosławieństwo pożegnalne. Wychodzeniu ze świątyni towarzyszy śpiew podkreślający łączność obecnych na wspólnej modlitwie.

-

Pamiętajmy, że Mszę Św. możemy w duchu ofiarować w jakiejś intencji. Często (niesłusznie) parafianie myślą, że tylko intencja odczytana przez kapłana jest istotowa. Nie tylko. Wszyscy uczestnicy liturgii mogą ofiarować swoje intencje, a nasi Aniołowie zanoszą je na ołtarz. Są smutni, kiedy nie mogą żadnej zanieść…

Msza Święta to najbardziej niezwykła uroczystość na ziemi. Spróbujmy to dostrzec, nie wchodźmy na liturgię, jak do teatru jednego aktora.