W co gra Platforma?

 

Tytułowe pytanie „w co gra PO?”, wcale nie jest retoryczne. Niepokoi, gdyż z partii rządzącej otrzymujemy sprzeczne sygnały. Jedne z nich – jak list Donalda Tuska do Jarosława Kaczyńskiego – acz nie skutkował spotkaniem liderów dwóch największych partii, doprowadził do wizytacji ministra Jarosława Gowina przez posłów PiS. Drugie z nich – jak wywiady Grzegorza Schetyny i Hanny Gronkiewicz-Waltz (kobieta, która jest prawą ręką Tuska, cokolwiek to znaczy) - dekonstruują poprzednie sygnały. Schetyna nazywa w wywiadzie dla „Wyborczej” Palikota fenomenem. Uprzytomnić sobie jeszcze należy, że Palikot wyraził gotowość poparcia reformy emerytalnej po spełnieniu jednego z czterech jego warunków. Jest w trakcie rozmów z którymś politykiem PO. Czyżby rozmowy toczyły się Schetyna – Palikot?

 

Czy drużyna Tuska wreszcie gra zespołowo? Czy tylko rozpierzchli się w swoich kierunkach i stamtąd politycy PO przeciągają liny na swoje strony?

 

Partia rządząca musiała odpowiedzieć jakoś na zapowiadaną „ofensywę wiosenną” PiS. W tym roku zaznawała cały czas tylko smaki porażek, a gdyby ofensywa Jarosławowi Kaczyńskiemu wreszcie wyszła, przy podzielonej i rozczłonkowanej PO, mógłby złożyć wytęskniony konstruktywny wniosek o zdymisjonowanie Tuska i miałby rozpierduchę w kraju, na której mu tak zależy. Każdy z nas w tyle głowy musi mieć 10. kwietnia, W samo południe 2. rocznicy katastrofy smoleńskiej ma stać się to, o czym przy kolejnych – sześciu przegranych wyborach – prezesowi PiS się marzy. Wygrać z systemem i zaprowadzić wśród Polaków patriotyzm.

 

 

W co gra Platforma? W grę planszową – bo to jednak nie są szachy – która dawno temu w czasach mojego dzieciństwa nazywała się Chińczykiem. Mieć rozpierzchnięte spojrzenie we wszystkich kierunkach. Jeszcze inną ma nazwę od filmu Andrzeja Munka „Zezowate szczęście”. A takie miał do tej pory Tusk. Dlaczego miałby nie mieć go nadal?